1

Spanning met de buurtapp

Dacht ik voorheen te wonen in een redelijk suffe buurt in een aardige nieuwbouwwijk, nextdorosinds we lid zijn van de buurtapp heeft het mijn kijk op de buurt volkomen veranderd.

Een buurtapp, nextdoor genaamd, heeft leden uit de hele wijde
buurt, waarin mensen zorgen en problemen kunnen delen. Een modern soort noaberschap in de stad dus.

De buurt blijkt onverwacht een spannende aso-omgeving te zijn waarin razend gevaarlijke en dubieuze zaken passeren. En laat ik daar nu net dol op zijn.

Sinds kort lees ik dagelijks over verdachte zaken. Over Jehova’s getuigen die de ronde doen, of over donkere louche buitenlands sprekende mannen met capuchons op, die al dan niet dure auto’s inspecteren of andere duistere zaken uitbroeden. En over auto’s die langzaam rijden en verdachte Mercedessen. Ik zag ze vroeger nooit, wist ik veel. Naïef als ik was, dacht ik altijd dat wanneer een auto langzaam door de straat reed, er iemand in zat die het goede huisnummer zocht of iemand die z’n ruit ook niet goed had schoongekrabd en daarom voorzichtig moest wegrijden.

jehovas

En was me vroeger nooit opgevallen dat containers voor ons huis bleven staan, hooguit zette ik ze schouderophalend weer aan de overkant van de weg neer of bij een buurtbewoner van wie ik dacht dat ie was, sinds de buurtapp, weet ik dat het nogal aanstootgevend is; containers die nog een paar dagen voor ons huis blijven staan en soms zelfs worden omgegooid.
Sindsdien zit ik me ook de hele tijd af te vragen welke aso ‘m nog niet heeft opgehaald. En hoewel ik de meeste mensen uit de wijde buurt niet eens ken, zorgt dat op de een of andere manier toch voor een aangename verbroedering, kun je je voorstellen. Samen ergert het lekkerder dan alleen, zoiets.

En zo wordt ik echt hoe langer hoe wijzer.

Nu hoef ik niet langer in mijn spannende thrillers te lezen maar moet eens vaker uit het raam kijken, speurend naar onbetrouwbare mensen. Eigenlijk zou ik regelmatig de straat op moeten om een rondje door de buurt te lopen, misschien zal ik dan getuige zijn van hele opwindende en bloedstollende zaken.
Alleen… ik zie zoiets dus nooit. Waarom gebeurt er nooit iets spannends als ik naar buiten kijk?!
Ik wil ook op de buurtapp!
Ik wil ook iets melden!

Gelukkig heb ik al iets bedacht  wat mijn bijdrage zou kunnen zijn. Iets wat voor extra spanning en sensatie zorgt op de buurtapp. Ik zal een klein tipje van de sluier lichten;

Het idee is dat wij onszelf binnenkort zwart schminken, een pruik met zwarte krulletjes opdoen, een olijk pak aantrekken en een maffe baret met veer op ons hoofd en oorringen in. Zodat het meteen duidelijk is dat we van Afrikaanse afkomst zijn of minstens voorouders hebben met een slavernijverleden. Misschien dat een van ons bijvoorbeeld alleen een rode mantel omslaat en een rode hoge muts met een kruis erop ofzo en een witte baard… ik bedenk maar wat hoor.
En dan …
Lopen we rond de huizen, of op de daken, nog gekker. En bonken op ramen of roepen door de schoorsteen en gooien spulletjes naar beneden. Super-verdacht natuurlijk…
pietsint
Zoiets. Misschien gaat het anders hoor, en ik verklap ook niet alles, anders weten jullie meteen dat ik het ben.

En daarna ga ik snel naar huis en wacht ik tot ik een melding krijg van de buurtapp.
Kijken hoe lang het duurt voor ik erop kom.emo

Advertenties
0

Aanstootgevend bloot en drollen

44818_oranje-boven

bron: nonasharon.tumblr.com

We hebben tegenwoordig steeds vaker aanstootgevend nieuws. Of, beter gezegd; nieuws over aanstootgevende zaken.

