Dat doet maar…

Het is alweer enkele jaren geleden dat het voor het eerst m´n bewustzijn binnendrong.

Niet eens echt apart: Ik op de fiets en andere mensen fietsen me voorbij, of je nu wilt of niet, dat kómt gewoon voor.

Dat voorbijfietsen op zich is dus nog niet het probleem. Een breedgeschouderde sterke racefietser met bruine gespierde kuiten… hmmm, nee, geen probleem mee, mag me best voorbij fietsen.

Alleen, het type mensen, dát is het ´m, dat type mensen wat steeds vaker passeerde, fietste me voorheen nooit voorbij. En vanaf een bepaald moment opeens wel. ‘Die ouderen van tegenwoordig, worden ook steeds sneller’, dacht ik eerst nog. ‘Krijg je zeker energie van, zo’n pensioen.’

En vanaf het moment dat ik er op begon te letten, werd het langzaam steeds irritanter. Met een flinke regelmaat waren daar mensen, zeker 40 jaren ouder dan ik, die me vrolijk voorbij fietsten. Vroeger was dat gewoon anders. toen was het meestal nog: hoe jonger hoe sneller – hoe ouder hoe trager. Dat was vroeger.

senioren fiets

Nou kijk, stel je nou ’s voor, imagine…

Er staat een flinke tegenwind, echt een flinke. En ik heb een zware fiets. Maar ja, de test op de sportschool wees laatst ook weer uit dat het zéér goed gesteld was met m’n conditie en ik heb sterke fietsbenen, dus, ik kan wat hebben. Het gaat heus prima, trap..trap..trap… Dan komt het viaduct. Dat is pas echt pfff, trap…. trap…. trap…. nou ik zeg het eerlijk, gewoon zwáár.Als ik op zo’n moment dan zing; ‘Hoe sterk is de eenzame fietser die kromgebogen over het stuur tegen de wind…’ heeft het ook wel wat, dat lied is zo roerend en bemoedigend onder die omstandigheden…

Maar goed, verder heb ik genoeg aan mezelf. En plots, gebeurt het weer. Uit mijn ooghoek zie ik daar een oud grijs duifje op de fiets, traptraptrap, mij voorbij fietsen met een Lance Armstrong -(met doping)-snelheid van heb-ik-jou-daar. Denk er nog even een fluitend mondje bij, fluit-fluit-trap-trap, en voor ik het weet is die frisse fruitige grijze fietser mij ver vooruit, allang weer aan het afdalen. Ook niet even verontschuldigend opzij kijken, van ‘ja, sorry dat ik zo hard ga, oef wat zwaar hè?’

speedy

Dan… beleef ik echt zo’n ‘kiezen op elkaar – pvdku- moment’, killing…

Maar nu mensen, ben ik ergens achter gekomen en sindsdien gaat het weer een stuk beter met me. Tromgeroffel…

Wat blijkt… die mensen, die me steeds zo onnatuurlijk hard voorbij fietsten… Ze gaan gewoon Eléktrisch!

Jah! Je hoort het niet, maar het is er wel, ze hebben gewoon een stiekem motortje. De boefjes…

Hoera handen omhoog, het ligt niet aan mij!

En blijmoedig fietste ík de afgelopen week een oude man op een oude fiets voorbij. – Ja, doe maar wild, ik ben me d’r een…

Toen de oude man bewonderend riep: ‘Zó, wat een snelheid!’, keek ik blij als een kind ik nog even om en riep terug ‘Ja snel he? Helemaal selluf!’

Advertenties

2 gedachtes over “Dat doet maar…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s