Afbeelding
0

mooi bedacht

mooi bedacht

Advertenties
1

Donald Duck en het kauwgom-mysterie

 

Een van de meest zinloze activiteiten van de afgelopen week was, na het:

  • opvouwen van de was en sorteren in keurige stapeltjes p.p .
  • gezellig aansteken van kaarsjes – ras uitgewapperd door niet te bedwingen zucht –en blaasneigingen van huisgenoten
  • verstoppen van de snoepvoorraad

wel het sorteren van Donald Duckjes.

Terwijl nog 101 zinvolle huishoudelijke bezigheden op uitvoering wachtten, zette ik me aan het sorteren van D.D.- pockets, Donald Duck extra, de Katrien en de gewone Donald Duck.
En dat deed ik. Gewoon… werk-ontwijkend gedrag omdat die ordelijkheid fijn zou zijn voor de kinderen. (?)

Onze kinderen houden van lezen, dat moet gezegd. Ze hebben zich daardoor inmiddels een schat van wijsheid vergaard. Dat het Donald-Duck-wijsheid is, doet er nu even niet toe, ze lezen per slot van rekening.
We zijn dan ook in het bezit van een ontelbare hoeveelheid ‘duckkies’. De meeste trouwens niet verkregen door abonnementen maar door aanschaf van stapels- en -stapels op de rommelmarkt.
We kopen ze meestal voor een cent of10 p/st. en het liefst per jaargang, keurig neergelegd op datum.
Ik vind dat zo mooi, zo’n keurig gesorteerd stapeltje,  het heeft wel iets aandoenlijks. Ik kan me daaraan wel vergapen, zulk een ordelijkheid.

Ik bedoel; hoe is het mogelijk dat ze er nog i.z.g.s. verkeren, er zelfs z.g.a.n. uitzien? Na verblijf van een week in ons huis zijn ze ofwel zeer vintage verkreukeld of kaftloos en half verscheurd. En nummer en jaargang zijn al helemaal niet meer te achterhalen.

Ik vraag me in alle ernst af, hóe deze mensen de Donald Duck lezen. Heel netjes in ieder geval. Zonder ruzie, eerlijk om de beurt. Zonder neuspeuteren en vinger-likken. Zonder om en dubbel te vouwen. En ze lezen zeker niet onder de bank, in bed of onder het matras.

Misschien hebben ze speciale opbergmappen. Met een aftekenlijst, wie ‘m het laatst heeft gelezen. Verstandig is dat natuurlijk wel, want anders kun je ze niet meer voor 10 ct. p/st verkopen.

We hebben ook eens een aantal jaargangen gekregen van een DD lezende oom. In echte DD-mappen. Heel netjes met speciale haakjes opgehangen. Het zag er heel mooi uit, toen we ze kregen.

Kortom; we hebben nog veel te leren in de categorie zinvolle activiteiten.

Met 1 actie in de reeks zinloze activiteiten is Man enkele weken geleden gestopt. Dit betrof: het verwijderen van plakjes kauwgom op de oprit.
Voor een heldere schone entree verplichtte hij zichzelf om af en toe de propjes en plakjes kauwgom te verwijderen. Tot het moment kwam dat hij dacht: ‘Ik ben daar gekke Henkie niet’ waarop hij er acuut mee staakte.

donald duck kauwgom

Het resultaat van deze beslissing kunnen we nu dagelijks aanschouwen. Het zal niet lang meer duren of onze voordeur kan niet meer bereikt worden zonder over een volle zee van witte plak te treden.

Bij de dagelijkse-gespreksonderwerpen-aan-tafel, hoort nu dus ook de discussie: ‘Wie flikkert kwakt er z’n uitgekauwde kauwgom juist bij ons op de oprit’.

Diverse theorieën doen hier al de ronde. Als daar zijn:

  • Een boosaardige buurtbewoner die welbewust bij ons de uitgekauwde propjes hatelijk uitspuwt;
  • Een arglistige folder- of postbezorger die een hekel heeft aan onze brievenbus;
  • Iemand die iedere dag zijn/haar hond uitlaat volgens vaste route en net ter hoogte van ons huis zat is van zijn/haar kauwgompje.

