Gebarsten

 

Soms leef je een tijdje lang in de illusie dat het leven goed is. Het is vakantie in een zonnig Frankrijk, de kinderen zijn lief, ze hebben nauwelijks gezeurd in de auto, gaan braaf mee en vermaken zich zo leuk.

Natuurlijk is er het besef op de achtergrond dat dit een tijdelijke, een zéér tijdelijke eldorado-ervaring is, maar je moet genieten als het kan, ook al is het maar even. Want op het moment dat je genietend zit bij te komen op het terras van de stacaravan in Frankrijk met een kopje koffie, begint het op te vallen dat de kinderen wel bijzonder vaak de deur naar binnen lopen maar dat ze die deur nooit uitkomen. Hebben we dan zoveel kinderen of is er misschien een verborgen uitgang? Veel plezier hebben ze wel, en het lawaai dat even naar de achtergrond was verdrongen, komt weer harder binnen.

Rinkeledekinkel, de harde werkelijkheid.

Dat is dan weer het moment om streng op te treden. Die klapraampjes zijn niet bedoeld om door naar buiten te springen, en trouwens zekerrr niet met een gipsarm, zijn jullie gék geworden?

Dat zijn overigens wel duidelijke zaken waarbij je de dader(s) in de kraag kunt vatten.

Er gebeuren ook veel kwesties waarbij we er nooit precies achter zullen komen wie de schuldige was. Zo hebben we hier het mysterie van gebroken glas.

Op de dag dat S. ontdaan naar me toe kwam, omdat er een ruit in de deur een flinke barst vertoonde, bleek het onmogelijk de dader te achterhalen. Met 7 kinderen in huis die er stuk voor stuk onschuldig als een lammetje uitzagen, wist ik eigenlijk al dat ik de dader op korte termijn niet zou kunnen achterhalen.

barst

rinkeldekinkel, illusie armer

Door ervaring wijzer geworden weet ik inmiddels dat onschuldig ogende mensen in werkelijkheid meestal een stuk minder onschuldig zijn, toch blijf ik het moeilijk vinden om dat te geloven. Naïef misschien -aan mij is geen rechercheur verloren gegaan- want zo kom je natuurlijk niet snel achter de waarheid en dat bleek ook wel.

B. had een alibi zei hij, want vriendje was bij hem en hij was trouwens op zolder. -vriendje kon omgepraat  zijn, maar ik wist niet op welk moment de barst er in was gekomen-

Maar hij leek echt serieus ontdaan dat zoiets kon gebeuren. Ook de andere aanwezige kinderen vonden het Echt Heel Erg.

De volgende dag deed ik toch nog een poging. Geslepen als ik dacht te zijn merkte ik terloops op aan de jongste drie, dat ik wel vreselijk baalde van die barst in de ruit máárrr, dat ze het heus wel eerlijk mochten toegeven.

Sterker nog, wanneer ze het eerlijk zouden toegeven zou ik het juist heel fijn vinden en kreeg je daar, heel pedagogische verantwoord, zelfs een snoepje voor.

B.kwam meteen weer met z’n alibi op de proppen, hoewel alibi in persoon niet meer aanwezig was. F. en S. hadden geen alibi maar ontkenden in alle toonaarden er iets van te weten.

Nou ja, het was te proberen. Ondertussen trokken we de (stoute) schoenen aan, want we zouden nog weg gaan.

S. bleef me aankijken en vroeg na een tijdje; ‘wanneer krijg ik nou een snoepje?’

Geïrriteerd vroeg ik hem: ‘waarom zou jij in vrédesnaam een snoepje mogen?!’

‘Nou, ik heb het toch eerlijk toegegeven.’ zei hij snaaks, ‘Dat ik het niet heb gedaan…’

Ach lammetje, waren alle mensen maar zo eerlijk.

Advertenties

Een gedachte over “Gebarsten

  1. Pingback: De snoepzaak en de oplossing van enkele oude zaken | Spoor10

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s