0

Ik heb iets

Ik kreeg laatst een citroen van mijn dochter.
Ze bedoelde het niet vervelend.

Want het was eigenlijk een zeep. In de vorm van een citroen, en het ruikt waanzinnig lekker naar citroen. Of limoen of zoiets. Mijn kinderen weten waar ik van hou.

saponi

Ik bedacht me dat de dingen in het leven waar ik het meest van geniet, nogal primair van aard zijn. In mijn geval: Iets wat heel lekker ruikt of iets wat heel lekker smaakt.

Dat ik nogal van ruiken hou is bekend, in ieder geval hier thuis. Ik kan heel verheerlijkt keer na keer mijn neus in een bos bloemen steken, of snuiven boven de pas fijngestampte rozemarijn, tijm of basilicum. En man ruikt vaak ook extreem lekker. Daar heb ik hem op uitgekozen.

Daarentegen kan ik ook buitengewoon onpasselijk worden van vieze geuren. Het valt niet mee om daarmee fatsoenlijk om te gaan.

En met eten is het eigenlijk hetzelfde verhaal. Ik houd echt enorm van eten. Met name wel van lekker eten.
Nou verbeeld ik me niet dat ik me hierin onderscheid van de rest van de wereldbevolking, want eten, tja, da’s een behoorlijk primaire levensbehoefte. Maar het feit ligt daar.

Het afkeeraspect in het geval van eten zit ‘m, in het eten van  bij   door (??) andere mensen.
Natuurlijk, iedereen heeft recht om te eten. Ik eet zelfs graag een hapje mee. Maar het moeten aanhoren dat iemand eet…  vind ik weerzinwekkend.
Ik heb mijn gezinsleden lief, maar ze te moeten horen eten, met name als ik zelf niet eet, kan leiden tot verontrustende woedeaanvallen.

Ik zie zelf ook wel dat het wat sneu is, als ze, inmiddels al heel, heel voorzichtig een chipje in hun mond stoppen… en ik daarna nog tekeer ga en roep dat ze niet zo hard moeten eten en smakken en of ze asjeblieft willen stoppen met dat ge-eet.
Daarom stop ik soms mijn vingers in mijn oren. Dat ziet er vast opmerkelijk uit en het is lastig als ik de bladzijde van mijn boek wil omslaan.
Of ik neurie  of hummmm heel hard.

Zelfs als ik zelf eet, denk ik ook wel eens: ‘hoor mij nou eten’, maar van jezelf kun je toch altijd meer hebben he.

Toen ik laatst met dochter in de trein stapte, die klaar stond bij spoor 10…, jawel, kwamen we te zitten naast een stel met een zak chips. Het zakje was netjes opengevouwen en gruwel de gruwel, om de paar seconden deden ze een greep in het zakje waar ze een chipje uithaalden die ze met zo’n  schraap-schurend geluid in hun mond stopten. Daar werd ik erg onpasselijk van maar ik hield me in. Gelukkig was het zakje snel leeg.

eating chips

Maar toen ik even later weer een chips-hap-geluid hoorde, schoot mijn hoofd met een ruk omhoog.
Daar bleek een dame voor het chips-stel ook heerlijk chips te moeten eten. Dochter keek me verontrust aan toen ik hoorbaar door mijn neusgaten snoof.

En omdat het een lange reis was, werd de zelfbeheersing gedurende de reis vaker op de proef gesteld. De patat etende jongeren, de donkere mevrouw die een pakketje alu-folie openvouwde en al happend van een exotisch gerecht genoot, waarbij mij dat geritsel en de eetgeluiden niet kon ontgaan. De geur, die ongetwijfeld heerlijk paste bij het gerecht maar die minder heerlijk is als je het zelf niet eet, dwong mij om een hele tijd door mijn mond te ademen.

Op zich… valt met deze afwijking natuurlijk verder prima te leven, wat heb ik te klagen; ik ruik goed, ik kan uitstekend proeven, mijn gehoor is in orde…
Toch stond mij vaag iets bij, dat het iets is, wat ik heb. En omdat ik dol ben op etiketjes en labels (…) heb ik het nu onmiddellijk gegoogeld.

