0

Het verhaal van het vogeltje dat te ver vloog.

Er zat vanmorgen een vogel op ons dak.

Het was onze vogel.

De vogel was gevlogen. Uit het raam.

Als het niet zulk mooi weer was geweest en het raam niet open had gestaan, was hij vast tegen het raam gevlogen.

Eigenlijk vloog hij normaal nooit meer tegen het raam. Maar het hoeft op zich niets te zeggen over de helderheid van mijn glazen.

Enfin.

We hoorden hem nog fluiten, in de verte.

Dat had het einde kunnen betekenen van onze betrekking met huisgenoot Eddy.

Toen hoorden we het fluitgeluid onverwachts weer dichterbij komen.

Eddy vloog rondjes om het huis en landde tenslotte op het hoogste puntje van het dak.

We riepen, floten, smeekten hem vanaf de grond om bij ons terug te keren.

vogel, eddy, gevlogen,

Eddy floot wat, maar bleef arrogant op het dak zitten.

vogeltje1

Ik rende de trap op naar boven en keek vanuit het dakraam naar hem of haar.

Ik lokte, floot, riep en tuttelde naar hem op m’n allerliefst, maar Eddy keek gewoon de andere kant op.

vogeltje, dak

ik maakte nog maar wat foto’s voor het geval dit de laatste zouden zijn

Na enkele minuten kregen we een helder inzicht:

‘De liefde van het dier gaat door de maag.’ of zoiets.

Dus legden we een heerlijk takje trosgierst op het dakraam.

Eddy vloog van z’n plek.

dak

Hij streek neer op het dakraam en begon onmiddellijk aan een heerlijk ontbijt.

We kantelden het dakraam en Eddy gleed samen met het voedsel weer naar binnen.

Iedereen was blij.

En BaasjeB. nog wel het allermeest.

Einde.

Advertenties