Käsekuchen

Het is februari, en voor de meeste Nederlanders is het dan al helder waar ze hun zomervakantie willen doorbrengen. In Frankrijk ofzo.

Wij zijn uiteraard niet de meeste, we hebben dus nog geen flauw idee. Daarom besloten eerst maar tot weekend ontspanning voor we verder gaan denken.

Ergens hebben we natuurlijk wel een idee, we hebben namelijk  het opwindende voornemen om dit jaar dichtbij huis te blijven. Bijvoorbeeld in Friesland.
Hoewel Man en ik het een uitermate goede propositie vinden, moet puberdochter er niet aan moet denken om in het suffe, grauwe, geestdodende Nederland te blijven. Ze wil naar het buitenland.
Want iederéén gaat naar het buitenland. Daarom.

Ik weet niet wat het is met de jeugd van tegenwoordig, ik kan het ook nauwelijks geloven dat ze het echt voorstelde maar in haar hoofd had zich al de pregnante gedachte vastgezet voor een vakantietijd in Duitsland. Ofzo. Met als reden: ‘goed voor mijn Duits’.
Persoonlijk vind ik het behoorlijk ver gaan. Dat idee dus.

Op mijn leeftijd was er geen haar op mijn boze bolletje dat er aan dacht om aan mijn ouders voor te stellen om naar Duitsland te gaan voor een vakantie. Het is me inmiddels ontschoten welke redenen ik had om er niet heen te willen, maar het had vast te maken met associaties aan Duitse lessen vol onbegrijpelijke naamvallen en bijpassende leraren.
Of met het feit dat ik graag naar de zee wilde en ze daar wel See hebben wat heimelijk gewoon een meer blijkt te zijn.
En dat de Duitsers allemaal graag naar een Meer gaan maar uiteindelijk gewoon de zee bedoelen.
En dat ze daarvoor naar Nederland komen om te lopen mollen in onze stranden.strand, kuil, duits

Maar daar gaat het nu niet om. Ik weet inmiddels, niet uit eigen ervaring maar van horen zeggen, dat Duitsland ook een prachtig vakantieland is.

Dus bakten Nonus en ik vorige week een Käsekuchen. Uit een pak.
Ik had het gekocht bij de Action en zoals je weet kun je daar rare dingen verwachten, zoals een pak met mix voor Käsekuchen van dr. Oetker. Met ‘nur’ een Duitse Anleitung.  Kasekuchen, duits, taart, cheesecake,
Käsekuchen klinkt vertaalt naar het Nederlands als Kaastaart wat minder geslaagd, hoewel ik overigens dol ben op kaas. Maar  vervolgens had ik het vlug even naar het Engels vertaald (jaja, talenwonder dat ik daar ben) scheen het me een soort van cheesecake te zijn, wat op de een of andere manier een stuk lekkerder leek te klinken.
En zo waagden we ons aan het bakproces.
Harmonieus en grondig hebben we Käsekuchen bereid, wat in dit geval betekende dat Nonus aanwijzing hardop voorlas –goed voor haar uitspraak- en ik uitvoerde en in mijn beste Duits terug sprak. Werkelijk bijzonder leerzaam.
Ons Duits knapte er gaandeweg een stuk van op.

En het leuke met Duits is, dat je altijd wel iets duitsachtigs kunt verzinnen als je een woord niet meer weet.
Ik had op een gegeven moment, zoals dat gaat, ook moeite om te stoppen met m’n Duitse accent.  Ook lang nadat de Käsekuchen al uit de oven was gekomen. Het duurde, schat ik ongeveer, een week maar toen was het wel afgelopen.

Best jammer eigenlijk, want toen we het afgelopen weekend op een Centerparcs-park zaten, en ik zo wat om me heen luisterde, waande ik me terstond in Duitsland. Als dochter nou mee had willen gaan, had ze hier ook prima kunnen oefenen.

Geen Centerparcs zonder zwembad en aldus togen we dahin. Ik moet zeggen dat het me al tijdens het eerste (en dus tevens laatste zwembadbezoek dat weekend) haast teveel werd.

Waarna we, in goede harmonie overigens, overeen kwamen met de kinderen, dat ze er voortaan alleen mochten zwemmen, wat uiteindelijk ten goede kwam aan ons aller gevoel van vrijheid en ontspanning. Maar dit terzijde.

Zo moest ik me eerst nog  dobberend begeven in het half-warme water bevolkt met weet-ik-het wat voor schimmels, bacteriën en infecties, hotseklotsend in de wild-waterbaan wat me gegarandeerd enkele vorstelijke blauwe plekken opleverde, een overvol golfslagbad, de illusie gevend van een deinende zoetwater-zee (of Meer) met rondom me heen wit lillend vlees van menselijke lichamen. Je moet er niet teveel over nadenken.

Dat deed ik dus wel. En zo aanschouwde ik al die vreemde lijven waar we onbedoeld tegenaan botsten, blèrende kinderen, apathisch starende mensen in plastic groene stoeltjes op de kant, naast heel veel stoeltjes bezet met handdoeken en tassen, en geen enkel stoeltje met niks erop, zodat ik zelf niet laveloos in een stoeltje op de kant kon opdrogen. stoel, zwembad
Het was jaren geleden dat ik een dergelijk subtropisch paradijs had bezocht. Meegetrokken door mijn nageslacht merkte ik terloops een forse toename op van de getatoeëerde medemens, sinds die laatste keer.

Ik ontwaarde een voorliefde voor het optekenen der namen van het nageslacht, als daar zijn; Bo, Rodney, Wesley, Priscilla of Shirley. Een geliefde plek daarvoor lijkt te zijn, voor zover ik het met mijn blote oog kon vaststellen, de onderrug, geflatteerd met geheimzinnig versiering in puntige suggestieve pijlvorm  naar lagere regionen.
Tevens nam ik bonte versieringen waar, op armen of zonnebank-gebruinde uitgelubberde buiken.

Uiteindelijk meende ik de nieuwste trend te bespeuren, volgend op de aandrang in de woondecoratie tot het uitschrijven van meer of minder zinvolle teksten, levenswijsheden en doordachte uitspraken op allerhande gebruiksvoorwerpen als glazen, trommels, tafels, op wandborden, spiegels en muren: Het tekstbranden van regels en gedichten op het blote lijf.

Uiteraard was ik dan wel zeer geïnteresseerd naar de strekking van het veelal uiterst priegelig getatoeëerde opschrift, ware het niet dat ik toch enige schroom voelde om met mijn blikveld te dicht bij bipsregionen te komen om de tekst tot me te nemen. Je weet maar nooit wat ze dan gaan denken.
Ja, er valt heel wat te zien in zo’n zwembad.

Terwijl onze kinderen joelend van de glijbaan af gleden, mijmerde ik over de behoefte tot tatoeëren. Ieder mens wil tenslotte uniek zijn en zich onderscheiden.

Daarom heeft straks iedereen een tattoo, kuddedieren dat we zijn.

Misschien moeten wij ook gewoon ’s gek doen.
En een tattoo nemen.
En op vakantie naar Duitsland gaan.
tattoo, duitser, tekst

En lekker bijkomen aan See.

Trouwens, goed voor mijn Duits ook.

Advertenties

2 gedachtes over “Käsekuchen

  1. Leuk stukje. Als je nog een leuk plaatje zoekt.
    Inzell en Ruhpolding zijn in winter en in de zomer leuke plaatjes. Mét bergen en een See onder handbereik! En voor het gemak als je geen zin meer hebt in het Duits, er zijn hier redelijk wat Nederlanders, dus als je die treft…..

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s