Wat blijkt? Ik blijk dus Misofonie te hebben.

Misofonie… blijkt een psychologische overgevoeligheid voor specifieke geluiden. Het kenmerkt zich door extreme afschuw van bepaalde geluiden die zelfs tot woedeuitbarstingen kan leiden. Wooow.

Dat is best erg. Toch?

Het leuke was wel, toen ik verder zocht, bleek dat ik waarschijnlijk geniaal ben! Ik bedoel maar!
Onderzoekers hebben namelijk een link gelegd tussen overgevoeligheid voor geluid en genialiteit.
Ik zou zelfs tot het rijtje van Darwin, Franz Kafka,  Marcel Proust en Anton Chekhov kunnen behoren. Zij konden, net als ik, ook etende mensen en andere vervelende geluidjes niet uitstaan. De theorie van het recente onderzoek gaat als volgt: mensen die ongewenst geluid er niet uit kunnen filteren, zijn creatiever. Hun geest zou in staat zijn om zich te concentreren op meerdere dingen tegelijkertijd, wat weer tot een grotere creativiteit zou leiden.

Er is ook therapie voor deze ziekte. Je schijnt er voor behandeld te kunnen worden.

Ik ben zelf alvast begonnen. (Ja je bent geniaal of je bent het niet)
Heel experimenteel hoor. En heel klein.

Het ging als volgt:

Vanmorgen nam ik een rijstwafel.
Met pindakaas.
Die nam ik mee naar bed.
Daar at ik ‘m op. In stilte. In m’n eentje.

Ging best goed. Dat kan ik langzaam uitbouwen denk ik. Over de vervolgsessies ga ik binnenkort nadenken.

Wie weet, wordt dat weer een inspirerende cursus.

Hoe dan ook; Let maar niet op mij.
Enne, eet vooral smakkelijk!

3

Handige cursus, deel 2

Voor u ligt de nieuwste cursus: ‘Hoe raak ik van alles kwijt.’ Wederom geheel gratis en geschikt voor iedereen.

In de wintereditie (klik) heeft u kunnen oefenen met het kwijtraken van handschoenen.

ei kwijt, curus, verliezen, vinden

Zoals beloofd, hoewel iets later dan aangegeven – maar wat geeft dat, ik was de tijd even kwijt… – hierbij de zomereditie:
´Hoe raak ik van alles kwijt?´ Maar, ik breid het uit met: ´Hoe krijg ik het weer terug?´
Laten we snel van start gaan, want de tijd dringt.

Hoe verlies ik in no-time mijn zongebruinde vakantiekleur na terugkeer uit warme zonnige vakantieoorden?

Dat is de vraag die ieder op de lippen brand in deze tijd van het jaar, met name op de lippen van de blanke neder -en medelander. Want foei, dat duurt me toch een partij lang om die bruine kleur weg te krijgen, nietwaar?
Net terug van je zonnige vakantie kun je nog denken; Vooruit, logisch met deze zomerse temperaturen en de almaar uitblijvende regen en kou, dat die kleur erop blijft zitten, het is niet anders. Toch wordt het in september zo langzamerhand onhoudbaar met het aanhoudende zonnige weer, dat vel blijft maar bruin… (heb ik iets gemist, zult u wellicht denken, jaaaa, dat denk ik ook wel eens).

Afijn, het is echt een serieus vraagstuk in Nederland…
uit de zonAllereerst is een zonnebrandolie of Sunblock in deze contreien natuurlijk van onschatbare waarde. Regelmatig insmeren helpt, zodat geen enkel zonnestraaltje meer vat zal krijgen op de huid.

Daarnaast is het raadzaam, hoe warm het ook is, te zorgen voor bedekkende kleding. Ook zal het dragen van een hoed een goede bijdrage leveren aan de terugkeer van het eens zo blanke velletje. Een burka kan inderdaad ja, maar dat is persoonlijk, het moet bij je passen.

De belangrijkste tip hierin is steeds: Wachten. En werken, vooral binnen, hoe meer binnen – hoe eerder de zongebruinde vakantiekleur zal verdwijnen.