Even heb ik voorzichtig de mogelijkheid beroerd dat de dader zich Onder Ons, (gezinsleden) Zou Kunnen bevinden. Deze hardop uitgesproken gedachte bracht zo’n storm van protest en emotie te weeg, dat ik die optie maar snel heb laten vallen.

WP_20160210_15_51_51_Pro.jpg

Gevolg is dat iedere kauwgom-kauwer als potentiële verdachte wordt gezien.

Er wordt gedacht aan verschillende opsporingsmethoden zoals een DNA-onderzoek en het ophangen van camera’s. Maar het beste is natuurlijk een heterdaadje.

Het is een fascinerend raadsel, passend in de reeks mysterieuze activiteiten die ons huis al jaren omringen. Zie (klik) en ook (klikk)

Het is misschien flauw om ‘De Man Op Zolder Die Nog Nooit Iemand Heeft Gezien’
weer de schuld te geven, hoewel het natuurlijk ook wel aan hemzelf ligt. Want dat krijg je ervan, als je onzichtbaar bent.

Maar misschien ligt de oplossing ook wel wat meer voor de hand. En is mijn zinloze activiteit toch zinvol gebleken: Het waren gewoon Kwik Kwek en Kwak!

dd kauwgom

0

Moordenaar

Zo, weer een moord gepleegd.
In het toilet. Met mijn blote handen.

Na een eerste moord, lang geleden inmiddels, leek ik een soort van grens over te zijn.

Wij eigenlijk. Want mijn man heeft het ook hoor, die moordlust.

We liquideren dat het een lieve lust is. We draaien er onze hand of vuist niet voor om. Moord en doodslag wat de klok slaat. En ook een beetje dodelijk gif hier en daar schuwen we niet. gif, doden, beestjes, dieren, moorden

 

Ik loop nog steeds vrij rond, hoewel ik de schrik wel een beetje te pakken kreeg toen ik in 1 week 3 dagen achter elkaar met de politie wordt geconfronteerd.

Op mijn (vrije) dag 1 lag ik vrolijk in mijn niemendalletje in bed te sluimeren met een kopje thee, toen ik de bel hoorde. Het eerste wat op zo’n moment in me opkomt is dan toch: ‘politie!’
Nou nee, geintje, tuurlijk niet.

Maar zoontje deed de deur open. Hij moest zijn moeder halen, hoorde ik vanuit mijn sluimerholletje.

‘Mam, de politie aan de deur!’

politie, agent, moord, doden,
‘Verdraaid, dan toch, daar zul je ’t hebben’, dacht ik.
Ik schoot een fatsoenlijke broek aan en dat was meteen het enige wat er fatsoenlijk uitzag aan mij. Maar ja.

‘Schrik niet’, zei de agent geschrokken. ‘Ik kijk alleen of er ook braakschade aan jullie auto te zien is’, waarop hij een rondje om onze auto liep. ‘Wel schade maar geen braak’, dacht hij vermoedelijk.
Natuurlijk niet. Dûh, als ik dief was, zou ik ook wel een andere auto uitproberen. Zoals die andere auto in de buurt waar wij ’s nachts een onmenselijk hard alarm van hoorden afgaan. Zo’n alarm zit er bij ons geeneens op.

Maar goed, op dag 2 fietste ik op mijn gemakje al fluitend naar huis uit mijn werk. Ondertussen at ik een banaan. Hoe gezond was ik daar bezig. Tot er een bananenschil overbleef. En wat doe je dan met een lege bananenschil?

Juist, je kijkt schichtig om je heen, omdat je niet al te aso over wilt komen als zwerfvuilvervuiler, voor je de bananenschil met een sierlijk boogje in het groen laat belanden.
Ik had een optimistische bui blijkbaar, ik keek dit maal niet om me heen maar knikkerde de schil gewoon achteloos in de berm. Nog geen 10 seconden later stopte er een politieauto naast mij. Of het klopte dat ik net wat weggegooid had.

‘Ha, jawel, een bananenschil’, riep ik luchtig. banaan, schil, bananenschil, gooien, politie

Oke, wij dachten al…blabla…niet erg… organisch… prima…daag…

Hahahahahaha.
Fjoe.

En op dag 3… zag ik ergens een politieauto rijden onderweg.

Nou, dat was me wel een weekje dus. En ondertussen maar doormoorden he.

’t Zijn weliswaar maar dieren, beestjes die ik vermoord. Ja.

