0

Nieuw licht op september

september_072

De gouden gloed van zonlicht verwarmt de Nederlandse bodem. Het is ongekend warm voor een septembermaand. Ik herinner me niet ooit zo laat in het jaar actief te zijn geweest in een buitenzwembad (lees: loom dobberend afkoelen in het opgewarmde lauwe zwembadwater).

Ik herinner me trouwens überhaupt niet, ooit zo enthousiast te zijn geweest over de maand september.

Was augustus voor mij altijd nog wel een echte blije zomermaand, met mijn verjaardag, waar ik overigens ook ieder jaar wel iets minder enthousiast over word, – maar goed een jaar erbij is toch iets om dankbaar voor te zijn-  september was toch altijd de maand van; echt weer beginnen, opstartende activiteiten, verrrplichtingen, rrr- in de maand ja, dát, dreiging van naderende herrfststorrmen, korrter wordende dagen, langerre donkerre nachten…

En nu  is het 2016, ik ben nog geen 40 maar voel de verandering komen, ik ben in transitie als het ware, ik voel dat ik helemaal om ga.
Die wereldwijde klimaatverandering heeft wat mindere kanten, maar laten we ook oog houden voor de mooie kant. Als dit het gevolg is tenminste.

Ik ben helemaal into the indian summer! Wat een heerlijkheid, zo’n zon die mijn huid verwarmt zonder het te verbranden, die stabiele warmte met late warme nachten, waarop we eindelijk met goed fatsoen eens buiten blijven zitten, nippend aan een koel biertje of rosé, net wat nog in het vat zit, want dát vliegt erdoor natuurlijk, haha.
Jaahaa, dát vliegt weI ja, die arme vliegjes hebben het natuurlijk wat moeilijker in deze tijd van het jaar, met vliegen, door al die webben.
Ik kan het dan nog wel hebben, zo’n ingenieus opgezette val in webvorm, op onverwachte plaatsen onverhoeds vastklevend in mijn gezicht en haar, met een druk trappelende spin bij mijn oor… Maar ben je van insect-formaat, dan is het wel even een ander verhaal.

spider-263279_1280
Je hoort mij overigens niet klagen over spinnen hoor, het zijn tenslotte heel ijverige schepseltjes, die ook recht hebben op hun bestaan. Dat ze dan net wat onhandige plekken opzoeken voor hun werkzaamheden is niet onoverkomelijk, alleen wel lastig.
Maar laten we wel wezen, zo’n spin kijkt toch anders naar de wereld dan, nou ja, ik bijvoorbeeld.

Wel denk ik overigens, dat ik met mijn nieuw aangepaste mening over de maand september, ook  moet wennen aan wat daar verder bij hoort.

Dat ik oppas dat ik niet te snel van slag raak, van winterse vooruitzichten bijvoorbeeld.

Hoewel ik ieder jaar in september wel weer, met een heel licht schokje de eerste zakken pepernoten waarneem, kan ik er doorgaans prima mee dealen.
Wel wisselend in succes, met name wat betreft voornemens om er niet té vroeg mee te beginnen, but… who cares.

Maar dat dit jaar voelde het als een buitengewoon eigenaardige droom.
Na een zwembadbezoek, aangenaam opgewarmd in het gouden zonlicht, van binnen nog nagloeiend, klepperde ik in een vrolijk zomerjurkje op mijn slippertjes de Appie binnen.   Terwijl ik, met de afdruk van de badhanddoek nog op mijn achterste, wat je uiteraard niet kon zien, een licht pijnlijke nek – door het te lang in dezelfde houding liggen lezen- met piekerige touwachtige haren en een walmpje van chloor en kokos-achtige zonnebrandolie-combinatie om mij heen, diep in gedachten (zoals je dat kunt zijn in de supermarkt) over al dan niet barbecue of gewoon een andere zomerse maaltijd met frisse salade, en o ja straks nog even wat ijs uit de diepvries…rondliep, signaleerde ik, gevoelig als ik ben voor chocola:
Chocoladenootjes.
Hmm, lekker. Chocolade. Nootjes.

??

Chocolade…

Peper…

Nootjes.

Pepernootjes?

Makkers staakt uw wild geraas, de maan schijnt door de bomen, wordt er aan de deur geklopt, wie zou dat zijn? Wat brengt hij jou en mij? Oh kom er eens kijken, ook al ben ik zwart als roet, zie het toch goed.

En voor het eerst in mijn leven… voelde ik totaal geen aandrang.
Niet.
Geen.