Daarbij hebben we wel meteen aandacht voor de vraag: ‘Hoe krijg ik het terug?’ Want zo gaat dat; is het weg, dan wil je het juist weer terug.

Zoals in de winter-editie ook is aangegeven, u kunt de zaak prima omdraaien. Volg in dat geval bovenstaande tips juist niet op.

Maar ook hierbij is het kernwoord ‘wachten’ ook van groot belang.
Wanneer we maar lang genoeg wachten, soms heel lang, dan zien na een winterse periode de zon weer verschijnen. Ga dan onmiddellijk naar buiten, de zon in, zonder beschermingsfactor, laat staan die Sunblock, draag weinig bedekkende kleding en gooi de hoed over de heg.

Goed, we gaan verder met het ‘kwijt raken’.

Kwijt raken is iets waar ik persoonlijk best goed in ben, ook al zeg ik het zelf.
Dat is in aanvang natuurlijk prima, want teveel spullen, dat geeft alleen maar onrust in het hoofd.

Daarom is het verstandig om soms met je overbodige spullen op een rommelmarkt te staan.

Nu heb ik welbeschouwd een haat-liefde verhouding met de rommelmarkt. Ik loop er wel graag over en koop er ook graag wat. Maar erop staan met mijn spulletjes vindt ik, nu we het er toch over hebben, afschuwelijk. Gevolg is dat ik meestal met meer terug kom van de rommelmarkt dan ik ermee heen ben gegaan. Dit was dus niet de bedoeling.

Toen ik tijdens de laatste Koninginnedag-rommelmarkt ‘s maandags mijn portemonnee kwijt raakte, was dat nou ook weer niet de bedoeling.
Ik bezwoer dat het Echt De Allerlaatste Keer zou zijn dat we met onze spullen op de rommelmarkt zou staan. Zeker toen we verder eigenlijk weinig kwijt raakten. En het is nogal sneu om met je hele hebben en houden terug te keren naar huis. Minus een portemonnee.
De rompslomp die het geeft voor het aanvragen van nieuwe pasjes, rijbewijs.
En aangifte bij het politiebureau niet te vergeten; ‘Mevrouw weet u zeker dat het is gestolen?’
‘Jawel, heel zeker. Eerst zat het erin en toen ik ‘m wilde pakken was ie weg.
Nee, ik heb niemand gezien, maar ik keek denk ik net de andere kant op’.

Had ik de tip toegepast die als rode draad door de cursus heen loopt ‘Wachten’, dan had ik er nu veel relaxter bijgelopen.

Nog geen week later, op zondag in de kerk, bleek mijn portemonnee nog onder de stoel te liggen. Met alles er nog in uiteraard, zoals je mag verwachten in de kerk. O ja, toen had ik ‘m voor het laatst gebruikt bij de collecte.

Afgelopen zomer ben ik toch nog maar eens naar de rommelmarkt gegaan met tassen vol spullen, om het een kans te geven en vooral omdat dochter het zo graag wilde.
Toen we wilden vertrekken, bleek F-je ‘s nachts haar fiets verderop in de straat te hebben laten staan. ‘Haal ‘m maar snel op dan!’ riep ik.
Een hele tijd later, toen de heel Meppel zich al lang op kleedjes had geïnstalleerd, kwam ze teleurgesteld terug. De fiets stond er niet meer. Ze had er trouwens sowieso al geen zin meer in om op de rommelmarkt te staan.
Vloekend en tierend brulde kalm en rustig legde ik haar uit dat ze nu helemaal op de rommelmarkt moest staan en flink wat verkopen om die gejatte fiets terug te verdienen.
Daar fietste ik met volle tassen + een kind achterop op een onzalig vroeg tijdstip naar de binnenstad.
Na er een paar uurtjes te hebben gestaan zei mevrouwtje: ‘Ik ben er eigenlijk wel klaar mee’. ‘Dacht ik niet’, zei ik, ‘die 2 euro is nog lang niet genoeg, je blijft nog maar even staan’ en nam me meteen voor dat dit Echt de Allerlaatste keer zou zijn dat we hier stonden.
De dagen erop pasten we het ‘Wachten-principe’ toe. En verdraaid… daar stond de fiets een paar dagen later weer! Jawel!

