De PVV

Ik word Geert Wilders genoemd. En met het noemen van de naam wordt er meteen een beeld van mij neergezet.

Men vindt wat van mij. Nee, ik ben niet zo blond als ik eruit zie. Ja oké, mijn haar is blond, en goed, er komt wat waterstofperoxide aan te pas, maar daar heb ik het liever niet over.

Ik heb het liever over belangrijke zaken. Ik zou Nederland voor de Nederlanders willen houden. Van al die uitheemse exoten die hier voorkomen in ons land is nog niet bekend welke schade ze aanrichten. Ik zeg: ‘ze horen hier niet, ze verloederen het land.’

Wanneer ik met m´n zoon langs authentiek Hollandse lanen fiets, zien we bomen gemarkeerd met linten. De tekst op de linten vermeldt wie de bewoners van de boom zijn. Waren het vroeger de Hollandse mussen, kraaien en merels, die nooit een lintje hebben gekregen, tegenwoordig huist er de eikenprocessierups. Deze uitheemse soort rups is in het bezit van voor de mens gevaarlijke brandharen en vertoont herhaaldelijk getalsmatig pieken in aanwezigheid, en ik beschouw ze als een plaaginsect. Ze hebben honderdduizenden tot een miljoen van die brandharen. De rups, die zich natuurlijk al snel gediscrimineerd en bedreigd voelt, schiet zijn pijlvormige haren af, waarop ze de huid, de ogen en de luchtwegen makkelijk binnendringen. De stoffen die hiervan afkomen veroorzaken huiduitslag, zwellingen, rode ogen en jeuk. De haartjes verspreiden zich met de wind en terroriseren zo de wandelaars of fietsers, waarmee ze aantonen dat knettergek zijn geworden.

Hoewel niet alle personen even gevoelig zijn voor de brandharen, ben ik bij het idee alleen al erg gevoelig, het veroorzaakt enorme jeuk bij me, ik ben het beu, ik ben het spuugzat.

Natuurlijk heb ik niets tegen de processierups op zich, maar zolang ze de boel hier verzieken heb ik liefst dat ze in processie ons land uitgaan. Ze maken er een puinhoop van!

Maar er is hoop. Het tweestippelig lieveheersbeestje, ook een allochtoon, blijkt graag eikenprocessierupsen te eten. Ik stel me zo voor dat dit lieveheersbeestje heel vreedzaam deze soort gaat uitroeien.

Zo winden we ons al fietsend op. Hoewel mijn zoon door mijn gemopper dus vindt dat ik een´ Wilders´ ben, is hij het wel met me eens.

Dan roep ik: ‘Willen jullie, in deze stad en in Nederland, meer of minder eikenprocessierupsen?!’

Min-der! min-der! min-der!’ scandeert mijn zoon’. Met de roep om ‘minder’ voel ik m’n positie versterken. Mijn achterban staat als een blok achter me. Ik lach toegeeflijk, rups haal een hand door m’n blonde kuif en zeg: ‘Nou, dan gaan we dat regelen’.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s