Dókter zeg, wat lastig…

Zo heeft dochter een gipsarm… en zomaar heb ik haar weer zónder gipsarm. Zes weken waren het slechts. Ik had me ingesteld op 9 weken, net als vorig jaar, toen ze haar zelfde arm door midden had laten knakken. Voor je het weet is een traditie geboren.

Een arm in het gips is met name lastig bij het douchen en het aantrekken van lange mouwen. Verder kun je er gewoon alles mee. Is mijn ervaring. Met haar arm…

Alzo togen we, na 6 weken gipsgezelschap, met de fiets naar het ziekenhuis. Het was stralend weer, de zon scheen op ons bolletje. Mevrouw f. was opgewekt en had praatjes voor 10, iedereen in onze buurt kon meegenieten. Ook de aardige gipsmeneer kreeg al haar belevenissen, ervaringen en enge dromen te horen. Over meesters op school die vonden dat het gips er wel af kon en vervolgens haar arm lieten breken, over zagen in een arm en alles waar een meisjesbrein zich zoal mee bezig kan houden.
En zo was het werkelijk reuze gezellig in het ziekenhuis. Tot de gipsmeester het karretje met de slijptol pakte en vertelde hoe hij ging zagen. Het gezicht betrok, en klein jammerklachtje klonk en zwol aan toen het gips van haar arm moest worden getrokken. Op de doorgaans zo gemoedelijke gipsafdeling klonk een luid gejammer, als in een slachthuis.
‘Zo kan ik toch niet lópen’ riep ze getergd, haar dunne armpje omhooghoudend. ‘Dit-Kán-Ik-Niet, Oooooh! Hij breekt weer door-mid-den!!’
Toen ik zag hoe de gipsmeesters geduldig een mitella aanlegden en haar susten, werd me opnieuw duidelijk dat ik, met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid, geen type voor de zorg ben. Een bezoek aan het ziekenhuis is beslist heel leerzaam.

Na de röntgenfoto wachtten we op het oordeel van de arts. Terwijl F-je, inmiddels iets gekalmeerd, zich beraadde op de goede kleur gips voor de komende weken, deelde de arts tot onze schrik mee dat gips niet meer nodig zou zijn. Verbijsterd keken we hem aan. F-je begon weer zachtjes te jammeren.
‘Kijk maar’ sprak de dokter, wijzend op de foto, ‘het is alweer mooi aangegroeid. Natuurlijk moet je de komende drie weken heeeeel voorzichtig doen.’ Wel moesten we veel oefenen met haar arm, dat was ook Heel Erg Belangrijk.

‘Niet op de trampoline?’ Probeerde F-je. Dat bleek hoe dan ook niet te mogen, en mevrouw probeerde nog wat andere opties; ‘schommelen? space-scooter? fietsen? gym? Dokter was duidelijk, dit niet en ook geen andere wilde dingen.
‘Dan is gips handiger’, mompelde ik. ‘Daar kun je in ieder geval mooi mee springen.’
De knappe dokter keek me streng aan. ‘Dat mag ook absoluut niet mét gips, dat soort dingen’.
‘Nee, nee nee natuurlijk niet’, murmelde ik, terwijl ik in z’n mooie bruine ogen keek, die de kleur van pure chocolade hadden. Ik houd erg van chocola en deze zag er ontegenzeggelijk heerlijk uit. Ik was het overal mee eens, volledig.

Toen we ons omdraaiden om weg te gaan, realiseerde ik me dat het wel eens lastig zou worden om thuis te komen. ‘Kun je zo wel fietsen?’ vroeg ik aan mevrouw F.

De gipsmeesters keken me verbijsterd aan, ‘dat zou ik maar niet doen’ verklaarden ze. Chhips… Ik schraapte m’n keel en durfde niet meer om te kijken naar dr. Handsome.
Dan maar achterop. De fiets lieten we staan.

Toen manlief en ik enkele dagen later het fietsje ophaalden, verzuchtte hij opgelucht; ‘Gelukkig zijn de drie dagen bijna voorbij, drie dagen was het toch? Kan ze dan weer zelf fietsen.’
Ik humpfte dat het wel iets met drie was ja. Daarbij, oefenen was ook Heel Belangrijk had de dokter gezegd. En we willen wel doen wat de dokter zegt, toch?

...

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s