En dat is apart.
Overigens niet te verwarren met apartheid. (Hoewel we daarover later in het jaar nog kunnen discussiëren.)

En dat, lieve mensen, dat is dus het nieuwe september.

Dat je het even weet.

 

 

/

1

Even lekker zuchten

Ik zie dat het rustig is op mijn blog. Geen idee hoe dat komt

De tijd vliegt. Enzo.

Er gebeuren genoeg leuke dingen, daar niet van.

Zoals deze opmerkelijk groeizame zomer. Waarin de langste dag opnieuw weer onopgemerkt voorbij is gevlogen zonder dat ik ´m intens heb kunnen beleven als een warme, zwoele en eindeloos durende midzomernacht. Waar ik midden in koude winternachten van droom.

Iets na deze stilletjes gepasseerde midzomernacht, passeerde een familieweekend, waarbij we met de doldwaze familie van ´s mans kant een midden-zomerlijke bijeenkomst hadden, om de verjaardagen van de ouders te vieren, op een sprookjesachtige rustige camping in Drenthe, die korte tijd ineens zinderde van bulderende stemmen en schaterend gelach.

DSC02288IMG_1087IMG_1072

Maar voor het zover was, zoals dat gaat met vakanties en weekendjes weg, heeft het weer heel wat voeten in aarde gehad om het volkje thuis te mobiliseren, aan te zetten tot inpakken en instappen.

Oudste moest tijdens het inpakken voortdurend praten en afscheid nemen van vriendje aan de telefoon. De anderen dachten wel bijzonder vaag na over hun in te pakken spullen en namen vooral weer onbelangrijke dingen mee.

Toen we uiteindelijk die vrijdag, een uur na geplande tijd, in de auto stapten, waren we er helemaal klaar voor. De lege gaten in de kofferbak vol tassen en spullen werden nog snel opgevuld door na geworpen schoenen.
Met zes mensen in de auto gepropt, Eddy-de-vogel-in-de-kooi bij BaasB. op schoot en Jip-de-hond die zenuwachtig kermend heen en weer sprong van achterbank op schoot naar voeten op de grond, vertrokken we vol goede moed.
Jip en Eddy zouden we onderweg afzetten bij het pension .

Vlak voor vertrek vond Man het het oliepeil opeens zorgelijk laag, zodat we na enkele kilometers al pauzeerden bij een tankstation, voor een slokje olie voor de auto. Daarna konden we opgewekt verder rijden, terwijl oudste dochter om de paar minuten verontrust meedeelde wat ze was vergeten.
Oeps ik ben mn hemd vergeten.
Onee, ik ben mn jas vergeten.
Ach, ik ben ook iets warms vergeten.
We reden natuurlijk gewoon verder.

Toen riep ze iets harder: ‘Oeps ik ben m’n slaapzak vergeten’.

gtsfregtss#%hmn..?&((DFjsdfajjj..!

Of, om BaasB. te citeren: grumble humpf 

Ik bleef overigens opmerkelijk kalm verder.

Man iets minder. Ja, iemand moet boos worden, hij keerde met piepende banden op de weg en zo reed de familie met fladderende vogel in de kooi en grommende hond die van schrik weer naar beneden sprong, ijlings terug.
Na enkele minuten zwijgen was iedereen weer wat gekalmeerd. De een na de ander durfde opeens op te noemen wat ze waren vergeten.

Ik ben ook m’n jas vergeten

Dan kan ik m’n onderbroeken nog pakken

En ik m’n zwemkleren.

En m’n lange broek.

Zo reden we zo’n 20 minuten na vertrek alweer de straat in, verbaasd begroet door een wegrijdende buurvrouw, die ons kort daarvoor nog had uitgezwaaid.

Uiteindelijk kwam alles goed en hadden we een geweldig leuk weekend.

IMG_1089

En om met Billyboy te spreken, die laatst opbiechtte: mam, weet je

Ik: hmm

Hij: nou ja, kijk

Ik: ja wat?

Hij: weet je wat ik eigenlijk heel lekker vind?

Ik: uhu?

Hij: het is vaak zo lekker om even heel hard te zuchten.

zucht

 

0

Doe maar violet!

Ik heb vandaag mijn leven gewaagd. Buitengewoon gevaarlijk wat ik daar heb gedaan.

Ik… ben… namelijk…

Buiten geweest! Vanmorgen.
Ja, ik ben me d´r een!

Met gevaar voor eigen leven liep gleed ik een rondje door de wijk. Liever deed ik dat niet natuurlijk, maar ´t hondje moest z´n kakje kwijt, dus glibberden we met onze 6 pootjes samen, over de straat. Waaghals dat ik me daar ben.

