lang leve de liefhebberij

vissen

Over jagers en verzamelaars gesproken: Dat zijn we.
Dat zit zogezegd in ons DNA, zie klik.

Ik ben dan welbeschouwd meer de verzamelaar. Mijn jongste zoon daarentegen is de jager. En hij jaagt op vis.
Een maand geleden kwam hij thuis, met een trommeltje achterop zijn fiets. Met daarin een vis. Bij de meting ter plaatse was gebleken dat de vis officieel groot genoeg was om legaal mee te nemen en op te eten.
Hij was in ieder geval groter dan het trommeltje.

Zijn handen en jas waren vies en roken ook naar vis. Maar dat hoort bij jagers.
De visser wilde de vis vervolgens graag zelf villen. Zijn ondernemingszin en zelfredzaamheid zijn immer bewonderenswaardig.

Ik twijfelde of ik hem een scherp en gevaarlijk (maar efficiënt) mes moest geven of een botter en minder gevaarlijk mes. Ik koos het laatste, omdat voor mijn geestesoog ineens een afgehakt vingertje verscheen.

Een bot mes bleek uiteindelijk toch niet handig bij het villen van een vis. Het werd een slachtpartij.
Het duurde al met al best lang en ik moest inmiddels weg. Gelukkig liep het goed af.
Toen ik weer thuiskwam, was de vis gebakken en was nog wat voor me over. Ik kreeg een stukje vis van 1 cm². Dat smaakte wel goed volgens mij. Eigenlijk was het al op voor ik goed kon proeven. Maar zoals mijn vader altijd zei; Lekker is maar 1 vinger lang. Wat ik nooit helemaal begrepen heb maar ik zag opeens wel weer dat afgehakte vingertje voor me.

Op zich houd ik best van vis eten. Hmm, lekker visje…
Niet van vissen vángen. Dat is dan weer geen hobby van me.
Vissen vangen staat zelf onderaan in de top-10, nee dal-10, van mijn minst favoriete hobby’s.  Ik vind ik het saai, zielig voor de vis, saai, oh dat had ik al gezegd, en vies, vooral met wormpjes en maden (bah).
Vissen komt in dat niet-favoriete lijstje zelfs na gamen, voetbal kijken, postzegels verzamelen, suffe filmpjes bekijken en aan auto’s sleutelen. Stuk voor stuk verrukkelijke hobby’s voor de liefhebber. ’t Is alleen niet mijn lievelings.

Toch valt over hobby’s niet te twisten.

Ik bedoel; die visser-boy hoeft van mij ook echt niet te houden van gedichtjes maken.

Maar hij kan het wel!
Dat zag ik, toen hij thuiskwam uit school en ik een kreukelig A-4tje uit de tas haalde.
Op school waren kennelijk de ‘elfjes’ aan de beurt geweest.

Hij maakte een ontroerend elfje over vissen:

IMG_9527

En daaronder stond er nog een, ‘nu voor de grap’.

Ik vind ‘m werkelijk briljant.
Lees het bij voorkeur even hardop.  Dan komt ie beter binnen.
Voel je ‘m?

IMG_9526

Advertenties

Echt

Ontroering ligt op straat. Heel klein is het soms.

Een lief gebaar.

Zorgzame aandacht voor een ander.

Veelbetekenende blikken die worden uitgewisseld.

Een man die het mooiste boeket uitzoekt voor zijn geliefde.

Ik zie het aan en weet er het fijne niet van.

Dat geeft niet, ik geef mijn eigen invulling.

En F-je wilde haar vingers hiervoor best even uitlenen.

geen kunst