Ontvoerd

luiaard geel

Zijn fiets stond er wel.
In huis was het doodstil.

Ik riep naar boven, er kwam geen antwoord terug.
Op de meest voor de hand liggende plek, in de werkkamer achter de computer, geen spoor van mijn zoon.

Toen wist ik het; mijn zoon is ontvoerd.

Ja, wat anders?

oops

Het zijn barre tijden. Met aanslagen. En codes. Geel bijvoorbeeld.

De angst regeert, dat moge duidelijk zijn.

Mijn leven, ook jouw leven… kan in een klap veranderen. Omslaan. Op z’n kop staan.

Zo denk je het ene moment bijvoorbeeld nog dat je kinderen die avond gaan meedoen aan de avond4daagse.
De hele ochtend dacht ik het nog gewoon. Tot ik ’s middags bericht kreeg dat het evenement vanwege de veiligheid werd afgelast. De wandeling kon niet doorgaan.

Vanwege het voorspelde noodweer met harde onweers- en regenbuien. Ja, want Code Geel.

En zo kan het gebeuren dat je dacht dat je een lekker rustige avond zou hebben, kopje koffie, glaasje wijn erbij, je kent het wel, een paar uur zonder kinderen want die lopen zo heerlijk sportief en gezond de snoepwandel4daagse…
Dat je ineens de hele warme zomerse avond kinderen om je heen hebt springen. Vanwege het onweer, dat in geen velden of wegen te bekennen is. Dat maakt het nog wel het meest dreigend.

Maar terug naar mijn ontvoerde zoon, ik heb een heel zwaar leven, dat moge duidelijk zijn.

Toen ik dus na een kwartier nog niks had gezien en geroken hij ook niet uit de w.c. kwam, appte ik hem maar even: ben je ontvoerd ofzo?

Ik zag dat hij een paar minuten daarvoor nog online was geweest.

Hij had daar dus wel wifi.
In die kelder.

Toen ik het al  bijna was vergeten, kreeg ik antwoord.

ontvoerd

Toen vroeg hij om een hartslagmeter dus.

Ik schrok me helemaal kapot omdat ik toen besefte dat hij waarschijnlijk hartproblemen had.
Niet echt natuurlijk, want BaasB heeft nooit problemen.
Alleen kleine.
Zoals ik.
Met mij, op momenten, wanneer ik soms thuiskom, zijn fiets zie staan en denk dat hij thuis is.
En tot de ontdekking komt dat hij er ook echt is, op zijn vaste plek, te gamen achter zijn computer.
En dan begin te mopperen en zeuren, zoals zeurmoeders dat kunnen, over de kruimels die zijn blijven liggen rond de plek waar hij heeft gegeten. En ik daarna allerlei andere nalatigheden er meteen maar even bij opnoem.
Dat zijn de problemen in zijn leven, om te zuchten.

‘Mam, wánneer werk je eigenlijk?’ Vraagt hij, met zijn koptelefoon op zijn oren.

‘Werken, werken?! Ik werk ALTIJD, ik werk DAG en NACHT, ik werk me helemaal te pletter!’

‘Oempf’ mompelt hij waarop hij snel verder gamet.

Dus waar híj een hartslagmeter voor nodig heeft…
Misschien voor mij.

ontvoerd2

Oh nee.
Voor natuurkundeproefjes in Walibi. Ah natuurlijk…

En z’n zakgeld is nog kapot.

Lijkt me typisch een geval van Code Geel.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s