Lieve warme winterjassen,

jas, winterjas, was, koud

Ja jassen, daar ben ik alweer!
Het lijkt nog niet zo lang geleden dat ik jullie om me heen had. En dat klopt ook, het is inderdaad nog maar een paar maanden geleden dat ik jullie hier te rusten heb achtergelaten.

Het spijt me dat ik nu alweer moet storen. Ik heb het, eerlijk waar, even proberen uit te stellen. Meestal roep ik jullie na de herfstvakantie pas weer tevoorschijn uit jullie zomerslaap. Maar, dat heb je hier in deze donkere kast natuurlijk nog niet in de gaten gehad, het is buiten zo gruwelijk koud, werkelijk om te snijden.

Ook voor ons is dat weer even wennen.
Zo vond ik BaasB gistermiddag bibberend onder zijn deken liggen. ‘Het is hier in huis vreselijk koud’, beweerde hij.
Ik had er zelf weinig last van in huis. Ik had al een lekker warm vest aan.
Voorzichtig tilde ik zijn deken op. Daar lag hij, met alleen een kort T-shirt om zijn magere blote bovenlijf.

‘Zal ik je een geheimpje verklappen?’ Zei ik.
Dat mocht.
Ik vertelde hem dat een T-shirt rond deze tijd van het jaar wat koud was en dat hij er het beste een vest of trui over aan kon trekken. Hij keek verbaasd maar volgde mijn advies op en daarna ging het een stuk beter met ‘m.

Maar om een lang verhaal kort te maken; ik wil jullie, lieve winterjassen, toch maar weer van harte uitnodigen om met mij mee te gaan naar beneden. Jullie rustperiode was inderdaad maar kort, daar kan ik niks aan doen. Het zal met de klimaatverandering te maken hebben.
Of met de opwarming van de aarde ofzo. Maar dan andersom.
Ik vrees dat een nieuwe ijstijd met rasse schreden nadert.

Weten jullie toevallig, by the way, nu ik jullie toch spreek, waar ik de handschoenen, sjaals en mutsen heb neergelegd? Ik herinner me dat ik een paar maanden geleden een mooie nieuwe overzomeringsplek voor ze heb gezocht. Raar dat ik het nu ben vergeten. De plek was zo goed gevonden dat ik het nu niet meer weet.

Nee jullie weten het niet meer? Oké, ik zoek ze later wel. Ja goed, dan maar pijnlijke kloofjes op mijn vingers. Nee, mij hoor je niet klagen. Geeft niks, ik lijd wel kou aan handen en oren.

Kom dan gaan we, naar jullie collega’s zomerjassen. Het is even proppen aan de kapstok, dat wel. Maar het is niet anders, ik hou ze er nog even graag bij, die zomertypes.
Je weet-het-tenslotte-ook-niet in oktober, het kan nog alle kanten opgaan.

Ik hoop dat ik jullie je volwassen zullen gedragen en de komende maand rustig naast elkaar blijven hangen. Afgesproken grapjassen?

HA
HAHAHA

Goed, alle gekheid op een (kap)stokje.

Daarna hebben jullie heus nog een lange, lange periode om lekker samen als winterjassen onder elkaar, aan de kapstok te hangen.

Of om ons heen, nog fijner.

Ik wensen ons samen nog vele warme uren.

winterjas, warm

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s