Stilte voor de storm

Als hij fietst, dan waait de wind langs zijn oren. Waar hij gaat, daar is het oppassen geblazen. Storm heet hij.

Een paar weken geleden inmiddels, leerde ik Storm kennen. In alle rust fietste ik op een pad door het parkje, tot ik links van mij een klein jongetje op een loopfietsje door het gras mijn kant op zag racen en rechts van mij een verwilderde moeder uit de bosjes zag komen die wanhopig riep:´Kijk dan uit! Let op Storm! Stoppen! Luister dan ook! Wat zeg ik nou Storm!´

storm

De moeder, type vrije school-moeder, ik zie zoiets in een oogopslag, was waarschijnlijk net in alle rust tussen het struikgewas, eetbare paddenstoelen en wilde kruiden aan het verzamelen voor de avondmaaltijd zonder pakjes en zakjes, toevoegingen en E-nummers. Dit vreedzame plukmoment werd nochtans wreed verstoord door het onbenullige en stormachtige gedrag van zoontjepoontje.
Dat krijg je ervan als je je kind Storm noemt dacht ik toen.

Je moet namelijk altijd goed nadenken voor je je kind een naam geeft. Een naam doet iets met een karakter. Het moet dus wel kloppen. Een Storm kan bijvoorbeeld nooit heel fijn, een rustig kind worden. Dan gaan andere mensen hardop tegen elkaar zeggen; ‘Wat een rare naam voor zo’n kind, dat past toch totaal niet bij zo’n stille Willy? Is ie wel normaal?´ In zo’n geval krijgt het kind dan laat of vroeg óf een vervelend complex, of een lastig etiketje en daar heb je het maar druk mee. Wil je een braaf oplettend kind, dan kun je ’m beter Willem Frederik Hendrik noemen.

Ik vond, moet ik bekennen, Storm destijds eventjes ook wel een leuke naam voor ons ongeboren kind m/v, omdat het zo stoer klonk. Maar man vond het idee minder geslaagd en zei: ‘Daar krijg je gedonder van’.
Daarover nagedacht hebbende, hebben we ons laatste kind  maar ‘Stil’ genoemd.
(Zonder t)

Want dat leek ons wel handig na die eerste drie.

Helaas, ik geloof dat de boodschap in zijn geval toen toch niet helemaal goed is doorgekomen. Waarschijnlijk had dat te maken met de oudste drie. Als je te vaak ‘Stil!’ roept, weet zo’n nieuw kind ook niet meer waar het aan toe is.
Hadden we toch niet goed genoeg nagedacht over de consequenties van deze naam.

Storm had de boodschap in ieder geval wel goed begrepen. De wind waaide door zijn wilde lange haren. Daarom zat het ook helemaal in de war.
Maar het kán ook zijn dat zijn moeder dat had gedaan. Misschien wel expres, om erbij te horen. Juf Freya moest natuurlijk niet denken dat moeders’ de creativiteit van hun kind liet beperken door een strak kapsel. Echte Vrijeschool-moeders hebben belangrijker zaken aan hun hoofd. Die hoeven niet in de nieuwste mode te lopen. Daarom hebben deze kinderen ook vaak rare 6e hands kleding aan. Zoals dat gekke fascinerende jaren 70- tuinbroekje dat ik laatst bij iemand zag.
Ik heb er een hele tijd over na moeten denken hoe ze aan dat broekje zijn gekomen. Eerst dacht ik nog dat het bij oma van zolder kwam, maar dat idee heb ik snel laten varen want geen mens bewaart dat soort kleding. Het zou ook kunnen zijn dat ze stad en land waren aflopen in hun geitenwollenkousen, om in een zoveelstehands kledingwinkel onderin een ouwe doos dit collectors-item te vinden. Uiteindelijk kunnen ze het ook gevonden hebben op een internet feestwinkel bij de ´foute themafeestjes´.
Vrijeschool-ouders weten op de een of andere manier altijd heel bijzondere imagoversterkende items te vinden.
Of je wilt of niet; ook het vrije denken kent zo z’n verplichtingen en dus beperkingen en grenzen.

Ik heb trouwens volstrekt geen last van vooroordelen hoor, mocht u die indruk krijgen.
Ik vind het allemaal helemaal prima, dat vrije denken. Vrijheid blijheid.
Wat dat betreft zou ik een prima vrije-school-hulpmoeder kunnen zijn. En dan natuurlijk geen leesmoeder over overblijfouder, want dat is niet nodig daar, maar aan het vak ‘vaag filosoferen’ bijvoorbeeld, zou ik beslist een uitstekende bijdrage kunnen leveren.

Helaas zijn mijn kinderen er geen types voor.
Zulke lange warrige kapsels zou ik persoonlijk nog wel handig vinden maar daar hoef ik thuis niet mee aan te komen. Onze jongens prefereren hun haar in een kaarsrechte zijwaartse brillantine scheiding met lijntjes van de kamstrepen, terwijl de meisjes hun haren graag in twee strakke vlechten met een keurige strik onderaan dragen.

Daarom fietsen wij altijd, als de wilde kapsel kinderen linksaf slaan, een stukje rechtdoor naar een keurig nette school met keurig nette kindertjes waar kinderen worden gebracht met degelijke fietsen of nette auto’s in plaats van in roestige oude rammelbusjes.
Dat komt uiteindelijk waarschijnlijk allemaal door de keurig nette namen die ze hebben gekregen van hun ouders. Daar kunnen de kinderen niks aan doen. Keurig net, maar wel beperkt in hun creativiteit.

Goed, hoe liep het nou met Storm en mij af. Dat wordt nu onderhand wel behoorlijk spannend natuurlijk.

kind fiets

Op het moment dat ik hem passeerde, wist Storm toch ruim op tijd te stoppen, met z’n loopfietsje. Ik hoorde moeder het kind nog wat vermanend toespreken. En ik fietste rustig door naar huis. Einde.

Het was zogezegd, eigenlijk, niet meer dan ‘Storm in een glas water’.

Advertenties

Een gedachte over “Stilte voor de storm

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s