Een probleempje tussen de oren

Donderdag was ik bij een concert van Stef Bos. Daar zag ik nog vele andere bekenden, maar dat was helemaal niet erg hoor. Fantastisch wat een mooie liedjes, wat een mooie teksten om van te genieten.

Toch had ik tot de pauze wel een klein probleempje. Dat had te maken met mijn vorige ontdekking. Klik
Want ik heb natuurlijk bepaalde beperkingen, hum. We zaten heerlijk in de zachte theaterstoelen maar voor het concert begon rook ik het al. In de rij achter ons hadden een paar (onbekende) mensen gruwelijk diep in het glaasje gekeken. Bahbahbah.
Ik kon me matig concentreren, het genieten ging wat lastig zeg maar. Daar kon ik dus weer in de weer met mijn trukendoos; Ik hield mijn hand voor mijn neus, ademde door mijn mond, rook aan mijn trui en hield tenslotte heel interessant mijn hand bij mijn gezicht en twee vingers voor mijn neus. En elke keer als ik dacht dat het weg was, kwam er weer zo´n vleugje voorbij.

Hoewel we tijdens het eten daarvoor zelf ook wel een slokje hadden genomen, weet ik vrijwel zeker dat wij niet zo riekten. We praatten trouwens ook niet zo raar. Hoewel je het trouwens bijna niet zou geloven als je die hoeveelheid lege flessen soms bij ons ziet. Als mensen me bij de glasbak zien met al die wijnflessen zouden ze nog ´s kunnen denken: zozo… wat veel flessen… allemaal door de visite opgezopen.

glasbak, wijnfles

werkelijk schandalig

Daarom haal ik S. meestal over om het glas weg te brengen, voor een cent of 10. Ze zijn allemaal leeg hoor, tot de laaatste drrup. Geen druppel onder de 18, daar ben ik dan wel weer heel consequent in…

Volgens mij denken ze daar onder in die glasbak ook wel ‘s van: ‘Okee, daar heb je hun weer; yep, allemaal witte flessen, jawel daar komen de potten Nutella, hoppatee een bups groene wijnflessen en gats! nog een vies potje met een restje…’

Want even off topic: ik vind het nog wel een lastig probleem, die potjes voor bij de glasbak. Als ik weleens een halfvol potje over heb zet ik het in de koelkast, want ik ben natuurlijk ook tegen voedselverspilling. Na een week ruik ik eraan en als het prima ruikt, zet ik het nog weer terug. Wanneer ik nog een week later nog eens kijk, en er een wit wolkje vanuit de pot naar me knipoogt, dan wordt het lastig. Want wat moet ik dat vieze flutje; eruit lepelen of mik het potje met inhoud en al in de glasbak.
Ik neem altijd maar aan dat ze bij het recycleren de boel wel even schoonmaken voor die tijd. Maar het voelt toch een beetje vies, voor de glasbak. Maar goed.

Waar waren we… De alcohol: Ik kreeg dus voor de pauze begon al wel een geweldig idee voor mijn te ontwikkelen therapie, en wel deze; stank moet je met dezelfde stank bestrijden.
In de pauze nam ik een lekker glaasje wijn.

Na de pauze was er niks meer aan de hand. Het werkte subliem! Het genieten kon beginnen, kom maar op Stef!

Maar na een paar nummers fluisterde mijn eega in m’n oor dat iemand voor hem steeds vieze windjes zat te laten. Ik zat kennelijk net buiten die geurstrook en had er gelukkig zelf geen last van. Alleen haalde dat mijn theorie wel weer omver. Het was maar goed dat ik het nog niet met hem had gedeeld.
Het leek me beslist een onzalig idee dat hij zo’n prikkelend luchtje op dezelfde manier zou gaan bestrijden, dan kon ik het wel helemaal vergeten.

Ik denk nog even verder, en om met Stef Bos te spreken: ‘Kom op’ ( je weet niet half hoe mooi je bent)

zoiets zagen we, maar dan in Meppel…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s