Naast genoemde voorbeelden, is het ‘Wachten-principe’ uiteraard toepasbaar in vele zaken rondom kwijtraken en verdwijningen.
Hieronder nog enkele voorbeelden om het u goed eigen te maken.

  • Bij het verliezen of kwijtraken van het geduld: Wachten en een seconde of 10 hardop tellen is meestal toereikend voor de terugkeer hiervan. (of in ieder geval van een gedeelte).
  • Bij energie-verlies en andere vormen van vermoeidheid; Wachten, ga ondertussen lekker op uw fauteuil zitten of op stretcher of bed liggen. U zult zien; de energie keert langzaam gewoon weer terug.
  • Bij haarverlies, bijvoorbeeld door kappersbezoek, is geduldig wachten – ook al kan dat soms maanden duren- ook voldoende voor (gedeeltelijk) herstel en terugkeer van lengte en model in de oude staat.
  • Het kwijtraken van gewicht hoeft ook geen enkel probleem te zijn. Neem rustig plaats op een stoel wacht en doe verder zo weinig mogelijk.
    Wanneer u toch eens weg moet; negeer fiets en neem zoveel mogelijk de auto. Pak ondertussen een lekkere koek of stuk chocola om het wachten te veraangenamen. U zult zien, het gewichtsverlies is binnen afzienbare tijd ongedaan gemaakt.
    pomtiedom

Zo kan ik tal van voorbeelden opnoemen, maar de opdracht bij deze cursus is:

‘Bedenk zoveel mogelijk situaties om iets kwijt te raken.’ Probeer daarna onmiddellijk uit of het lukt. Voeg in gedachten, en daarna in de praktijk, het ‘Wachten-principe’ toe en u zult zien dat het meestal zal werken.
U zult verrast zijn!

De samensteller van de les wenst u wederom veel succes om het geleerde al dan niet in de praktijk te brengen.

1

Handige cursus

Beste cursisten,

Welkom bij de online-cursus Hoe raak ik van alles kwijt’
Ik ben blij dat ik u als deelnemer mag verwelkomen. Deze cursus is geheel gratis en geschikt voor iedereen.

Deze eerste les begint met het onderdeel: Hoe raak ik mijn handschoenen/wanten kwijt.

Is er een reden waarom we beginnen we met specifiek dit onderdeel?

Jazeker, dit ligt  meer voor de hand dan u in eerste instantie zou denken. Ja, haha, woordgrapje.
De motivatie voor deze keuze, zijn de huidige (weers)omstandigheden. Zo worden ze gekoppeld aan de les, wat de herkenbaarheid maar ook uw betrokkenheid bij de les zal vergroten.

Laten we beginnen met de les.
De handschoen.  

wanten, handschoenen, koud

Handschoenen worden met name gebruikt in de koude wintermaanden. Vooral de dames onder ons zullen dit herkennen; het gebruik van handschoenen kan het ontstaan van pijnlijke kloofjes aan de vingers helpen voorkomen of helpen bij de genezing.

Om niet de hele winter in dezelfde handschoenen rond te hoeven lopen of een legitieme reden te hebben om weer eens een nieuw setje kekke handschoenen te kopen, bestaat er de mogelijkheid ze met beleid te verliezen.

Ik geef u een voorbeeld.

 

U begeeft zich naar de Appie Gein waar u uw fiets of auto parkeert, het muntje in uw karretje stopt en de tas vervolgens in het kinderzitje legt. De handschoenen legt u er keurig bovenop.
Na het gebruikelijke rondje door de winkel te hebben te hebben gelopen, de spullen in de tas te hebben gedaan, zet u de kar terug, haalt het muntje uit de kar en begeeft u zich naar huis. Halverwege de terugreis realiseert u zich: ‘het is weer gelukt, ik heb een paar achtergelaten in het winkelkarretje’.

 

Ik geef u nog een paar voorbeelden voor u zelf aan de slag met het verzinnen of ophalen van enkele scenario’s.

Het is mogelijk om naar de bibliotheek te gaan en daar uw handschoenen ergens neer te leggen, om vervolgens boeken uit te zoeken. Bij thuiskomst bedenkt u zich dat de handschoenen nog in de bieb liggen. U zult merken; dit zal heel eenvoudig gaan, zonder dat het enige moeite kost.