Neem nou het oranje honden drollen-spektakel. Dat vond ik persoonlijk wel het leukste aanstootgevende nieuws van de afgelopen maand. ‘De Brusselse gemeente Etterbeek gaat hondenpoep te lijf door deze niet direct weg te halen, maar te bespuiten met een fluorescerende oranje kleur’. Stond er in de krant.
Zo hoopt ze hondenuitlaters bewuster te maken van de viezigheid die ze achterlaten.

Nou zal het in Etterbeek wel meer nodig zijn dan in welke andere plaats dan ook, maar ik zou het ook in Nederland wel een strakke actie vinden. Juist in Nederland eigenlijk, zou ik oranje hondendrollen heel feestelijk vinden.

Ik neem, als ik eerlijk ben, als ik m´n hondje uitlaat, ook liever een spuitbusje oranje mee dan zo´n plastic zakje, waar ik het drolletje in moet schuiven.

Een oranje spuitbusje voor alle vieze dingen.
Zoals vrouwen in rokjes met knielange laarzen. Als je als vrouw in een rokje met lange laarzen in Amsterdam-West achter een balie staat, heb je een probleem. Dan geef je aanstoot aan bepaalde mensen. En dat moeten we natuurlijk niet hebben.
Het is goed dat we dat nu weten.

Met een rok-gebod op mijn werk, dacht ik tot voor kort, met een rok en knielange laarzen in refoland, het toppunt van zedigheid te zijn. Blijkt het nu opeens weer schaamteloos ongepast te zijn. In Amsterdam dan.
Hier zijn ze voorlopig nog niet zover.

Het zou natuurlijk kunnen dat de roklengte er ietsje mee te maken heeft. Maar een rok is een rok. Daar moet je dan ook weer niet al te moeilijk over doen. En hoe hoger de laarzen hoe meer lichaam bedekt is, als het daarom gaat.

maxima

Wat ik zelf aanstootgevender vind, is babygehuil.
Toen ik de vorige week mijn wekelijkse boodschappen wilde halen, werd ik behoorlijk uit mijn concentratie gebracht door allervreselijkst gehuil van een kleine hongerige baby. Het arme kind huilde zo hartverscheurend dat aanstonds zelfs bij mij de melk weer toeschoot.

Ik kan echt buitengewoon slecht tegen gehuil, ik word er heel onrustig van en mijn denkvermogen neemt dan acuut af.

babyVerdwaasd dwaalde ik met mijn lege karretje door de winkel, want ik kon plots niet meer bedenken wat ik nodig had.
De moeder bleef echter heel geduldig en ook het kleine peuterbroertje bleek ontroerend lief voor het babybroertje.
Ik geloof niet dat ik destijds, met een jankende baby in een Maxi-Cosi in winkelkarretje, en dreinende peuters eromheen die zeurden over snoepjes en opschieten, zo Zen was gebleven.
Ik had er best even over willen nadenken hoe ik zou zijn geweest, maar dat alles heb ik jaren volop lopen verdringen, dat het me zo niet te binnen schoot. Bovendien bleef de baby maar janken dus  van nadenken kwam het niet echt.

Tot het opeens weer stil was. Dat realiseerde ik me enkele minuten later. Het werd plots weer helder in mijn hoofd.
Hoe had ze dat voor elkaar gekregen, die Zen-moeder!

Ik liep nog een rondje en zag een moeder iets tegen haar peutertje zeggen… terwijl ze met 1 arm in de diepvries hing om naar het gehakt te grabbelen en onder haar andere arm haar baby vasthield, die aan haar borst lag te lurken.
Lekker stil.

Er zijn mensen, vooral mannen, die het aanstootgevend vinden. Blote borsten. Vooral met kinderen eraan, vinden ze ongepast en ieuw. Die mannen vinden blote borsten alleen kunnen in vieze blaadjes die ze in hun schuurtje onder een geheime luik verstoppen.  Maar niet voor baby’s, jakkie.

Nou… mannen, wat is dat nou voor bekrompen gezeur. Bang voor bloot? Doe ze dat maar ’s na!
Zo’n moeder is gewoon echt Top! less.
Hoppa, you go girl, gewoon doen met die borsten waarvoor ze bedoeld zijn.

Al die vermeende kuisheid ook van tegenwoordig. Alsof dat hetzelfde is als, ik noem maar wat, poepen op straat.

Hoewel ik daar sinds kort ook niet meer mee zit. Gewoon oranje spuiten.

hondenpoep_etterbeek