0

Was ik?

Ik heb een obsessie.
En het duurt nu al weken.

Ik denk dat ik mezelf niet meer ben.
Of dat ik nu eindelijk bij mijn echte IK kom. Dat kan natuurlijk ook.

Het begon toen ik in de kringloopwinkel was. Tot zover nog normaal, ik hou van kringloopwinkels. Als je even door die eerste lucht heen bent, is het behoorlijk geinig, zo’n winkel met ouwe meuk. Toch koop ik doorgaans weinig in de kringloopwinkel. Mijn verstand en mijn gevoel voeren een constant gevecht in de winkel. En meestal wint mijn verstand het met de verstandige redenering: ‘Man, die ouwe troep, straks zit je er weer mee’.
Vaag lijkt de verstandige stem in mijn hoofd wel wat op die van mijn man, of van mijn moeder, maar helemaal helder heb ik het nog niet. Dat komt misschien wel omdat ik mezelf niet ben. Of juist wel.

Maar laatst kocht ik… een puzzel.

Van 1000, mille, tauzend, duuuuzend stukjes. Duizend dus.

Heel wonderlijk was het eigenlijk, dat ik met een puzzeldoos in mijn fietsmand terug rammelde naar huis.

Heel vaag kan ik me herinneren dat ik dacht dat mijn kinderen het misschien wel leuk zouden vinden om er samen eensgezind aan te werken. Dat ze er uren zoet mee zouden kunnen zijn, genoeglijk in STILTE stukjes zoekend en vindend. En dat ik misschien, heel af en toe hoor, er ook achteloos een stukje in zou werpen.

Puzzelen is zeg maar echt niet mijn ding. Ik heb zelfs meerdere keren serieus verklaard dat ik nooit, maar dan ook nooit aan zo’n stomme puzzel zou beginnen, zekerrr niet van 1000 stukjes, ofzo.
Ik ben tamelijk ongeduldig van aard, hoewel dat natuurlijk afhankelijk is van omstandigheden en onderwerp. Maar wat prutskarweitjes betreft, waaronder een puzzle eigenlijk ook valt, ben ik zeker ongeduldig te noemen.

En nu, dat is het merkwaardige, zit IK al weken op een krukje voor de puzzel te turen.
En er is niemand die me wil meehelpen.
Als ik ze lief, of smekend, of dwingend vraag om een stúkje mee te helpen, roepen mijn kinderen stuk voor stuk: ‘Je weet toch dat ik niet van puzzelen hou’. Waarop ik wanhopig uitroep dat ik puzzelen ook haat, maar dat ze best kunnen meehelpen.

‘Heb je niks beters te doen?’ zegt Nonus als ze thuiskomt uit school. ‘Jawel, zeker wel!’ roep ik dan hard, ‘ik heb heel veel te doen’.
Ook dochter snapt me niet meer.

Zelfs meneer Kruidkoek keek op een bepaald moment met een verbaasde blik naar zijn vrouw, schudde zijn hoofd en verwonderde zich hardop over het eindeloze geduld van zijn vrouw-in-de-Puzzle wie was dit mens?.

puzzel, stukjes, geheel

In gestolen en vrije uurtjes, tot middernacht, zoek ik kleine stukjes, op kleur en vorm, tracht ik piepkleine onderdeeltjes van het geheel te ontdekken. Mijn rug doet zeer door een verkeerde houding maar ik blijf obsessief turen naar het ontbrekende geheel.

Het leuke kenmerk van deze WASGIJ? puzzel, wat de kenner ongetwijfeld ogenblikkelijk zal herkennen, is dat het nog een verrassing is wat de uiteindelijke afbeelding zal worden. Het is zogezegd een oplossing van het raadsel dat op de voorkant van de doos staat afgebeeld. Echt. Enorm. Leuk.
En dat is nu de vraag die ik mezelf stel.  Vind ik dit echt enorm leuk? Waarom wil ik dit? Waarom heb ik nog niet heel agressief alle stukjes door elkaar gegooid?

Van gooien is echter (nog) totaal geen sprake, ik ben juist heel beschermend. ‘Jongens, stoei maar ergens anders, kijk in ieder geval uit voor de puzzel!’
Ik krijg zelfs hele filosofische en heldere gedachten onder het puzzelen. Zoals: ’Dit stukje heb ik al heel vaak gezien en bekeken. Nooit wist ik wat z’n plekje was. Ik heb steeds verkeerd gekeken, maar ook hij heeft zijn plekje nu gevonden’. Plok, stukje erin.

puzzelstukje, geheel, deel

En ‘ieder heeft z’n plekje, ook jij’ plok.
‘Jou had ik nodig om dit stukje erin te krijgen’ plok.
En ‘samen komen we er wel uit…’ plok.
Of ik voel me net een manager;’ik zoek voor jou het juiste plekje in de organisatie, pggh, oh nee hier pas je niet, maar daar?’ plok ‘ja, jij hebt je plek gevonden!’
Stukjes worden personen. En wanneer ik even wegloop en daarna terugkom, zie ik ineens een groter geheel ontstaan, hoewel de uitkomst vooralsnog, ook voor mij, niet helemaal helder is.

Het is als het leven. Het leven is net een puzzel. Waarom kijk ik de hele tijd over een stukje heen en zie ‘m dan opeens wel liggen? Welk stukje ben ik in het geheel?

Ik ben duidelijk mezelf niet meer. Of juist wel.

Toch ga ik door tot het laatste stukje z’n plekje heeft gevonden en ik het grote geheel kan zien.
En nu maar hopen dat er geen enkel stukje mist.

