Tussen je oren

Er zijn mensen, die weten wie ze zijn. Die weten echt dingen over zichzelf te vertellen die niemand anders nog wist.

Zo hoor ik mensen die van zichzelf zeggen dat ze een beelddenker zijn. Dat is mooi, dat je dat weet.

Ik denk ook in beelden. Ik denk trouwens ook in woorden, ik denk in geluiden, soms ruik ik in mijn denken. Maar misschien hoort dat erbij. Gelukkig zijn er reuzehandige betrouwbare testen op het internet.

Helaas verscheen er ook dit keer een weinig verhelderende uitslag: “De uitslag van de test geeft aan dat je geen op en top beelddenker bent. Wellicht ben je een taaldenker. Het kan ook zijn dat je er een beetje tussen in zit.

hersenen, beelddenker, oren

Daar kun je natuurlijk niet mee aankomen hè, bij gesprekken. Want dat is gewoon niks.

Los van het feit dat ik wat ambivalent sta in het etiketteren, blijf ik het vooral interessant vinden dat je jezelf of een ander zo kunt doorgronden, dat je het een naam kunt geven.

In een anamnesegesprek afgelopen week, vertelde een moeder me over haar kind: ‘Ja, maar hij is wel heel hoogsensitief en ik herken er ook veel van mezelf in’. Aha, dacht ik, daarom praat ie zo onduidelijk…

Je komt het ook overal tegen want laatst hoorde ik bij de sportschool een dame tegen een ander zeggen: ‘Ik ben wel écht een luisteraar naar mijn lijf…’

Nounou, zozo …

Ik draaide me om want ik was erg benieuwd hoe zo’n lichaamsluisteraar er dan uit zou zien. Wat denk je? Gewoon niks bijzonders te zien. Maar logisch, realiseerde ik me later, dat zie je vanzelfsprekend niet, want zij hoort het zélf natuurlijk. Een echte lichaamsluisteraar…

Dat heb ik nou nooit, dat ik dat soort fijne verhelderende inzichten over mezelf kan vertellen. Als ik iets over mezelf zeg dan is dat nooit iets nieuws. ´Wat ben ik toch dom´ zeg ik soms heel eerlijk. ´Ja dat klopt´ hoor ik dan. Of zelfs als ik me verontschuldig ‘sorry, ik ben wat laat’… ‘ja dat zijn we wel gewend, we kennen je inmiddels’. Gewoon ook niet leuk, niet vernieuwend, niet interessant…

En meestal is het zelfs andersom; dan hoor ik dingen over mezelf die ik niet wist, maar vanaf dat moment best vervelend om te weten;

Heb ik tot een paar jaar geleden altijd heerlijk het beslag kunnen mixen, nu weet ik dat ik een ´mixgezicht´ heb bij het mixen. Sinds oudste dochter me op de hoogte denkt te moeten brengen van allerhande belangrijke observaties, weet ik inmiddels te veel vervelende dingen over mezelf. Beetje jammer ook trouwens, dat ze daarvan de rest van het gezin op de hoogte brengt.

Sinds ik het weet van mijn mixgezicht, mix ik altijd heel krampachtig met een glimlach om mijn mond. Helaas heeft dochter het wel door: ‘je probeert je mixgezicht te verbergen hè?’ Tegenwoordig mix ik het liefst… alleen…

En met poetsen hetzelfde; want anders zien ze mijn ‘poetsgezicht’. Waarschijnlijk kijk ik daarbij een beetje vies, wat natuurlijk apart is als je lekker met detergenten aan de slag bent. Misschien zegt het iets over mijn houding t.o.v. poetsen, ik weet het niet natuurlijk, want daar heb ik nog geen inzichten over ontvangen. Van mezelf noch van een ander.

Jaren geleden wist dochter me na langdurige observatie al te vertellen dat ik toch zo’n normale neus had. Da’s raar, sindsdien kijk ik toch anders naar mijn neus. Wat is er mis met een normale neus??

Ben blij dat ik een neus heb! Ja. Lekker ruiken.

Wacht… Ik krijg opeens iets binnen… Ja! Ik ben… een Ruiker!

Nu snap ik opeens waarom ik het zo confronterend vond dat mijn jongste overal aan rook. En nog steeds ruikt, maar hij kan het inmiddels beter verbergen denk ik. Net als ik.

Ik ruik overal, en graag. Tijdens mijn zwangerschap nam dit steeds nogal toe, gelukkig is dit inmiddels weer terug in z’n oude staat.

Ik snuif ruik aan papier, pindakaas, leer, kindernekjes (eigen kinderen), geur van vroeger, benzinelucht van oldtimers, IK RUIK JOUW ANGST HahahA (grapje), in magazijnen nee ik stond echt niet uren in het magazijn te ruiken tijdens mijn zwangerschap hoor , als je dit leest baas Jan, in nieuwe auto’s ruikt het heerlijk, appeltaart enn mijn eigenste man.

Maar… als er iets vreselijk vies ruikt kan ik opeens nergens meer aan denken. Lelies ofzo…zie klik, met tabaksrook wordt het al erger, en dan foute geurtjes, poep, een vieze zweetlucht. Dan functioneer ik niet meer, uitgeschakeld.

varken, neus, geur, oren, vies

wat ruik ik daar

Wie herkent dit? Zo ja, dan ben je zeer waarschijnlijk een Ruiker.Welkom in deze nieuwe groep. Wanneer je tot de categorie Odeurruikers hoort, ben je soms niet meer in staat om te denken, maar je hebt natuurlijk ook bepaalde kwaliteiten.

Misschien ga ik er een therapie voor verzinnen, iets om hiermee te leren omgaan. Zodat je er mee kunt leven. En wanneer het even niet gaat, kun je altijd voorzichtig (wat fluisterend) aanvoeren: Luister… ik ben een Ruiker. Daarom.

ruiken, geur, beelddenker, ken jezelf,

Advertenties

4 gedachtes over “Tussen je oren

  1. Pingback: Een probleempje tussen de oren | spoor10

  2. Jaaahhhh…ik hoef me dus nergens voor te schamen, ik ben ook iets…en ruiker! Een vriendinnetje zei altijd dat ze het zo raar vond dat ik overal een rook :).

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s