Déjà Vu

 

praying mantis
ivo van der ent

Mijn man had een déjà vu.
Dat beweerde hij tenminste, toen hij me niet zulke nette dingen hoorde sputteren.
‘Wat is er?!’ riep hij vanaf beneden.
Ik heb een ladder in mijn nieuwe panty, riep ik geagiteerd, en het is nog wel een laddervrije panty!
‘Volgens mij heb ik een déjà vu’, zei hij toen.

Déjà Vu is Frans,  wat al gezien betekent. Het is zogezegd, de vreemde gewaarwording dat men een gebeurtenis al eens eerder heeft meegemaakt of een persoon of ding al eens eerder heeft gezien (terwijl dat in werkelijkheid niet het geval is): Ik was er zeker van dat ik nooit eerder in deze stad was geweest, maar toen het huis binnenging, kreeg ik een (vreemd gevoel van) déjà vu…

Volgens mij had man trouwens helemaal geen déjà vu. Dat panty-drama heeft hij gewoon echt vaker meegemaakt.

Vroeger had ik het trouwens heel vaak, zo’n déjà vu. Gedurende mijn hele jeugd tot in mijn volwassenheid had ik van die Hè, Hu, eh…, momenten, die ik vaker dacht te hebben beleefd. Of in ieder geval het gevoel daarvan.
Eigenlijk was mijn leven een aaneenschakeling van déjà vu’s. Regelmatig riep ik bij gebeurtenissen en uitspraken: Hé, is dit wat er precies nu gebeurt, al eerder gebeurd?
‘Neeneeneenee’, riep men dan.

Toch was het tamelijk fascinerend eigenlijk. Mijn déjà vu-leven van toen was in bepaalde opzichten beslist boeiender dan het nu is. Het leverde interessante en diepzinnige gedachten op.
Ik  had dan wel gelezen dat deze ervaring te maken had met kortsluiting in de hersenen. Dat iets dat wat we zien eerst dat terecht komt in het geheugen, en we ons daarna  bewust van worden.
Maar liever geloofde ik dat niet. En eigenlijk stelde ik me dan toch graag voor dat mijn leven tegelijkertijd misschien al eerder geleefd was, of verweven was met de hedendaagse werkelijkheid. Alsof je toch in een soort van parallel universum leeft. Dat ik dan eigenlijk meer dan alleen mijn eenvoudige zelfje van nu was. En dat tijdreizen dan toch mogelijk zou zijn?

Volgt u het nog? Nou ja, dat soort filosofische kwesties dus. Bij het wegblijven van mijn déjà vu’s tegenwoordig, heb ik ook niet meer van die diepzinnige bespiegelingen met mezelf. Wat jammer is, maar tegelijkertijd het leven een stuk eenvoudiger maakt.

Hoewel ik laatst wel weer bijna een déjà vu ervoer;

Want potverdikkie, dat terrarium, waarin Billy’s wandelende takjes in hadden geleefd en ook waren gestorven – of beter gesnorven, zoals F-je dat vroeger altijd zei, wat ik persoonlijk iets  mooier vind klinken en bij voorkeur gebruik, hoewel ik dat meestal toch niet doe omdat mensen dan zouden kunnen denken dat ik het woord niet goed ken of kan uitspreken, wat dan weer gek is voor een logopedist, enfin…  – hoe dan ook, dat terrariumpje, dat schoongemaakt en weggezet was, dat al bijna met foto’s op marktplaats stond, zag ik opeens weer prachtig ingericht staan op de oude plek.

Wwasdatnoudan? riep ik verbaasd naar Man.
‘Oh, da’s voor BaasB. Die wil er wat mee’
uh?
‘Ja, hij wil een bidsprinkhaan’
Okee… waarom?
‘Ja, de bak stond leeg…’

Naast zijn intense relatie met z’n computer houdt hij zich zijdelings bezig met dier-gerelateerde hobby’s. Ter uwer informatie; zijn interesse gaat uit naar macrofauna en zijn vogel, de vreselijke Eddy. Eddy-de vrouwenhater, die zijn kopje buigt voor alle mannelijke gezinsleden om gekriebeld te worden, maar hatelijk met z’n snaveltje naar de dames pikt.