Gisteren was het ook al glad. Maar toch eigenlijk niet echt. Als dit alles is… dacht ik terwijl ik vrolijk langs ´s heeren wegen fietste.
Maar dat was gisteren, dat was slechts code rood…

Vandaag is het andere koek. Nu hoorde ik over ´Code Violet´. Dit is nog spannender dan wilde hoosbuien.  Nog spannender  dan een enge sneeuwstorm met pak sneeuw van drie meter hoog.
Code Violet… ik kan me niet herinneren dat ik me ooit eerder in code violet heb bevonden. Ik vind violet op zich een prima kleur hoor, maar nu plotseling ook wel wat eng, nu het opeens een Levensgevaarlijk Weertype blijkt te zijn.

code violet
Vanmorgen na het ontwaken en het wederom niet te volgen weerbericht op de wekkerradio, die manlief, vanwege zijn haarscherpe gehoor immer te zacht zet, zodat ik het steeds net niet kan horen, rende ik in mijn onderbroek naar beneden om m’n mobiel te zoeken en te checken of we ijsvrij zouden krijgen…
´Jahaa´ riep ik uit en rende weer naar boven om snel weer onder het warme dekbed te kruipen. ´De scholen zijn dííííchttt, érg he´ knorde ik tegen het slaperig hoofd van man. ´Ja, hmm´, fluisterde hij tevreden glimlachend.
Dat had ie gedacht. Híj is geen scholier, dus ik duwde hem met mijn voeten het bed uit. ´Zegge, jij moet wel werken hoor´.

Dus terwijl hij nu zijn leven aan het wagen is, zitten wij thuis, het ijs op de wegen te vieren.

Eerst binnen en dan buiten. Lekker schaatsten op de ijsbaan om het huis.

code violet, ijsvrij ijsvrij violet

Het voelt wat apart. Gezellig. En als ´toch-nog-winter’, als nostalgisch ouderwets. Als warme chocomel met slagroom die we niet hebben omdat we de deur niet uit kunnen. En heel vrij, als een verlengde kerstvakantie.

Maar vooral als Heel – Gevaarlijk  – Violet.

1

Ontslakken

Ik zag laatst een Hele Lange man bij de Lidl. Nu vind ik lange mannen altijd best wel stoer, maar deze was niet zomaar lang, nee echt heel lang. Ik schrok me een hoedje.
Ik kijk bij de Lidl sowieso altijd mijn ogen uit, met ogen op steeltjes zeg maar. En dat was ook wel nodig want even later zag ik een nog langere man. Dat verwacht je dan toch niet, bij de Little.
Het viel me er verder op dat er veel buitenlanders waren. Het hoeft niet, maar het kán iets met elkaar te maken hebben.
Of het ligt aan de klimaatverandering.

Mensen worden namelijk steeds langer. Dat is een feit. Ik hoef alleen maar in mijn eigen omgeving te kijken om dat bevestigd te zien. Mijn kinderen worden bijvoorbeeld ook steeds maar langer. Een paar jaar geleden was hun lengte beduidend korter. Nu is mijn oudste me al ruim voorbij in lengte. Ik houd m´n hart vast, dat groeit maar door.

En vervelend vinden ze het ook al niet. Ze willen niets liever. We meten ons suf met dat stel:

meten, ogen, lang,

het ziet er serieus uit en dat is het ook

Die buitenlanders bij de Lidl; Ik snap al trouwens best. Het voelt toch een beetje als thuis, om in het buitenland boodschappen te doen bij de Lidl. Dat doen wij ook. In het buitenland lekker naar de Lidl met al die bekende producten en Nederlanders om ons heen, geeft dan toch een thuisgevoel. Zoiets groeit op een bepaald moment hè.

Wat me tijdens de vakantie opviel, was niet alleen dat de mensen steeds langer worden, ook de slakken. Het was weliswaar niet in Nederland, want geheel volgens ons traditionele voornemen om een jaar in Nederland op vakantie te gaan, belandden we dit keer in Duitsland en Oostenrijk.
En in Oostenrijk zijn de slakken dus al zo lang:

naaktslak, lang, eten

Ik vind slakken echt heel eng. Vooral de naakte. Daarom.  En lange slakken zijn dubbel zo eng.
En die lange Albino-naaktslak vind ik wel het toppunt.
Het was dus erg dapper van mij om mijn hand er naast te leggen.