Maar rotbeestjes hoor; die eikenprocessierupsen, slakken, zilvervisjes, maden. En mieren. En vliegen. En teken.

Laatst zag ik zowaar voor het eerst een teek. Bij Jipje, tussen zijn ogen. Ik kriebelde hem zachtjes op zijn kop en voelde plots een pukkeltje, een gezwelletje. Ik krabde en keek en keek nog eens goed en zag daar een bolletje met hele kleine wriemelende pootjes. Ieuw!
Het goede nieuws was dat ik wel eindelijk voor het eerst de tekentang uit de verpakking kon halen. Ik moest met een speciaal voorwerpje de haartjes opzij duwen en het tangetje op de teek zetten. Ik heb nog een tijdje verdwaasd met de teek in het tangetje rondgelopen onderwijl ‘uh uh uhmme’ prevelend waarop ik het mormel uiteindelijk verdronken heb met stromend water uit de kraan in de gootsteen.

Wat betreft de mieren; iedere zomer verkeren we met dit volk in staat van oorlog. Twee jaar geleden liepen de mieren ergens via een geheime ingang aan de voorkant ons huis binnen. Wel zagen we zagen ze in colonne door de kamer in een keurige bocht richting de keuken lopen alwaar ze bij tegen aanrecht opklommen en bleven hangen bij allerhandige zoetigheid. ‘Bah’, vond ik dat. Maar zij vonden het wel lekker.

Het is natuurlijk niet zo dat ik meteen aan het massamoorden sla.
Ik heb eerst hele vredelievende oplossingen verzonnen en het boek ‘Oma weet raad’ er weer eens bijgehaald:
Ik heb, serieus!, krijtstreepjes getrokken door het hele huis,
Mieren-LOK-doosjes, ja hah, dom he, geplaatst…
Kopergeld gezocht en de stuivers en centen –weliswaar eurostuivers, maar dat zien die mieren toch niet dacht ik– op strategische plekken neergelegd
Ook nog de vloer abnormaal vaak gedweild (voor mijn doen) om geursporen uit te wissen.mieren portret

Maar verdraaid, ze waren me steeds te slim af.

Dus die zomer daarop namen we serieuze maatregelen. We pakten het probleem bij de bron aan en strooiden de giftigste giften in hun holletjes alwaar ze gelegerd waren, rondom ons huis. Hele volksstammen zijn heel effectief afgeslacht. Op een sporadische verdwaalde mier, ze zijn ons huis niet meer binnengedrongen.

En dan hebben we nog de zilvervisjes. Wat een terror-beestjes zijn het. O-ver-al lopen ze, bij voorkeur in badkamer en toilet. Hoewel gemakkelijk dood te knijpen, toch vlug als water. En irritant hoor, ik voel me dan toch altijd een beetje bekeken daar op het toilet. Daar waar ik het liefst even alleen zit, loopt er altijd wel zo’n exemplaartje schijnbaar onschuldig – pompiedompiedom – rond.zilvervisje, moordenaarzilvervisje, moordenaarzilvervisje, moordenaar
Zo’n schepsel kan en mag eenvoudig niet langer blijven leven, er zit dan niks anders op dan deze meteen om te brengen.

Kortom;. ik heb voorlopig geen andere keuze dan te blijven omleggen, koud maken en executeren.

Ik zou het liever niet doen natuurlijk, een beetje begrip voor deze moordenaar dus… Want eerlijk is eerlijk; het – is – wel- killing hoor. Dat wel.

1

De snoepzaak en de oplossing van enkele oude zaken

Nog maar kort geleden was daar weer het heerlijke snoepfeest, Sint Maarten. De buit was weer overvloedig en de kindjes waren blij met zoveel vrijgevigheid.
Over het algemeen kan ons nageslacht behoorlijk goed overweg met snoep. Dat moet gezegd.
Binnen 2 dagen was het op(gelost), dus we zeggen: ’t Zijn gezonde kinderen, en dat zijn ze.

Omdat ik een nogal strenge moeder ben, zeg ik wel altijd dat ik nergens snoeppapiertjes wil vinden, want dan wordt de snoep ingenomen. Dat ging best goed…

snoep, afval

Maar, toen vond ik op een dag (nadat de snoepvoorraad al was opgelost) in de voorraadkast met de tubes tandpasta, daar toch 3 snoeppapiertjes en 1 lege mentos-rol met nog maar 1 snoepje erin.

