Een broodje tevredenheid

december
December is een verwarrende maand, vol tegenstrijdigheden.
Vol van vreugde en feestelijkheden en maar ook van verdriet, om afscheid (van sinterklaas) en van gemis van dierbaren.

Blijdschap om wat je hebt, verdriet om wat anderen moeten missen. Of andersom; Verdriet om wat je moet missen en blijdschap om wat anderen hebben.
En als je geen oog zou willen hebben voor het verdriet van een ander, dan wordt het je op alle manieren opgedrongen.
Wat niet erg is, want we zijn intussen al ziende blind aan het worden. Blind voor de behoeften van een ander.

Het is een tijd waarin je hoort over een sneeuwwitte kerst, terwijl je de groene blaadjes ondertussen nog her en der aan de bomen ziet fladderen.
Van een stille nacht en krijsende en ruziënde kinderen terwijl de wind om het huis giert.
Van lichtjes die extra fel schijnen omdat de dagen nu zo donker zijn.

December is een tijd van overdadig eten en tegelijkertijd weten dat er mensen zijn die weinig of geen eten hebben. En mocht het u ontgaan zijn, dan hadden we daar dit jaar ook weer een dag voor, de dag van de ondervoeding, in december ja. ondervoeding

De tijd van eten en gegeten worden

En waar sommige mensen het geld laten rollen, anderen de laatste eurootjes moeten omdraaien voor het beleven van enkele aardse geneugten of gewoon de eerste levensbehoeften.

En dat is dan meteen een bruggetje naar mijn verhaaltje.

Want een wekelijks genoegen voor onze eerste levensbehoeften, is een  bezoekje aan de bakker. Sinds we een groter vriezer hebben kom ik er tóch niet minder vaak. Het blijft op de en of andere manier broodnodig.

Toen ik laatst mijn broden wilde bestellen moest ik nog even wachten op de discussie die een, wat oudere man, probeerde te voeren met de bakkersvrouw.
Had ik gedacht, dat wachten, ik werd prompt in de discussie betrokken.

De man, een type dat van een praatje houdt, maar thuis geen oor meer krijgt om zijn opgedane opvattingen en theorieën te ventileren, heeft die dag blijkbaar bij de bakker voet aan de grond gekregen.
‘U bent het vast met me eens’, sprak de man tegen me. ‘Wat denkt u nou; als u in het nieuws hoort dat er dit jaar 4 procent meer wordt uitgegeven aan decemberinkopen, wat doet dat met u?’

‘U bedoelt dat ik dan meer ga uitgeven?’

‘Nou, als u dat hoort, wat doet het met u, onbewust dan…’

‘Mwoa, heeft geen invloed op mij.’

Zo snel liet de man zich niet uit het veld slaan. Hij probeerde  me te overtuigen, en ik hoorde hem spreken over de invloed van het nieuws, onderzoeken en aanbiedingen op de consument.

‘Ik ga toch geen andere dingen kopen, of meer, omdat ik hoor dat anderen meer uitgeven?’ betwistte ik.

De bakkersvrouw keek mij aan, ‘zei ik ook al’ zei ze terwijl ze haar schouders ophaalde. Ze lachte veelbetekenend naar me.

De man praatte door, hij leek zich desondanks prima te vermaken en vroeg me ondertussen of ik die lekkere koek-aanbieding bij de kassa niet wilde nemen.
Ik liet me uiteraard niet zomaar verleiden, ik kwam tenslotte voor brood. Tsss.

Inmiddels waren we, ondanks de invloedrijke sfeer en het begeleidende geklets, wel tot een afrekenen der broden gekomen. Ja, laat ons vrouwen maar multitasken.

pincode, afrekenen, bakker

‘Wil je mijn pincode’ riep de man, ’zeg mijn pincode… 1837!’  waarbij ik enige vertwijfeling (of was het wanhoop?)  in zijn stem meende te bespeuren.

‘Wat, uw geboortejaar?’ mompelde ik. De bakkersvrouw en ik, we hadden een onuitgesproken pact en lachten schalks.
De man voelde de positie van zijn opvatting afbrokkelen, als oud brood dat wordt verkruimeld tot paneermeel.

‘Wat, wat, wat zei ze?’ riep de man.
‘Dat ga ik niet herhalen’ sprak de vrouw.

‘Of u van 1837 bent’ zei ik langzaam en duidelijk.

Ik hoorde gesputter. ‘Wat, ik van 1837, (reken, reken…) gpft, wat, jaah hoor!’ Het pinapparaat sputterde intussen mee.

‘Gaat het zo mee?’ vroeg de bakkersvrouw welgemoed.

‘Spaar je geen bonnetjes!’ riep de man.
‘Welnee, daar doe ik niet aan mee, zo beïnvloedbaar ben ik niet’ riep ik terug.

brood. broodnodig, tevredenheid, bakker

Ik pakte de broodzakken aan de uiteinden en draaide me om, om weg te lopen en met een vrolijk ‘tot ziens!’

‘Tot  ziens, fijne dag!’ zei de bakkersvrouw.

‘Dag mevrouw’ hoorde ik de man nog zeggen, ‘u hebt me vandaag vreugde maar ook verdriet gegeven’.

Ik draaide me weer om  en keek hem verbaasd aan. ‘Ach, echt? Oké. Tja december he.
Nou man, … fijne dagen!’

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s