Toch verontrustend dat de slakken nu al zo lang zijn in Oostenrijk. Ik vraag me af hoe lang het gaat duren voor we deze joekels in Nederland tegenkomen. En waar stopt het? En wanneer?
Ik las namelijk dat de slakken met de huidige weersomstandigheden veel langer worden. Nu kreeg ik al de indruk dat er tegenwoordig meer slakken zijn dan ooit, maar dat ze ook nog langer worden, betekent derhalve meer slak in ons leven. Allemaal buitenlanders…
Of het ligt aan de klimaatverandering.

Ik zal het probleem uiteindelijk gewoon onder ogen -op steeltjes- moeten zien.
Het is eten of gegeten worden.

Welbeschouwd  is er eigenlijk maar een klein probleem, met een grootse oplossing: We hebben we een supermarkt in onze achtertuin.
En ik vond de oplossing:


Een recept voor het klaarmaken van naaktslakken

Dit recept is voor een overheerlijke soep.

40 verse zwarte naaktslakken, het liefst uit eigen tuin (met kop)

2 eetlepels olijfolie

3 ui, 1 knoflook, 1 laurierblad

3 winterwortelen

2 vleesbouillonblokjes

1 flesje oud bruin bier.

Wrijf de pan in met de knoflook. Fruit de in ringen gesneden ui in de olijfolie. Was de verse, nog levende slakken onder koud water goed af en snij ze in dobbelsteentjes van ± 1,5 cm. Voeg de slakken bij de uien, even aanbakken en vervolgens 0,75 l water toevoegen. Smoor uien en slakken op een laag vuurtje in ca. 15 minuten samen met de bouillonblokjes, het laurierblad, de in stukjes gesneden wortel en naar smaak lettervermicelli of snelkookrijst. Voeg daarna nog 1 liter water en het flesje oud bruin toe (en eventueel zout en peper). Eén minuut laten doorkoken. Serveren met versgehakte peterselie.

naaktslak, ogen, lang, recept

Eet slakelijk!

2

Käsekuchen

Het is februari, en voor de meeste Nederlanders is het dan al helder waar ze hun zomervakantie willen doorbrengen. In Frankrijk ofzo.

Wij zijn uiteraard niet de meeste, we hebben dus nog geen flauw idee. Daarom besloten eerst maar tot weekend ontspanning voor we verder gaan denken.

Ergens hebben we natuurlijk wel een idee, we hebben namelijk  het opwindende voornemen om dit jaar dichtbij huis te blijven. Bijvoorbeeld in Friesland.
Hoewel Man en ik het een uitermate goede propositie vinden, moet puberdochter er niet aan moet denken om in het suffe, grauwe, geestdodende Nederland te blijven. Ze wil naar het buitenland.
Want iederéén gaat naar het buitenland. Daarom.

Ik weet niet wat het is met de jeugd van tegenwoordig, ik kan het ook nauwelijks geloven dat ze het echt voorstelde maar in haar hoofd had zich al de pregnante gedachte vastgezet voor een vakantietijd in Duitsland. Ofzo. Met als reden: ‘goed voor mijn Duits’.
Persoonlijk vind ik het behoorlijk ver gaan. Dat idee dus.

Op mijn leeftijd was er geen haar op mijn boze bolletje dat er aan dacht om aan mijn ouders voor te stellen om naar Duitsland te gaan voor een vakantie. Het is me inmiddels ontschoten welke redenen ik had om er niet heen te willen, maar het had vast te maken met associaties aan Duitse lessen vol onbegrijpelijke naamvallen en bijpassende leraren.
Of met het feit dat ik graag naar de zee wilde en ze daar wel See hebben wat heimelijk gewoon een meer blijkt te zijn.
En dat de Duitsers allemaal graag naar een Meer gaan maar uiteindelijk gewoon de zee bedoelen.
En dat ze daarvoor naar Nederland komen om te lopen mollen in onze stranden.strand, kuil, duits

Maar daar gaat het nu niet om. Ik weet inmiddels, niet uit eigen ervaring maar van horen zeggen, dat Duitsland ook een prachtig vakantieland is.

Dus bakten Nonus en ik vorige week een Käsekuchen. Uit een pak.
Ik had het gekocht bij de Action en zoals je weet kun je daar rare dingen verwachten, zoals een pak met mix voor Käsekuchen van dr. Oetker. Met ‘nur’ een Duitse Anleitung.  Kasekuchen, duits, taart, cheesecake,
Käsekuchen klinkt vertaalt naar het Nederlands als Kaastaart wat minder geslaagd, hoewel ik overigens dol ben op kaas. Maar  vervolgens had ik het vlug even naar het Engels vertaald (jaja, talenwonder dat ik daar ben) scheen het me een soort van cheesecake te zijn, wat op de een of andere manier een stuk lekkerder leek te klinken.
En zo waagden we ons aan het bakproces.
Harmonieus en grondig hebben we Käsekuchen bereid, wat in dit geval betekende dat Nonus aanwijzing hardop voorlas –goed voor haar uitspraak- en ik uitvoerde en in mijn beste Duits terug sprak. Werkelijk bijzonder leerzaam.
Ons Duits knapte er gaandeweg een stuk van op.