BaasB speurde vervolgens bij een webshop voor(?) over(?) met(?) ongewervelde dieren.
Die sites bestaan ja.
Daar had hij, vermoed ik, vorig jaar ook de mieren besteld voor zijn mierenboerderij, die toen op zijn slaapkamer stond.
Terwijl ons leven op de begane grond in het teken stond van De Bestrijding, werd boven in ons huis naar hartenlust met mieren en fruitvliegjes gekweekt. Waar wij als een gek met mierenpoeder  in het rond strooiden, vanwege de steeds verder oprukkende terror-mieren en daarnaast ook de fruitvliegjes buiten de deur probeerden te houden, stonden er potjes op zolder met ondefinieerbare fruitprakjes, waar vleugelloze fruitvliegjes werden gekweekt. Als voer voor de mieren.

Gelukkig Helaas stierven de mieren. Het valt niet mee om ze in leven te houden als het juist wél moet. Het zal iets te maken hebben met de wet van omgekeerde inspanning.
Die overigens ook van toepassing lijkt op het B’s aquarium met vuurgarnaaltjes. Door een mysterieuze ziekte is een aantal weken geleden een groot deel van de populatie uitgestorven. In de bak dan. Ik tuurde erin en berichtte aan B; nou, ze zijn allemaal dood volgens mij, er zijn alleen nog wat slakjes.
‘Nee hoor, wist B. ‘Er zijn er nog een paar over. De sterksten overleven, dat is natuurlijke selectie. Het komt goed.’

Houd moed makker.

Blijkbaar ontbrak er toch nog wat in zijn leven.
En daarom: een bidsprinkhaan.

Ik vind het ergens wel een mooie gedachte, dat hij een bídsprinkhaan wil, zei ik vroom tegen man.
‘Nou zulke lieverdjes zijn het anders niet.’ Wist hij. ‘De vrouwtjes eten de mannetjes vaak op.’
Oei, schrok ik, zouden we het wel doen dan?
‘Jij hoeft je geen zorgen te maken hoor, ze eten jou heus niet op.’
Oh, daar maakte ik me ook geen zorgen over. Meer over jullie eigenlijk. Haha.
Ha
Ha ha

Maar man was niet bang.

Nu ik de plaatjes van die dieren heb gezien, voel ik wel een lichte angst opkomen.

ghost-bidsprinkhaan-phyllocrania-paradoxa-1

Jammer genoeg waren de specifieke bidsprinkhanen die B. op het oog had, niet op voorraad. Er waren nog wel andere, duurdere, bidsprinkhanen die  ook ‘geschikt waren voor de oplettende beginner’ zoals de website vermeldde. Alleen werd het dan, inclusief verzendkosten zo duur, vond B.

Ik kwam niet meer bij. Hoe dan? Hoe gaan ze die beesten verzenden dan, aan de oplettende beginner? schaterde ik. Ik zag al een platgedrukt sprinkhaantje in een envelopje voor me.

‘Gewoon, per post.’ (Zoon is vaak niet van de meest mededeelzame soort hè)

Dus nu zien we uit naar de komst van een betaalbare bidsprinkhaan.
Spannend, ik kan eigenlijk niet wachten tot ik de post uit de brievenbus kan halen en een springend envelopje vind…

Ondertussen heb ik toch nog maar even wat meer info opgezocht over mijn toekomstige huisgenoot.
Ik las dat dit beest eigenlijk meer verwant is aan de kakkerlak, -kak bah- en dat het efficiënte jagers zijn. Dat ze met de  pootjes op elkaar hangend wachten op hun prooi (waar hij z’n naam aan te danken heeft.)

Ik laat het bezinken.

Dan lees ik iets verderop ineens dat ze slechts enkele maanden tot een jaar leven.

