0

Zoethoudertje

borstplaat

Daar zitten we dan, met onze borstplaat. Wat heeft me überhaupt bezield om borstplaat te kopen?
Vlak voor de viering van ons sinterklaasfeest, kreeg ik opeens nostalgische oprispingen.
Borstplaat mocht niet ontbreken, vond ik, evenals een letter van banket. Geholpen door het feit dat alles inmiddels voor de helft van de prijs in de winkel lag, heb ik een keur aan zoethoudertjes aangeschaft.
Dat scheelt wel, als je Sinterklaas wat naar achteren schuift. Lekker slim.

Alleen, die borstplaat wil maar niet op.
Ik heb me een groot deel van mijn kindertijd overigens afgevraagd wat borstplaat nou eigenlijk was. Ik denk dat ik het eerst niet durfde vragen, want als die peuters van een Jip en Janneke het wel wisten, zou ik het toch zeker moeten weten.
Maar ik had geen idee. Ik had ook geen idee wat een kaakje was. Wij aten nooit een ‘kaakje’ thuis. Natuurlijk had ik wel een vermoeden, geholpen door de context, het moest immers wel verrekte lekker wezen als Jip en Janneke er zo euforisch van werden.

Jammer genoeg sloeg de borstplaat hier totaal niet aan. Mijn kinderen vonden zo’n hap suiker maar niks. Wat op zich vreemd is want van andere gesuikerde eetwaren zijn ze volstrekt niet vies. Ze nemen normaal gesproken zonder beperking, als het ook maar enigszins mogelijk is, alle suikers tot zich, inclusief kant en klare suikerklontjes.

Vaak verstop ik het snoep dat ik koop. Niet dat dat helpt, want ook al ben ik zelf de verstopplaats vergeten, altijd komt er een moment waarop ik lege folietjes terugvind op plekken waarbij ik denk:  ‘oooh ja, hier had ik het neergelegd’.
Dat zal met de borstplaat niet lukken. Het staat open op het aanrecht, maar niemand die maar een hap neemt.
Dus daar zit ik dan, met mijn borstplaat.
Ik vind het zelf ook niet lekker. Eigenlijk. Eerlijk gezegd. Dus.

Voor de rest wordt er overigens genoeg gegeten.
Het is ongelofelijk welke hoeveelheden ik wekelijks naar huis breng, net als het commentaar ik dan krijg van het thuisfront, dat ik zo belachelijk veel boodschappen doe.
En de week erop zijn ze weer net zo verbaast.
Raar.

Overigens kreeg ik dat commentaar ook eens van een oude man, toen ik al mijn boodschappen op de fiets stapelde (wat dus heel old-school en milieuvriendelijk was) en hij met een afkeurende blik opmerkte dat dat vroeger wel anders was.
Toen kochten ze niet zoveel boodschappen.

Dûh, lekkertje. Toen aten ze ook nog niet zoveel.

Hij had vast ook niet zo’n puberzoon, waar het eten als in een zwart gat verdwijnt, zo een die geen verzadiging kent.
Zo een die verticaal op de bank hangt, met zijn hoofd naar beneden.

Dat zijn zorgen hoor!
sloth down
‘He, je hangt met je hoofd naar beneden’ waarschuwde ik hem toen ik zag dat hij omgekeerd leefde.
‘Dat doe ik expres’, zei hij ‘want dan stroomt áál mijn bloed naar mijn hoofd’
‘Ooh’ zei ik.
‘Daar word ik extra slim van’.

‘Nou, blijf dan nog maar even hangen’ zei ik.
En dat deed hij.

Lekker slim.
Lekker rustig.

luiaard pak

 

 

 

 

 

 

Diezelfde zoon kreeg overigens een onesie-luiaard-pak voor Sinterklaas.
Sint had nog nooit zo’n passend cadeau gegeven.

Advertenties
0

Hartverwarmend

rozen

 

 

 

Ik heb er vanaf vorig jaar alweer een jaar op gewacht maar nu is het eindelijk zover:
De dag die warmte brengt in deze koude wintermaanden, de 14e  februari, de dag van de liefde,  de dag waarop geliefden of stille aanbidders elkaar verrassen met een presentje, leukigheidje, liefdesbetuiging, je kunt het zo gek niet bedenken.
Ik kan echt heel veel bedenken.
Al meer dan 22 jaar hou ik hartstochtelijk veel van mijn eigenste man. En hij van mij. Alleen… is het niet af te lezen aan de verrassingen op Valentijnsdag. Traditiegetrouw doet hij op de 14e februari nadrukkelijk niet aan Valentijnsdag.
‘Ik hou elke dag van jou, dat commerciële gedoe erachter heb ik niet nodig’, zegt hij dan lief. ‘Bovendien is het voor je geheime liefde’ vindt hij en dat ben ik immers al jaren niet meer.

