Mensen die vragen, worden geslagen

Nu de dagen korter worden, de kerstvakantie is begonnen, er al een maand steeds van die rare, irritante belletjes door de muziek klinken wanneer je de radio aanzet, de bomen vrolijk aan het uitbotten zijn, en er om de een of andere vage reden nog steeds geen sneeuw ligt, zelfs geen los verdwaald vlokje te bekennen is,  beginnen we ons met z’n allen echt wel wat af te vragen.

Zo zit  het leven natuurlijk vol vragen, net als mijn hoofd, maar de belangrijkste vraag die er gisteren even door m’n hoofd spookte was, toen ik door de Appie liep; ‘Wat eten we vandaag?’

De inspiratie kwam direct nog niet zo op me af.
Het schijnt dat ik voor de kerst zelfs nog een heel diner moet bereiden, ik heb geen idee wat, maar dat is van later zorg…
Moeilijk, moeilijk, moeilijk, moeilijk…

Ik liep dus naar een alleraardigste Appie-medewerkster, die de blikjes aan het rechtzetten was, en vroeg haar met mijn liefste stem; ‘Mag ik misschien wat vragen?’

appie

‘Ja hoor’ zei ze vriendelijk terwijl ze zich omdraaide. Maar onmiddellijk daarna begon ze me flapperend te slaan!

Dat stond vast niet in de cursus voor Appie-medewerkers.

Niet dat ze heel hard sloeg hoor, maar wel met twee handen waarna ze geagiteerd riep ‘Heee, nou mama! Ik schrik me rot!’

Hahahaha! Lacht ik  vals.

Maar ze had uiteindelijk goede ideeën; iets van gebakken aardappels   met boontjes en een lekker stukje vlees. Je moet er maar opkomen!
Dus dat aten we gisteravond.

Zo zie je maar, met vragen kom je er wel.

Dat heeft Baas B. dan wel begrepen. Want hij vraagt veel. Heel vaak rare dingen. Ook.

Zo heeft hij laatst een periode gehad waarin hij mails verstuurde naar verschillende bedrijven. Bijvoorbeeld naar de Ikea, met de vraag of hij er een nacht mocht slapen. Hij kreeg een keurige mail terug met het antwoord dat iedereen dat wel zou willen, een nachtje in de Ikea slapen, maar dat het helaas niet mogelijk was.

Hij stuurde het sinterklaasjournaal een mail met de vraag of hij hierin mocht meespelen. Wat toen vervolgens helaas ook niet mogelijk bleek.

En aan Quooker, die van de kokend-waterkranen, de opmerking dat hij quooker2het niet geloofde dat er werkelijk water van 100 graden water uit de kraan zou komen.
Hierop kreeg hij de reactie dat er wel degelijk kokend water uit de kraan kwam.

Lachend las hij de mails, waarbij ik het vermoeden kreeg, dat het niets had uitgemaakt wat het antwoord was geweest.
Het fijnste was waarschijnlijk dat zijn vragen serieus werden genomen.

En zo was hij al met al, weer een stuk wijzer geworden…

En kennis is macht.

Dus de moraal van dit verhaal: Als je iets niet weet: altijd vragen, vragen en blijven vragen. Er zit vast wel een antwoord tussen waar je wat mee kan.
Toch moet je ook uitkijken, want na sommige vragen, word je geslagen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s