voor de arme mensen…

Er zijn weinig dingen in maart die ik echt zo Niet-Leuk vind als dit: Collecteren langs de deuren. Zelfs eetgeluiden aanhoren van kinderen terwijl ik zelf niet eet, vieze luchtjes en schoonmaken komen niet zo hoog op het lijstje te staan deze maand.

Ieder jaar vraag ik me af waarom ik het dan doe. Ik weet het wel, ik durf geen nee te zeggen. Als ik nadenk over de arme vluchtelingen die het geld zo goed kunnen gebruiken en degene die moet regelen dat er genoeg mensen bereid zijn om met zo’n bus langs de deuren te lopen, dan vind ik het zielig. Meer dan ik zielig ben. En dus ga ik weer. Met frisse tegenzin. Heel fris, in maart ja, brrr.

Soms neem ik m’n kinderen mee. Dat helpt vaak.

Daar horen dan weer de ruzies bij om wie de bus mag vasthouden (‘hoger optillen’) en wie mag aanbellen (‘niet zo lang, niet zo vaak’). Ook dit jaar was ik weer vergeten van tevoren te waarschuwen, dat ze niet zo hard moeten roepen als de deur nog open staat hoeveel er in is gegooid, en wat de totaalopbrengst tot dan toe is.

Als mensen ‘dit jaar maar niet’ doneren, roepen de trouwe hulpjes: ‘deze gaf helemaal niks!’ Aan zo’n opmerking valt niets te corrigeren uiteraard. Dat mag men best horen. Ik kan slecht tegen mensen die niets willen geven. Dat ze niks met arme vluchtelingen hebben is nog tot daaraan toe, maar dat ze ons voor niks laten lopen is de bloederige limiet.

Na ettelijke malen aanbellen vragen de hulpjes zich af: ‘Waarom zegt u steeds hetzelfde?’ Geen idee, ik heb geen betere tekst.

‘Mag ik nu vragen?’ vraagt Floortje dan.

collecte arme mensen

graag uw donatie

Nou, dat hadden we eerder moeten doen. Succes verzekerd. Als deuren na indringend en herhaaldelijk luiden van de bel worden geopend staat daar het illustere trio. Wie durft er nog nee te zeggen als meisje met haar liefste stemmetje vraagt: ‘wilt u nog wat geven voor de arme vluchtelingen?’, jongetje die zijn ogen op de stand ‘meest smekende blik’ zet, met de bus uitnodigend uitgestoken en daarachter de moeder als dreigend geweten. Beursjes worden geopend, muntjes rinkelen, tjingg! ‘Wilt u ook nog een foldertje?’ vraagt meisje mierzoet. Ook dat willen de mensen, Graag!

Zo raken we ook de foldertjes kwijt.

Als mijn tegenzin uiteindelijk wel zo fris is geworden dat ik begin te bibberen, lopen we richting ons huis. Nog een paar huisjes, dan ben ik er voor vandaag echt klaar mee.

Een bel luidt, een man doet open en kijkt ons stil aan. ‘Jullie zijn hier net toch ook al geweest?’

‘Ah nee! Echt?! Wij! Hier?!’

‘Ja’, antwoordt de stille man, ‘jullie. Zo met z’n drieën’.

En als klap op de vuurpijl: ‘toen zei ik niet zoveel’. …

Dan zeg hij: ‘Ach, het is ook al laat’.

We zijn er stil van en vluchten naar ons huis…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s