Mijn dochters hebben er geen boodschap aan, ‘wat een onzin’ en vooral ‘wat zielig voor mama’, hoor ik ze hardop denken. ‘Hij is niet echt romantisch mam, houdt hij wel echt van je’, vraagt oudste.
‘Nou, ja, hij houdt elke dag van me’ verklaar ik, ‘maar Valentijnsdag is commercieel, daar doet ie niet aan.’
’Krijg je niet eens een bosje bloemen dan?’
‘Jawel, maar juist op een andere dag’ zucht ik.

Ik ben wel super benieuwd wanneer dat is. Waarschijnlijk weer op mijn trouwdag.

Overigens moet ik heel eerlijk zeggen dat ik dit jaar zelf ook weer weinig moeite heb gedaan om de commercie te steunen.
Aaach, misschien koop ik vandaag nog wel een leuk bosje bloemen. Of een reep chocola, die we dan samen opeten. Altijd goed, hmm, heerlijk.lief

 

Mijn dochters maken er meer werk van, dat moet gezegd. Jongste dochter zat vanmorgen al met haar cadeautje in de folie klaar, om haar geliefde een prachtig presentje op school te kunnen overhandigen. Gisteren heeft ze al feestelijk geshopt, een fotolijstje waar nog een foto in moest en wat lekkers. We zijn er hier eigenlijk allemaal druk mee geweest, met het hele proces van haar cadeau.

En oudste heeft voor haar liefste een hele impulsieve aankoop gedaan waar ze al snel daarna spijt van had. Weer heel passend dus. Dat wordt ook een leuk verrassing.

Mijn jongens lijken te aarden naar hun vader, ik heb ze niet over geheime geliefden gehoord, laat staan cadeautjes.
Ze zullen de sneeuw niet laten smelten door hun warmbloedige liefdesacties.

Integendeel, in de zomer zal er hier nog sneeuw liggen.
Jongste zoon wil de sneeuw namelijk tot diep in de zomer vasthouden en bewaren.
Daarom ligt er nu een sneeuwbal in de diepvries. Het lijkt hem grandioos om in de zomer nog een sneeuwbal te kunnen gooien.
Het bleef nog even de vraag wie de gelukkige ontvanger zou worden. Gelukkig heeft hij de knoop niet lang daarna snel doorgehakt.
Toen oudste dochter mijmerde over de zomer, een nieuwe bikini en zonnen in de achtertuin, deelde hij heel warm mee: ‘Ik zal dan de sneeuwbal op jouw buik gooien!’
We verwachten uiteraard een buitengewoon blijde en gloeiende warme reactie.

winter_handschoenen_hart-2

0

Doe maar violet!

Ik heb vandaag mijn leven gewaagd. Buitengewoon gevaarlijk wat ik daar heb gedaan.

Ik… ben… namelijk…

Buiten geweest! Vanmorgen.
Ja, ik ben me d´r een!

Met gevaar voor eigen leven liep gleed ik een rondje door de wijk. Liever deed ik dat niet natuurlijk, maar ´t hondje moest z´n kakje kwijt, dus glibberden we met onze 6 pootjes samen, over de straat. Waaghals dat ik me daar ben.

Gisteren was het ook al glad. Maar toch eigenlijk niet echt. Als dit alles is… dacht ik terwijl ik vrolijk langs ´s heeren wegen fietste.
Maar dat was gisteren, dat was slechts code rood…

Vandaag is het andere koek. Nu hoorde ik over ´Code Violet´. Dit is nog spannender dan wilde hoosbuien.  Nog spannender  dan een enge sneeuwstorm met pak sneeuw van drie meter hoog.
Code Violet… ik kan me niet herinneren dat ik me ooit eerder in code violet heb bevonden. Ik vind violet op zich een prima kleur hoor, maar nu plotseling ook wel wat eng, nu het opeens een Levensgevaarlijk Weertype blijkt te zijn.

code violet
Vanmorgen na het ontwaken en het wederom niet te volgen weerbericht op de wekkerradio, die manlief, vanwege zijn haarscherpe gehoor immer te zacht zet, zodat ik het steeds net niet kan horen, rende ik in mijn onderbroek naar beneden om m’n mobiel te zoeken en te checken of we ijsvrij zouden krijgen…
´Jahaa´ riep ik uit en rende weer naar boven om snel weer onder het warme dekbed te kruipen. ´De scholen zijn dííííchttt, érg he´ knorde ik tegen het slaperig hoofd van man. ´Ja, hmm´, fluisterde hij tevreden glimlachend.
Dat had ie gedacht. Híj is geen scholier, dus ik duwde hem met mijn voeten het bed uit. ´Zegge, jij moet wel werken hoor´.

