Krijg nou toch plantjes!

‘Leuk hoor die moestuintjes’ dacht ik, toen ik ze kreeg bij de kassa. Dus ik nam ze mee om ze aan de kindertjes bij mij op school te geven.

Dat ging een week goed. Tot mijn eigen kindertjes er lucht van kregen. Die wilden namelijk ook Heel Graag Moestuintjes. Nah, Waarom mogen die kindertjes van jouw school wel en Wij Niet??
Dus vanaf dat moment spaarde ik ze ook maar voor thuis. Want ze hadden wel een punt; het is natuurlijk heel educatief. En gezond. Als het allemaal gaat lukken uiteindelijk.
En het geeft troep. Dat wel. Daar was ik al bang voor. Die potgrondjes kruimelen me daar wat in het het rond, overal vind ik druppeltjes water en overal staan nu plantjes in diverse stadia van ontkiemen.

Je kunt het zo gek niet bedenken.

Op het aanrecht:

tuintje, moestuintje, potgrond, zaadjes

Op de grond:

plantjes, grond, bak, potgrond,

Op de vensterbank:

tuinkers, vensterbank, moestuin

In de koelkast:

tuinkers, koelkast, plantje??

In de kast bij de schoteltjes:

tuinkers, kast, moestuin, potgrond, plantje

??

En toen riep ik: ‘Krijg nou toch plantjes zeg! Nou staat het hier ook al!’

Maar die laatste drie waren van BaasB. Want dat bleek bij zijn opdracht voor school te horen. ‘Waar groeit de tuinkers het best’ of iets dergelijks.

Dat wordt nog een spannende strijd voor de tuinkersjes, maar ik heb al een gokje gewaagd:

In de koelkast –  dat wordt ‘m niet. Veel te koud, veel te donker, dat worden nooit blije tuinkersjes.

In de kast – die plantjes komen zowaar boven maar ze hebben zo’n vieze gele kleur. Lijkt me niet gezond.

Voor het raam – wat een prachtige tuinkers. Om óp te eten gewoonweg. Zie die prachtige glanzend groene blaadjes. Tuinkers zoals je van tuinkers mag verwachten hoe hij zijn moet. Lekker op, in, bij, uhm, wat doe je eigenlijk met tuinkers nou vult u zelf maar in. U weet het ongetwijfeld nog wel van vroeger.

Maar de rest van de groene jongelingen in ons huis, vallen onder de verantwoordelijkheid van onze jongsten. Ze zijn er maar druk mee. Al om 6 uur ’s ochtends zijn ze in de weer met het begieten, stickeren, beschrijven, overplanten. En laatst hoorden we al roepen: ‘Zoo héé, dat is een mega-groeispurt hier!’ Het bleek echter een bos klavertjevier te zijn, die vadertjelief er in had gestopt. Had ie ook weer z’n pretmomentje.

Het probleem met die moestuintjes is dat het een heimelijk supermarkt-spaarsysteem is waardoor alle kinderen Alle Soorten Willen Hebben, zodat ouders steeds weer naar diezelfde supermarkt moeten, zo gaat dat.
Met een levendige ruilhandel in de buurt zijn ze al een heel eind gekomen. Maar er moest nog wel andijvie en aubergine en weet-ik-veel komen.

Daar ga je dan weer.

Billy wilde me vorige week nog best even vergezellen voor een bezoekje aan de Appie. Terwijl hij er vrolijk op los scande met z’n handscanner begon ik me tijdens het winkelen zieker en zieker te voelen. Echt ziek dus. Na het afrekenen mocht meneer helaas bij de uitgang nog uitgebreid in de potjes kijken en zoeken van de aardige mevrouw van de winkel, om te zien of er een Aubergine, Prei of Andijvie of… tussen zat.

Helaas. Maar ik beloofde hem maandag op ‘mijn’ school te zullen kijken, waar er vast nog wel een paar van ‘de goeien’ bijzaten.
Toch een paar potjes rijker, kwamen we die middag thuis waar ik aanstonds met 2 paar sokken, een dik vest, een paar handschoenen en 3 kruiken mijn bed indook, desondanks nog een paar uur lag te bibberen, daarna een paar uur lag te koken, in de nacht zwom in mijn eigen zweet en er de volgende dag voorzichtig uitkwam om te douchen, om er vervolgens snel weer in te duiken.

Zondagavond zag ik een bezorgd gezichtje voor mijn ogen zweven. Billy klopte een paar keer liefdevol op mijn wangen, rook in mijn hals, streek over mijn borsten en informeerde of ik nog ziek was en of ik morgen wel naar mijn school zou kunnen.

‘Ik weet het niet’ zuchtte ik amechtig terwijl ik mijn ogen weer sloot.

‘Hoezo?’ dacht ik.

Dus ik vroeg: ‘Hoezo?’ terwijl ik mijn ogen weer opende.

‘Voor die andijvie’ lispelde mijn zoontje.

‘Wil je zo graag andijvie eten?’ fluisterde ik.

‘Nou, nee hoor, ik hoef alleen maar het moestuintje’ was zijn reactie.

Ach, alleen het moestuintje, ’t lieve kind is ook zo snel tevreden…

Advertenties

2 gedachtes over “Krijg nou toch plantjes!

  1. Heel Holland heeft plantjes. Appie Heijn doet het weer. Na de oranje-hamsters, voetbalplaatjes en de mini-winkel zijn we nu lekker gezond bezig. 🙂

    Like

  2. Pingback: Waarom Henk? | Spoor10

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s