Want dan smijt ik alles door elkaar.

Advertenties
1

Bejaardengekte

Oh ik vind het zo erg! Dat er minder geld komt voor de zorg!’

Ik keek verbaasd op. Wat een maatschappelijke betrokkenheid liet mijn zoon hier zien. Ik was blij verrast.

Helaas was het niet wat het leek. Hij was nog niet veranderd sinds de maatschappelijke stage in groep 8 in een bejaardentehuis. Tot mijn verwondering bleek hij het daar bijzonder leuk te vinden. Hij vond de zorg wel wat. Maar vooral in passieve vorm dan.

Het leek hem namelijk fantastisch om in een bejaardentehuis te zitten, als bejaarde. Het leek zo übergezellig. De rolstoelrace en het schaken met de oudjes waren een groot feest geweest en niet te vergeten; heerlijk zitten, met z’n allen. En op mijn vraag of hij zich niet zou gaan vervelen, keek hij verbaasd. Natuurlijk niet, heerlijk de hele dag gamen, af en toe een zuster die langskomt met drinken en wat erbij, geen probleem.

bejaarde, gamen

die jeugd van tegenwoordig…

Maar ook mijn 14 jarige dochter kon zich er wel in vinden. Ze riep uit; ‘ja heerlijk ’s morgens gedoucht worden…’. Daar moest ze zelf ook wel om lachen maar toch zag ze zich wel rond de tafel zitten, lekker relaxt koffie drinken met z’n allen.  – Zie de dames aan een ronde tafel met de ellebogen op een pluchen kleedje, hun status updaten: ‘lkkr met de meiden aan de koffie, gezellie # @het laatste zuchtje.’ –

Er was dus niets veranderd in de afgelopen maanden want mijn zoon van 12 realiseerde zich op deze goede dag opeens dat het voor hem waarschijnlijk niet meer was weggelegd om lekker in een bejaardentehuis te zitten, vanwege die verdraaide bezuinigingen. Maar ooit  zal er ook  aan deze crisis weer een einde komen. Wie weet zullen ze het meemaken dat de bejaarden weer heerlijk in een bejaardentehuis mogen zitten in plaats van door hun kinderen verzorgd of aan hun lot overgelaten te worden. In dat geval lijkt het me voor hen het beste om zich dan zo snel mogelijk, wellicht vroegtijdig, bejaard te laten verklaren.

Maar voor het zover is moet er nog van alles gebeuren. Zoals bijvoorbeeld een wereldrecord verbreken.

Dat is sinds dit weekend opeens een zaak van het grootste belang gebleken. Uiteindelijk kwam het allemaal doordat ik met mijn zoon naar de stad ging om in alle rust en gezelligheid met hem een nieuwe winteroutfit uit te zoeken. In-my-dreams.

In de boekhandel vond hij het o-zo-begeerlijke boek Guinness World Records 2015, wat hij áltijd al had willen hebben. Ik heb het gekocht en als chantagemiddel gebruikt om nog in één kledingwinkel te kijken. Kun je nagaan. Zuchtend stemde hij hiermee in.

Aangekomen in de kledingwinkel, klapte hij zijn boek open op een tafel met stapeltjes leuke shirts. Daar stond hij te lezen en zich te verbazen over wereldschokkende records, terwijl ik verstrooid in de rekken neusde. Dat kijkt dus echt niet lekker, totale afwezigheid van wat voor aanmoedigend kreetje dan ook, bracht me tot het voortijdig verlaten van de winkel zonder buit. Dus veel verder dan een kortgeknipte kuif, een paar nieuwe schoenen en 2 boeken zijn we niet gekomen deze middag.

Wel ben ik inmiddels op de hoogte van de meest bizarre records. Zoon beraadt zich nu op een te vestigen record binnen nu en… het einde van zijn leven. Er móet een record zijn wat hij kan verbreken. We zoeken mee.

Op zich moet een grote stapel pannenkoeken van 83 cm zonder omvallen in theorie wel haalbaar zijn.

Het optillen van meer dan 32,6 kg aan je tepels lijkt me niet echt… lekker. Dan hebben we daar nog ‘de meeste appels in de mond houden en met kettingzaag doorzagen in 1 minuut’, tja, we kijken eerst nog even verder.

Ondertussen staat de langste man bij ons op de oprit…

word record, langste man, guinness

je blijft je verbazen

En toen zag ik nog een spannend record; de meeste kinderen verwekt door niet-gescheiden Siamese tweelingen. De mannen werden vader van 21 kinderen. Ik ging me dan toch het een en ander afvragen en me erbij voorstellen… En van wie waren de kinderen; van hen samen of eerlijk verdeeld? Maar 21 is wat lastig delen, maar dat gold ook al voor henzelf. Zo bleef ook ik me verwonderen.

Maar dan heeft BaasB. iets gevonden: ‘Ik wordt de oudste man ter wereld die parachute springt.’ Het huidige record staat op naam van een 96 jarige man.

‘Nou dat is net wat voor jou’ riep ik, ‘dan heb je ook nog even…’.

Baas. keek blij, hij had een mooi doel voor zijn leven met nog flink wat voorbereidingstijd.Nu ik er zo over nadenk, denk ik persoonlijk stiekem dat er over niet al te lange tijd nog een ander recordje zit aan te komen. Je zult weten om wie het gaat, houd de boeken in de gaten:

‘ ’s Werelds jongste bejaarde vertoevend in een bejaardentehuis.’

guinness, world