Dus terwijl hij nu zijn leven aan het wagen is, zitten wij thuis, het ijs op de wegen te vieren.

Eerst binnen en dan buiten. Lekker schaatsten op de ijsbaan om het huis.

code violet, ijsvrij ijsvrij violet

Het voelt wat apart. Gezellig. En als ´toch-nog-winter’, als nostalgisch ouderwets. Als warme chocomel met slagroom die we niet hebben omdat we de deur niet uit kunnen. En heel vrij, als een verlengde kerstvakantie.

Maar vooral als Heel – Gevaarlijk  – Violet.

0

Doe mij maar traditie

Ik hou van tradities.

Ook in december, wanneer mijn stofzuiger ruikt naar dennenboom. En er een halve dennenboom in mijn stofzuiger zit.
Dan  vraag ik me soms wel eens af waar we mee bezig zijn. Maar ik hou nu eenmaal van tradities, dus mij hoor je nu niet klagen.

Bovendien mag je een gegeven paard niet in de bek kijken, zeker het paard van Sinterklaas niet. En helemaal zeker niet daar ik zelf verantwoordelijk ben voor de aanschaf en verdeling van de cadeaus.
Dat krijg je ervan als je niet los kunt laten.

Traditiegetrouw deelde ik dit jaar mee dat we dit jaar geen kerstboom zouden nemen. Want; gedoe, veel werk, lastig, naalden, zere handen. Enzo. Waarop iedereen weer teleurgesteld reageerde. Want; zo leuk en gezellig en knus en passend bij de tijd van het jaar.

Dus togen we dit jaar, zoals ieder jaar, met de auto naar hetzelfde nabuurlijke tuincentrum om de mooiste boom uit te kiezen. Op 5 december dit keer, zodat moeders meteen een mooi sinterklaascadeau had. Want Sint had dit jaar verder nog geen tijd gehad om iets voor haar te vinden.

Ieder jaar lukt het ons werkelijk de allermooiste boom uit te kiezen die bij terugkomst traditioneel weer veel groter blijkt dan eerst leek, daar in de open lucht.

De boom ziet er ook dit jaar weer prachtig uit. Zo buitengewoon authentiek, met z’n scheve stam en schuine top, waar geen fatsoenlijke piek in past. Da’s de charme, roept mijn man. Weer.

traditie boom

En die dennennaalden-geur uit de stofzuiger is natuurlijk ook charmant.  Dus geen kwaad woord over deze boom van Sinterklaas. Sowieso niet over Sinterklaas. Of … Piet in d’een of d’ande’re kleur.

Want de Sint gaf dit jaar nog meer mooie cadeaus;
Naast de, uiteraard, rijkelijk uitgedeelde chocoladeletters, kreeg Billy bijvoorbeeld een stuk kaas, helemaal voor zichzelf, waar hij nog steeds lekkere hapjes uit neemt. Nu kan hij iedere morgen zijn boterhammen rijkelijk beleggen met vele plakjes van zijn eigen kaas.kaas

Verder kreeg hij een muts met ooggaten. Eng, maar effectief tegen een koude boven-hoofd en bevroren oren.
En zijn mooiste cadeau vond hij het spel voor de Wii, Fifa 15. Daar werd door hem de volgende dag meteen het nieuwe voetbal-team uit dit huis aan toegevoegd: FC Kruidhof.
Met de praktische afkorting: FCK. Wat in deze lettercombinatie opeens opmerkelijk banaal oogde, waar de pubers in dit huis hikkend van de lach hem fijntjes op wezen.
Billy haalde z’n schouders op, zat er niet mee en speelde door.

Nonus’ plotseling oprispende sportiviteit van de afgelopen maand, werd door Sint beloond met een mooie sporttas en bidon. Ook F-je werd natuurlijk niet vergeten.
En BaasB maakt, sinds 5 december, hoe zullen we het noemen, verbazingwekkende camera-beelden, met zijn drone.

Dat geeft een nieuwe dimensie aan de reeks van beeldschermactiviteiten waaruit zijn leven grotendeels bestaat. Hoewel hij sinds kort, naast langdurig gamen, z’n eerste wankele schreden op het marktplaats-pad-der-handel zet.