En dan kun je natuurlijk vragen; waarom liggen er snoeppapiertjes bij de tandpasta, en waarom laat iemand 1 snoepje in een papiertje zitten?
Dus dat deed ik.

Iedereen vond het hier trouwens echt heel raar. Dat was vast weer de man van de zolder. Jaaja.
Weer een mysterie erbij.

Oh ja, mysterie, interessant! ‘Welke mysteries hadden we nog meer?’

Nou, zo wisten we bijvoorbeeld nog steeds niet wist wie de barst in het glas van de deur had veroorzaakt, daar dacht ik opeens weer aan. Zie klik. Het een roept het ander op, zo gaat dat.

‘Oh ja, dat was ik’ zei Fje.

Ha.
Haha.

Dus.

Ik: ‘Had je dat niet eerder kunnen zeggen?’

F: ‘Dat was ik toen even vergeten’.

Mensen, dat geheugen van die kinderen tegenwoordig! Selectief!

En vervolgens had BaasB ook een openbaring. ‘Ik heb het flesje Byt-ex vroeger in de dakgoot gegooid. Man, dat was zo vies. En laatst lag het er nog en toen heb ik het er weer uitgehaald.’
byte-ex, duimen, snoepDaar heeft dus minstens 5 jaar een mysterie in de dakgoot gelegen zonder dat ik het wist. Gelukkig duimt hij niet meer, Byte-ex werkt dus zelfs in de dakgoot.

 

 

Maar ik dacht, als de herinneringen op dit moment toch zo terugkomen, weet iemand misschien ook waar dat leuke ingelijste gedichtje van B. was. Zomaar verdwenen, maar na een sabbatical lag het op een dag opeens weer bij dat lege lijstje.

‘Oh ja, dat heb ik ook gedaan’ zei Fje. Ook opeens vergeten toen.

Okeee, (dit ging lekker) wie heeft er nog meer iets toe te geven’ polste ik. ‘Misschien over de geheimzinnige tekens met de spuitbus op de zolder?’

Billy begon wat te lachen en meteen staarden we hem beschuldigend aan. Arm diertje. ‘Nee joh, hij was nog te jong’ meende z’n vader. ‘Zeg, we gaan niet opeens iedereen beschuldigen’.

‘Ho nee, wacht’ wist BaasB, ‘ik voel dat we nu dichtbij een doorbraak zitten.’

We zaten er waarachtig dichtbij. Helaas is de zaak vooralsnog niet opgelost.

Ik zie uit naar de volgende reeks bekentenissen. De tijd is mijn vriend, die lost het wel op.
En ik ben trouwens opeens erg voor taakstraffen, ook voor verjaarde zaken. Ik ga nu vast een passende penitentie verzinnen.
(Zoals u weet: ik ben erg goed in straffen)

 

1

Het truitje dat uit het raam vloog en andere mysterieuze verhalen.

Inmiddels wonen we bijna 7 jaar ons huidige huis. Er gebeuren best rare dingen sinds we hier wonen. Soms zijn onze kinderen aansprakelijk, soms niet.

In onze eerste zomer hier, beleefden we het mysterie van het gestolen zwembad van de oprit. Toen we wegreden met de auto stond ie er nog, toen we terugkwamen was ie weg. Best gek toch, wie steelt er nou een zwembad?

En toen verbleef er een tijdlang een enge man –nooit gezien maar wel ervaren- bij ons op zolder. Er lag nog maar net vloerbedekking op de zolder maar na enkele dagen ontwaarden mysterieuze tekens, gespoten in zwart metallic op de vloerbedekking. Ook ander speelgoed en rondslingerende knuffels waren de pisang. Tekens in de vorm van een smiley (dat maakten we er maar van). Best eng.

De spuitbus lag er nog en niemand wist ervan. Sterker nog, ons nageslacht  maakte elkaar bang was erg bang geworden; vanaf die dag was de zolder een macabere plek en durfden ze er bijna niet te komen. Vanwege die engerd die zich daar verstopte.

mysterie, verf, tekens, vloerbedekking, spuitbus

geheime tekens

En toen vond ik op een dag ook nog een peuk op zolder en dom genoeg vertelde ik heel spannend dat ‘die kerel van zolder´ bewijsmateriaal had achter gelaten. Vanaf dat moment werd het nog griezeliger. Gelukkig heelt de tijd ook de griezeligheid en zijn ze het inmiddels weer kwijt.