Aaach, dat overleef ik wel.cg5022697e4b192

Advertenties

huishoudelijke opvoeding

schoonmaken

Stel je gewoon eens even voor:

Je hebt een puberdochter van een jaar of 13, op zo’n leeftijd waarop ze ’t net niet allemaal meer even weten. Lief dat ze dan zijn! Maar ach, het gaat allemaal niet vanzelf.

Maar dan: dan kom je ’s avonds thuis, je opent de voordeur en een frisse lentegeur komt je tegemoet. Allesreiniger bloemen, een frisse bloemengeur voor een stralend schoon huis.ajax Er hangt een dekbed over de balustrade te luchten, de stofzuiger staat net gebruikt op de overloop. Er wordt gedweild door die dochter, alsof haar leven ervan afhangt. Nou dat.

En dat het bed daarna wordt opgemaakt, de hamster intussen fris en fruitig tussen het knisperende schone hooi zit te knipperen om even later te worden teruggezet wordt op z’n plekje in die schone slaapkamer.

De wasmanden zitten boordevol met was. Dat wel natuurlijk… Maar dochter zingt ondertussen wel een vrolijk liedje.opruimen

‘Oooh’ hoor ik je al vol verlangen zuchten ‘hou maar op met je utopische verhalen, dit klinkt te mooi om waar te zijn!’

Maar nee, dat was het nog niet. Lees nog even mee.
Dit gebeurt dan iedere week. Ie-de-re week is die slaapkamer superschoon gedweild en opgeruimd. Iedere dag, is het bed netjes opgemaakt, de kleren opgeborgen. Tiptop.

En dat je dan als moeder zegt: ‘Nou nou, nu al weer? Is dat nou echt nodig? Je hoeft toch niet iedere week te dweilen en je bed te verschonen?’ (dat het zover komt hè?)
En dat die dochter dan zegt: ‘Natuurlijk wel, wat zeur je nou, het is toch heerlijk schoon?’

Dat was een wonderschoon verhaal. Jawel.

En wat? Ik zal het je vertellen;
Het gebeurt dus echt hier, hè! Niet gelogen! Niks niet utopie, dit is de glanzende werkelijkheid in dit huishouden.

Ik kan het zelf na zoveel weken nog steeds niet helemaal geloven, hoewel ik het met eigen blote ogen heb gezien en met mijn eigen blote neus heb geroken.
Er gebeuren iedere dag nog wonderlijke dingen. En dit is er een van.

Oh wacht; en dat die dochter zegt: ‘Dan kan ik altijd zóóó  lekker slapen, als alles weer schoon en opgeruimd is’. (Zie mij instemmend knikken en traantjes wegpinken)

Snap je dat ik daar ook heerlijk van kan slapen?
Want als ik wakker wordt, is het nog steeds zo! Niet dat ik jullie jaloers wil maken eigenlijk wel natuurlijk, maar , dit gebeurt hier gewoon!
Ze heeft bij tijden rare streken, die dochter, is daarnaast regelmatig zeer puberaal onredelijk. Maar met de hygiëne is het dik voor mekaar!

Onder de schoonmaakgeluiden keken wij intussen met de voetjes omhoog naar het nieuws. We hoorden over de ongelijkheid van vrouwen op de arbeidsmarkt, een nieuwsitem over nieuwe CAO’s voor deze en gene en daarna dat eczeem flink in opmars is. Volgens huidspecialisten kan de forse stijging te maken hebben met het feit dat we in een steeds beter beschermde omgeving leven, waardoor we minder worden blootgesteld aan bacteriën die juist beschermend kunnen werken. Met andere woorden zeggen internationale huidspecialisten: „Een beetje viezigheid kan geen kwaad”.

Man en ik knikten elkaar eens toe. ‘Nou, daar zullen wij hier niet zo snel last van krijgen ’ zeiden we tevreden en draaiden ons hoofd weer naar het scherm. Tot we elkaar opeens verschrikt aankeken en vervolgens, met een blik naar de schoonmaakgeluiden boven zuchtten; ‘Als zij maar geen last van eczeem krijgt.’

En zo heb je, voor je het weet, er een nieuwe zorg bij.