 

Kennen we niet allemaal situaties waar zomaar een enkele handschoen, helemaal alleen op de weg ligt? Menigeen zal zich dan afvragen; hoe is het mogelijk dat iemand 1 handschoen verliest. Hoe doet die persoon dat?

 

Nou, laat ik vast een voorzetje geven.
U kunt zich ongetwijfeld een voorstelling maken van een situatie waarin de handschoenen even op de bagagedrager gelegd worden, om uw handen te gebruiken bij een activiteit waarbij handschoenen niet handig zijn.
Bij thuiskomst is het zeer wel mogelijk dat u zult bemerken dat er nog slechts 1 handschoen achterop ligt.

Theoretisch is het uiteraard ook mogelijk dat dan beide handschoenen verdwenen zijn. Zo kan er een rechter exemplaar op de brug liggen terwijl de linker zich ter hoogte van de kruising bevindt, om maar eens een voorbeeld te noemen.

Een ander klein handigheidje is dat u jaszakken gebruikt die niet diep genoeg zijn, zodat ze er vanzelf uit zullen vallen.

Ook een hond kan voor (tijdelijke) verdwijning zorgen.

 

Tot zover de voorbeelden.

Jullie mogen nu zelf aan de slag gaan. Bedenk bij het onderdeel ‘hoe verlies ik twee handschoenen’ en ‘hoe verlies ik 1 handschoenen’ beide 2 voorbeelden.

U mag ten allen tijde meer situaties visualiseren, zodat u zich heel onbewust, wanneer de mogelijkheid zich aandient, op behoorlijke wijze kunt ontdoen van een paar oude handschoenen.

wanten, touwtje, koud

Laat ik nog een kleine kanttekening hierbij geven: het is ten allen tijde mogelijk dat op de een of andere manier uw handschoen(en) op wonderlijke wijze toch opeens weer verschijnen. Zit hier dan niet teveel over in en bekijk het positief:

U heeft immers opeens nog meer handschoenen om te verliezen!

 

In deze cursusreeks volgen hierna de onderdelen:

  •  Hoe krijg ik het voor elkaar de vooral de fijnste koffiekopjes hun oortje te laten verliezen en de mooiste glazen kapot te laten vallen
  •  Hoe zorg ik dat ik na de was van elk sokkenpaar maar 1 exemplaar overhoud
  •  Hoe raak ik mijn schilmesjes en dunschillers kwijt bij het groenafval
  •  Hoe zorg ik dat alle lekkere koeken en snoeprollen verdwijnen zonder dat ik er zelf van eet
  •  Hoe zorg ik ervoor dat ik aan het einde van de maand zo min mogelijk geld overhoud
  •  Hoe raak ik mijn kinderen eens kwijt
  •  Hoe verlies ik in no time mijn zongebruinde vakantiekleur na terugkeer uit warme zonnige vakantieoorden. Deze laatste les kunt u als zomereditie, rond de maand augustus volgen.

 

Natuurlijk kan het ook zijn dat u na deze eerste les denkt: ik wil eigenlijk helemaal niets kwijtraken.
Geen nood, ook dan is deze cursus uitermate bruikbaar. Wat u dan kunt doen is de inhoud zogezegd Omdenken. Dan maakt u wel gebruik van de tips maar dan juist andersom.

 


 

Tevens worden er cursussen aangeboden in de reeks: ‘Hoe krijg ik zoveel mogelijk.

 

Onderdelen die hierin zoal aan de orde komen zijn:

  • Hoe krijg ik mijn stapel strijkgoed zo hoog mogelijk
  • Hoe zorg ik voor een zo dik mogelijk stoflaagje op de meubels
  • Hoe verdubbel ik mijn gewicht
  • Wat kan ik doen om het stressniveau omhoog te krijgen
  • Hoe krijg ik mijn grijze container vol, zodat bij voorkeur het deksel nog open blijft staan

 


 

De samensteller van de les wenst u veel succes om het geleerde al dan niet in de praktijk te brengen.