En toen signaleerden we van ’t zomer hadden weer iets akeligs. Het hele voorjaar hadden we gewacht tot onze – reeds in het najaar geplante – fruitbomen zouden gaan bloeien. Of minstens iets van bladvorming zou laten zien. Toen inmiddels alles in de tuin vol in blad stond en de boompjes er nog steeds armetierig doods bij stonden, kwam Man op het idee om ze eens goed te bekijken. Wat bleek? De stammetjes waren vlak boven de grond afgezaagd. Ieuw! Iémand gunt ons blijkbaar geen fruitbomen. Ofzo…

En toen zag het raamfolie op de achterdeur er op een dag aardig afgetrokken uit, compleet met luchtbubbels. Soms weet ik echt niet wie iets geflikt heeft. Soms denk ik toch aan bepaalde personen.  En ik dacht niet alleen, Man zei: ‘raar dat ik op dit moment meteen een beeld heb van iemand’ 

‘Sss.. ?? kom eens…’ Onze jongste kwam er nietsvermoedend aanlopen. Op de vraag of hij iets wist van het verprutste folie op het raam zei hij: ‘Mmm’.

Man: ‘Dusss jij hebt dat gedaan?’

S: ‘Yep’

Man: ‘Waarom?!’

S: ‘Gewoon omdat ik dat cool vond’

Man: ‘Dat is niet zo mooi’

S: ‘Nee, zeker niet’

Man: ‘Ga je dat nooit weer doen?’

S: ‘Nee, nooooit weer’

Man: ‘Help me dan nu maar even om het er weer goed op te plakken’

S: ‘Oke’

Zulk één eerlijkheid ga je toch niet bestraffen. Ja-neee, ik weet het, zo wordt het ook niks met onze ‘straf-de-kinderen-zwaarder-voornemen’ van een tijdje geleden, zie klik

En toen vloog er zondag een truitje uit het dakraam… Het lag in de dakgoot, vertelde F-je. Het was de trui van S. Ik keek naar S. Hij had geen trui meer aan. Wel een pyjama…overdag… (?) Nja, we maken wel gekkere dingen mee en hij wist van niks want hij was de hele tijd beneden geweest.

F-je vroeg me of ik ‘m misschien uit de dakgoot kon vissen, want het was per ongeluk uit het raam geschoten tijdens het spelen. Dusss.

Nu ben ik altijd wel van zelfredzaamheid maar dat wisten mijn kinderen al, dus ze hadden al heel gevaarlijk uit het dakraam gehangen en met stokken geprobeerd de trui te vangen. Ze waren er zelf gelukkig niet uitgevallen.

dakraam, dakgoot, trui, dak, vliegen

kandrnietbij

En toen heeft Baas B. de trui eruit gehengeld met z´n vishengel. De held.

Einde

Oh nee, wordt vast vervolgd. Verwacht ik.

0

Stelletje apen

Ik ben het zat.

Lege trommels, geslonken voorraden koekjes en snoepbakjes waar nog maar 1 snoepje in zit, voor de vorm.

Maar als ik me verwonderd afvraag hoe het kan dat die verpakte koekjes opeens bijna op zijn, of waarom die snoeptrommel zo akelig hol klinkt, is iedereen net zo verwonderd als ik. Zelfs verontwaardigd, je denkt toch zeker niet dat zij… néééé…!

Onze kinderen houden bijzonder veel van snoep. Van koek. Maar ook van fruit. Op zich is normaal. Ik houd ook van snoep, van koek en van fruit, dus…

Snoep en koek worden nu geboycot, mijn nieuwste plan. Ik koop het gewoon tijdelijk niet meer.

Maar fruit is gezond, dus flinke voorraden appels en bananen worden wekelijks aangesleept en opgegeten.

Dan wil ik ook wel eens een lekker banaantje eten.

Maar, wanneer 2 serieuze trossen bananen van het ene op het andere moment verdwenen zijn, kijk je toch nog eens goed rond.

De aanstichter van het dreigende mysterie werd echter op heterdaad betrapt met de bananenschillen nog in zijn hand.