En het leuke met Duits is, dat je altijd wel iets duitsachtigs kunt verzinnen als je een woord niet meer weet.
Ik had op een gegeven moment, zoals dat gaat, ook moeite om te stoppen met m’n Duitse accent.  Ook lang nadat de Käsekuchen al uit de oven was gekomen. Het duurde, schat ik ongeveer, een week maar toen was het wel afgelopen.

Best jammer eigenlijk, want toen we het afgelopen weekend op een Centerparcs-park zaten, en ik zo wat om me heen luisterde, waande ik me terstond in Duitsland. Als dochter nou mee had willen gaan, had ze hier ook prima kunnen oefenen.

Geen Centerparcs zonder zwembad en aldus togen we dahin. Ik moet zeggen dat het me al tijdens het eerste (en dus tevens laatste zwembadbezoek dat weekend) haast teveel werd.

Waarna we, in goede harmonie overigens, overeen kwamen met de kinderen, dat ze er voortaan alleen mochten zwemmen, wat uiteindelijk ten goede kwam aan ons aller gevoel van vrijheid en ontspanning. Maar dit terzijde.

Zo moest ik me eerst nog  dobberend begeven in het half-warme water bevolkt met weet-ik-het wat voor schimmels, bacteriën en infecties, hotseklotsend in de wild-waterbaan wat me gegarandeerd enkele vorstelijke blauwe plekken opleverde, een overvol golfslagbad, de illusie gevend van een deinende zoetwater-zee (of Meer) met rondom me heen wit lillend vlees van menselijke lichamen. Je moet er niet teveel over nadenken.

Dat deed ik dus wel. En zo aanschouwde ik al die vreemde lijven waar we onbedoeld tegenaan botsten, blèrende kinderen, apathisch starende mensen in plastic groene stoeltjes op de kant, naast heel veel stoeltjes bezet met handdoeken en tassen, en geen enkel stoeltje met niks erop, zodat ik zelf niet laveloos in een stoeltje op de kant kon opdrogen. stoel, zwembad
Het was jaren geleden dat ik een dergelijk subtropisch paradijs had bezocht. Meegetrokken door mijn nageslacht merkte ik terloops een forse toename op van de getatoeëerde medemens, sinds die laatste keer.

Ik ontwaarde een voorliefde voor het optekenen der namen van het nageslacht, als daar zijn; Bo, Rodney, Wesley, Priscilla of Shirley. Een geliefde plek daarvoor lijkt te zijn, voor zover ik het met mijn blote oog kon vaststellen, de onderrug, geflatteerd met geheimzinnig versiering in puntige suggestieve pijlvorm  naar lagere regionen.
Tevens nam ik bonte versieringen waar, op armen of zonnebank-gebruinde uitgelubberde buiken.

Uiteindelijk meende ik de nieuwste trend te bespeuren, volgend op de aandrang in de woondecoratie tot het uitschrijven van meer of minder zinvolle teksten, levenswijsheden en doordachte uitspraken op allerhande gebruiksvoorwerpen als glazen, trommels, tafels, op wandborden, spiegels en muren: Het tekstbranden van regels en gedichten op het blote lijf.

Uiteraard was ik dan wel zeer geïnteresseerd naar de strekking van het veelal uiterst priegelig getatoeëerde opschrift, ware het niet dat ik toch enige schroom voelde om met mijn blikveld te dicht bij bipsregionen te komen om de tekst tot me te nemen. Je weet maar nooit wat ze dan gaan denken.
Ja, er valt heel wat te zien in zo’n zwembad.

Terwijl onze kinderen joelend van de glijbaan af gleden, mijmerde ik over de behoefte tot tatoeëren. Ieder mens wil tenslotte uniek zijn en zich onderscheiden.

Daarom heeft straks iedereen een tattoo, kuddedieren dat we zijn.

Misschien moeten wij ook gewoon ’s gek doen.
En een tattoo nemen.
En op vakantie naar Duitsland gaan.
tattoo, duitser, tekst

En lekker bijkomen aan See.

Trouwens, goed voor mijn Duits ook.