Dierenleed

‘Mag ik een geit?’ vroeg m’n oudste dochter me een tijd geleden. ‘Dat is goed’ antwoordde ik. Ze was blij verrast.

Ik vind eerlijk gezegd ook wel dat onze kinderen soms opmerkelijke dierenliefdes hebben, maar hun liefde gaat ook erg door de maag, ze zijn gek op vlees.

Alleen Fje is vegetariër, parttime dan wel, want voor kip en worst en maakt ze een uitzondering. M. noemt haar een waardeloze nepvegetariër, maar die benaming lijkt mij wat al te cru. We moeten ten slotte met z’n allen wat minder vlees eten in het westen en als flexitariër maak je zo wel een goed begin.

Na een ontmoeting met een geit, wilde M. er ook een, omdat ze zo schattig zijn. ‘Kijk dan’ kirde ze terwijl ik een onlangs door haar gemaakte foto te zien kreeg van een geit, ‘zie die tándjes, ooh, scháttig he?’. Dat vond ik ook heel schattig, dus zou er een geit moeten komen. Ik had wel als voorwaarde dat ik dan geen last van die geit op haar kamer wilde hebben.

Aan het eind van onze vakantie kwamen we er tot onze vreugde achter, dat dichtbij de camping een ponyboerderij met een geinig kinderboerderijtje was. M. trof het bijzonder, want er was ook een geit. Ze fotografeerde en filmde dat het een lieve lust was. Daarnaast liepen twee hele stoere vieze varkens met piercing in hun neus die we ‘Harry en Barry’ noemden, waarop B. hiervan een liedje zong. ‘Harryyy en Barry…’ Ondertussen filmde M. de kauwende geit. Ze liet haar filmpje zien aan B. en liet hem weten dat hij het filmpje niet mocht deleten, want je kon hem wel horen zingen op de achtergrond. ‘Nee joh, tuurlijk niet, ik zing hartstikke goed’ verzekerde B. haar zelfverzekerd.

Nu had F. zich al een tijdje geleden voorgenomen om paardenmeisje te worden, dus zij wilde graag een ritje op een pony. Dat kon, want de eigenaar, een man met baard en zielige ogen, die zelf ook wel wat weg had van een pony, vertelde dat we voor ‘dix euro’ een ‘demi-heure’ een korte route mochten rondstappen. Voor ik het goed en wel in de gaten had zat Fje op de pony en had ik een touw in m’n hand. Ik ben nooit een paardenmeisje geweest, dus ik liep daar heel ongemakkelijk, met een pony die niet door wilde lopen en om de haverklap een hapje gras in z’n ponymondje nam.

Mijn beste stuurlui aan de wal stonden op een afstandje te grinniken terwijl mijn eigen allerbeste stuurman allerlei foto’s nam. Ja nu wel, nooit eens op m’n voordeligste momenten. Maar hij verzekerde me dat hij zelden zo’n makke pony had gezien. Gelukkig wilde hij er ook nog wel een stukje mee lopen en werd er zelfs een klein drafje gedaan. Het aankomende paardenmeisje vond dat wel heel erg eng en gilde dat ze dat niet leuk vond, ze wilde stóppen! ‘Hij beweegt zo!’

Zo sukkelde de familie met pony en hond terug naar de ponyfarm. Weer van de pony afgestegen, wist F-je opeens dat zij dan misschien wel een eigen pony wilde, ze zou er zelf voor zorgen. Ja, M. mocht een geit, dus…

 

Toen ik wat bedenkelijk keek, bedacht ze dat het ook wel een varken mocht zijn. Ze zou een plekje maken met lekkere modder op haar kamer. ‘Nou goed dan’ stemde ik toe, ‘dan kunnen we er worst van maken als we ‘m zat zijn’.

dieren pony

kijk die tandjes                                                        shinen met de pony                                               harry en barry

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s