Alreeds een jaar geleden heeft hij een account aangemaakt, dit om betrouwbaarder over te komen. Want ja, al wel een jaar actief op marktplaats- dan denkt men; dat moet wel goed zitten – is de gedachte.
Een gebrek aan vooruitziende blik kunnen we hem niet verwijten.

En nu staat er zijn handelswaar op. Bij antiek. En wel onder het kopje ‘bijbels en boeken’.

Vinden we daar: een blikje cola. Voor 1 euro. Dat loopt tot nu toe nog niet zo heel hard.

traditie cola

 

Ik vraag me ergens nog af, wat hij gaat doen bij een bieding, want het blikje is er al lang niet meer.
Maar het is uiteindelijk niet mijn handel.

Biedt Bram007 verder aan, onder Dameskleding, bij de ‘jurken’;
Een Pen.
Zo’n pen zou elke dame wel willen dragen, vanzelfsprekend.
Nou heeft hij al een bod van 10.000 euro.

traditie pen

Jammer genoeg is het niet mijn maat, denk ik:
‘Ik ben er lang niet dun genoeg voor’. Sprak ze, terwijl ik een hap van haar aller-laatste heerlijke chocoladeletter achteruit schrokte en de lege verpakking van de marsepein verfrommelde in haar hand.

Ik ben zogezegd misschien te dol op tradities in december.

traditie

0

Lieve warme winterjassen,

jas, winterjas, was, koud

Ja jassen, daar ben ik alweer!
Het lijkt nog niet zo lang geleden dat ik jullie om me heen had. En dat klopt ook, het is inderdaad nog maar een paar maanden geleden dat ik jullie hier te rusten heb achtergelaten.

Het spijt me dat ik nu alweer moet storen. Ik heb het, eerlijk waar, even proberen uit te stellen. Meestal roep ik jullie na de herfstvakantie pas weer tevoorschijn uit jullie zomerslaap. Maar, dat heb je hier in deze donkere kast natuurlijk nog niet in de gaten gehad, het is buiten zo gruwelijk koud, werkelijk om te snijden.

Ook voor ons is dat weer even wennen.
Zo vond ik BaasB gistermiddag bibberend onder zijn deken liggen. ‘Het is hier in huis vreselijk koud’, beweerde hij.
Ik had er zelf weinig last van in huis. Ik had al een lekker warm vest aan.
Voorzichtig tilde ik zijn deken op. Daar lag hij, met alleen een kort T-shirt om zijn magere blote bovenlijf.

‘Zal ik je een geheimpje verklappen?’ Zei ik.
Dat mocht.
Ik vertelde hem dat een T-shirt rond deze tijd van het jaar wat koud was en dat hij er het beste een vest of trui over aan kon trekken. Hij keek verbaasd maar volgde mijn advies op en daarna ging het een stuk beter met ‘m.

Maar om een lang verhaal kort te maken; ik wil jullie, lieve winterjassen, toch maar weer van harte uitnodigen om met mij mee te gaan naar beneden. Jullie rustperiode was inderdaad maar kort, daar kan ik niks aan doen. Het zal met de klimaatverandering te maken hebben.
Of met de opwarming van de aarde ofzo. Maar dan andersom.
Ik vrees dat een nieuwe ijstijd met rasse schreden nadert.

Weten jullie toevallig, by the way, nu ik jullie toch spreek, waar ik de handschoenen, sjaals en mutsen heb neergelegd? Ik herinner me dat ik een paar maanden geleden een mooie nieuwe overzomeringsplek voor ze heb gezocht. Raar dat ik het nu ben vergeten. De plek was zo goed gevonden dat ik het nu niet meer weet.

Nee jullie weten het niet meer? Oké, ik zoek ze later wel. Ja goed, dan maar pijnlijke kloofjes op mijn vingers. Nee, mij hoor je niet klagen. Geeft niks, ik lijd wel kou aan handen en oren.

Kom dan gaan we, naar jullie collega’s zomerjassen. Het is even proppen aan de kapstok, dat wel. Maar het is niet anders, ik hou ze er nog even graag bij, die zomertypes.
Je weet-het-tenslotte-ook-niet in oktober, het kan nog alle kanten opgaan.

Ik hoop dat ik jullie je volwassen zullen gedragen en de komende maand rustig naast elkaar blijven hangen. Afgesproken grapjassen?

HA
HAHAHA

Goed, alle gekheid op een (kap)stokje.

Daarna hebben jullie heus nog een lange, lange periode om lekker samen als winterjassen onder elkaar, aan de kapstok te hangen.

Of om ons heen, nog fijner.

Ik wensen ons samen nog vele warme uren.

winterjas, warm