Piemelfruit

mandarijn

Mijn zoons zijn erg bezig met vitamines en fruit tegenwoordig. In het bijzonder met mandarijnen. Ik koop kisten vol, die ook buitengewoon snel weer leeglopen.

Terwijl het gekuch en gesnotter hand over hand toenam in mijn omgeving heb ik geprobeerd potentiële verkoudheid af te weren door preventief vitamines te nemen, voldoende buitenlucht opsnuiven, mijn gezicht af te wenden in de nabijheid van snotteraars.
En chocolade fruit eten natuurlijk. Want dat is heel gezond.

Het gaat m’n jongens niet om de vitamines vermoed ik.
Maar om de pel.
Het is allerfijnst als je ze hun jasje kunt uittrekken in 1 lange pel. Dat krijg ik dan daarna dan onmiddellijk te horen.
‘Mooi Man, Gefeliciteerd, Echt Superknap’ zucht ik, als er weer zo’n oranje pel voor mijn neus bungelt.

‘Zeg, hoeveel mandarijnen had je daar eigenlijk voor nodig?!’, roep ik even later, als ik in de bijkeuken kom, waar ik de echo al terug hoor kaatsen uit het bijna lege kistje.
Maar daar krijg ik merkwaardig genoeg geen duidelijk antwoord op.

‘Hihihi’ hoor ik jongste even later wel giechelen.
Jawel, het geeft een hoop plezier, dat fruit.
Hij heeft nu een hele leuke schil, zegt hij en wij mogen het zien.

‘Ha, heel bijzonder. Enne, wat zie je erin?’ vraag ik.
‘Hihi…’
Man ziet het vanzelfsprekend meteen; ‘Ja, mooie piemel, ziet er goed uit jongen’.
‘Hihi…’
‘Zal ik maar een foto maken?’ vraag ik. Welja, die past er nog wel bij in de reeks met hetzelfde onderwerp, van fruit, frikandel met 2 bitterballen, sculpturen van pannenkoekbeslag en composities met andere levensmiddelen.

Graag natuurlijk:

pel

Naast het feit dat je aan deze foto kunt zien dat de camera van mijn toestel niet meer topkwaliteit levert, zie je toch een heel mooie oranje schil. Hier nog iets te hoog vastgehouden door een jongetje in batman-onesie.
En heel spannend detail; op de achtergrond zie je oudste zoon aanlopen. Met enge oplichtende ogen. – voel die dreiging –
Met een plotselinge armbeweging grist hij de schil uit de handen van kleine broer, waarbij hij roept:  ‘Hé, die was van mij!’

En toen…

Werden we uiteindelijk toch een beetje verkouden,
ging het leven gewoon door,
lag de oranje piemel op het aanrecht,
dagenlang,
waar hij geleidelijk kleiner en bruiner werd
en verschrompelde,
zoals dat gaat…
met mandarijnenschillen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s