Kop in het zakkie steken

strand zak auto rijden zon ontkenning

verschijning op het strand

Daar zit u dan, met uw hoofd in een zak. Het ziet er, nou ja, wel wat bijzonder uit. Even een fotootje…

Maarrr, eigenlijk is het zo gek nog niet natuurlijk. Ik kan me er ook wel iets bij voorstellen; deze drukte aan het strand, al die mensen en die brandende zon, dan is het heerlijk om je even terug te kunnen trekken. Weg van alles, alsof je er niet bent. Lekker dutten en geen idee hebben van tijd en plaats en richting.

Nou, om eerlijk te zijn; het gevoel van richting ben ik ook nog wel eens kwijt. Dat is vaak bijzonder onhandig. In de regel werkt mijn gevoel trouwens best goed hoor. Als ik iets doe op mijn gevoel, dan klopt het meestal gewoon, als een soort innerlijk ‘weten’. Maar bij het vinden van de goede richting is dat gevoel de weg doorgaans behoorlijk kwijt. En zeker in de auto, vraag me dan maar niks, links of rechts, ik weet het gewoon niet. Laat mij dan maar lekker slapen.

Normaal heb ik dat volstrekt niet, dat slapen, behalve in de auto. Zo gauw ik in de auto zit ga ik gapen en kan ik slapen. Nou oké, in de bouwmarkt heb ik dat ook enigszins, wat dan meestal begint met onbedaarlijk gapen. Maar daar ik het spoor ook altijd bijster, daar zal het mee te maken hebben. Dat zeg ik!

Toen we hier naar Frankrijk reden, was het trouwens nog best even zoeken. U zult nu wel aanvoeren: ´Maar lieve kind, daar heb je vandaag de dag toch zulke handige navigatieapparatuur voor?!´ Dat klopt, dacht ik ook. Tomtom rijdt dan niet mee in onze auto maar volgens mijn man konden wij zo naar onze vakantiebestemming rijden want hij had de boel op zijn mobiele telefoon gezet. Zijn vorige telefoon… tja, daar kwamen we onderweg achter.

Er zat niets anders op dan ouderwets de papieren kaart erbij te pakken. Daar zat ik gevoeglijk te speuren naar de juiste weg, met een grote kaart op schoot. Ja, op de kop ja, Zuid-gericht, heel vrouwelijk, als we terug gaan houd ik ‘m gewoon weer rechtop.

Ik kan wel zeggen dat ik mijn chauffeur en de ongeduldige passagiers achterin, heel creatief onze eindbestemming heb genavigeerd. Op de kaart ziet het er toch altijd wat anders uit dan in het echt he?

De chauffeur reageerde gelukkig niet al te hardvochtig. Tja, hij had ook geen andere keuze met mij als Tomtomaatje. Toen we er uiteindelijk bijna waren deelde hij vergoelijkend mee dat het qua tijd best wel wat sneller had gekund, maar qua afstand hadden we toch niet eens zo heel veel extra omgereden…

Dus.. Dan ga ik maar weer eens. Haha, ja de goede kant op hoor.

Zeg, als ik zo naar u kijk, die zak is echt zo gek nog niet. Het liefst zou ik onderweg in de auto ook het liefst met mijn hoofd in een zak zitten, even niks meemaken. En aangekomen op de plaats van bestemming, roep ik dan heel opgetogen, net als mijn jongste zoon soms zegt als ik hem behoedzaam wakker maak: ‘Ha! Dáár ben ik weer!’

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s