Waar al die bekende en minder bekende buurkinderen bij ons op de trampoline opeens vandaan kwamen was mij een raadsel. Ze waren wel lekker aan spelen. Dat kon ik goed horen.

Toen keek ik nog eens beter. Ik zag nu naast geprakte banaan in hun halfgeopende monden ook de schillen in hun handen.

S. bekende later: ‘We speelden aapje’. banaan

Logisch, dan eet je bananen

1

Gebarsten

 

Soms leef je een tijdje lang in de illusie dat het leven goed is. Het is vakantie in een zonnig Frankrijk, de kinderen zijn lief, ze hebben nauwelijks gezeurd in de auto, gaan braaf mee en vermaken zich zo leuk.

Natuurlijk is er het besef op de achtergrond dat dit een tijdelijke, een zéér tijdelijke eldorado-ervaring is, maar je moet genieten als het kan, ook al is het maar even. Want op het moment dat je genietend zit bij te komen op het terras van de stacaravan in Frankrijk met een kopje koffie, begint het op te vallen dat de kinderen wel bijzonder vaak de deur naar binnen lopen maar dat ze die deur nooit uitkomen. Hebben we dan zoveel kinderen of is er misschien een verborgen uitgang? Veel plezier hebben ze wel, en het lawaai dat even naar de achtergrond was verdrongen, komt weer harder binnen.

Rinkeledekinkel, de harde werkelijkheid.

Dat is dan weer het moment om streng op te treden. Die klapraampjes zijn niet bedoeld om door naar buiten te springen, en trouwens zekerrr niet met een gipsarm, zijn jullie gék geworden?

Dat zijn overigens wel duidelijke zaken waarbij je de dader(s) in de kraag kunt vatten.

Er gebeuren ook veel kwesties waarbij we er nooit precies achter zullen komen wie de schuldige was. Zo hebben we hier het mysterie van gebroken glas.

Op de dag dat S. ontdaan naar me toe kwam, omdat er een ruit in de deur een flinke barst vertoonde, bleek het onmogelijk de dader te achterhalen. Met 7 kinderen in huis die er stuk voor stuk onschuldig als een lammetje uitzagen, wist ik eigenlijk al dat ik de dader op korte termijn niet zou kunnen achterhalen.

barst

rinkeldekinkel, illusie armer

Door ervaring wijzer geworden weet ik inmiddels dat onschuldig ogende mensen in werkelijkheid meestal een stuk minder onschuldig zijn, toch blijf ik het moeilijk vinden om dat te geloven. Naïef misschien -aan mij is geen rechercheur verloren gegaan- want zo kom je natuurlijk niet snel achter de waarheid en dat bleek ook wel.

B. had een alibi zei hij, want vriendje was bij hem en hij was trouwens op zolder. -vriendje kon omgepraat  zijn, maar ik wist niet op welk moment de barst er in was gekomen-

Maar hij leek echt serieus ontdaan dat zoiets kon gebeuren. Ook de andere aanwezige kinderen vonden het Echt Heel Erg.

De volgende dag deed ik toch nog een poging. Geslepen als ik dacht te zijn merkte ik terloops op aan de jongste drie, dat ik wel vreselijk baalde van die barst in de ruit máárrr, dat ze het heus wel eerlijk mochten toegeven.

Sterker nog, wanneer ze het eerlijk zouden toegeven zou ik het juist heel fijn vinden en kreeg je daar, heel pedagogische verantwoord, zelfs een snoepje voor.

B.kwam meteen weer met z’n alibi op de proppen, hoewel alibi in persoon niet meer aanwezig was. F. en S. hadden geen alibi maar ontkenden in alle toonaarden er iets van te weten.

Nou ja, het was te proberen. Ondertussen trokken we de (stoute) schoenen aan, want we zouden nog weg gaan.

S. bleef me aankijken en vroeg na een tijdje; ‘wanneer krijg ik nou een snoepje?’

Geïrriteerd vroeg ik hem: ‘waarom zou jij in vrédesnaam een snoepje mogen?!’

‘Nou, ik heb het toch eerlijk toegegeven.’ zei hij snaaks, ‘Dat ik het niet heb gedaan…’

Ach lammetje, waren alle mensen maar zo eerlijk.