0

Niemand wil niet

sloth

Het voordeel van een suffe oudere auto, is het hebben van een stuk minder zorgen.
Zolang ie niet al te oud is tenminste.

Natuurlijk deed het een altijd wel een beetje pijn wanneer we op een nieuwe 5e hands-auto een vers bijgekomen krasje zagen. Dat was echter maar even, het is maar relatief natuurlijk.
Zeker met een persoon als Niemand in de buurt, daarmee houd je immers niks krasvrij.

Wanneer Niemand weer ’s met een fiets of stepje met een stuur zonder handvat, een lijn schreef in de lak van de auto, die met een natgemaakte vinger niet meer weg te poetsen was, viel er echt wel ’s een lelijk woord, heus.
Maar ja, daarna maakte het toch niet meer uit.  En was het minder erg als ik met de achterkant in de bosjes reed. 

Een-bekraste-auto-Foto-Politie

Ik vermoed trouwens dat het diezelfde Niemand is die hier steeds de koekjes opeet, snoep-verstop-plekjes weet op te sporen, broodkruimels door het huis strooit, handafdrukken op de ramen en witte muren maakt, lichten aanlaat,  en de w.c. bij tijden laat verstoppen met rollen w.c. papier.

Maar onze auto,  waar ik liefde voor, noch een band mee voel, daar wordt al een paar dagen wel een hoop plezier aan beleefd. We horen een vrolijk gejoel en het slaan van de deuren.

Het blijkt dat onze jongste twee aan auto-tikkertje doen. Dat is een nieuw ontworpen spel met vage spelregels waarbij je in en uit de auto mag springen, er doorheen kan rennen en klimmen en de deur snel moet dichtslaan. Kortom; niet al te ingewikkeld en bere-leuk, aan het gejoel te horen.
‘Wat vinden we ervan?’ vragen man en ik nog even weifelend aan elkaar, waarna we schouderophalend zuchten ‘ach, ze hebben wel lol hè’ om vervolgens te verder gaan met stofzuigen/koffie drinken/poepsporen van de w.c.bril te boenen/de hond een aai geven/een doek over de vogelkooi met schreeuwende vogel gooien/ramen schoonpoetsen met glassex.

eendje

Bij tijden kijk ik wel eens, heel even, verlangend uit naar later.
Wanneer de hond van ouderdom gestorven is, de vogel ook op een vredige manier zijn laatste adem heeft uitgefloten, we de kinderen hebben uitgezwaaid naar een degelijk zelfstandig leven.
En ik vermoed zomaar dat Niemand tegen die tijd de buurt hier ook wel zal hebben verlaten.

En dan…
Dan zullen we geld voor een nieuwe auto overhebben.
Dan zal het huis schoon zijn. En zonder al teveel moeite schoon blijven.
Dan kan ik allerlei exotische gerechten koken die we allemaal met z’n tweeën lekker vinden.
Dan zal het hier eens heerlijk rustig zijn.
En een beetje saai ook misschien. Dat wel.

Maar vooralsnog zijn we er nog niet aan toe.
Wij niet. En Niemand niet.

 

Advertenties
0

Een schot in de roos

pijl-hoofd

Mijn jongste zoon werd getroffen door een pijl. De pijl zoefde even daarvoor nog door de lucht, onderweg naar zijn doel: de bullseye, de rode punt op het dartbord. Daar zou de pijl echter nooit arriveren omdat daar onderweg opeens het hoofd van mijn zoon verscheen. De punt boorde zich in het zachte vlees van het jongenshoofdje, bij zijn slaap.

Mijn zoon had kunnen neerstorten, dodelijk gewond, amechtig hijgend op de zoldervloer.

Ik was er niet bij, daar op de zolder, toen hij en een vriendje illegaal aan het freestyle-darten-zonder-regels waren. Dus; of vriendje te snel gooide, of dat de pijl een rare afwijking had, of dat mijn zoon alvast te vroeg opdook om pijltjes te rapen, zal ik nooit weten. De pijl trof een ander doel.
Ik stel me voor dat hij bedremmeld zijn ogen schuin omhoog draaide en beduusd knipperde toen de rode vleugeltjes van het pijltje zag die in de buurt van zijn ogen bleven hangen.

Hij wist vervolgens niet hoe snel hij naar beneden moest rennen om licht geschrokken te vragen of iemand dat pijltje eruit wilde halen. Ik dacht eerst even dat het weer een geintje in de rubriek ‘flauwe grappen en grollen’ was. Dan was ie goed geslaagd geweest. Want van grappen in die categorie, van een afgehakte (plastic) vinger in een lucifersdoosje, die opeens kan bewegen, nepdrollen, horrorclowns, vieze beesten, stiletto’s die in het lichaam lijken te verdwijnen, ben ik de grootste liefhebber hier.
Mijn kinderen vinden het op zich ook wel grappig, maar als je eigen moeder er zo om moet lachen, moet je bij jezelf natuurlijk wel even ernstig nagaan of het echt nog wel zo leuk is.

Zo had ik laatst pissebed/duizendpoot-achtige beestjes gekocht op de Halloween afdeling- van de Action en bij alle kinderen wat beestjes onder hun dekens verstopt. En bij man nog een op het kussen. En een (snoep)gebit onder de kussens.

pisbed
En dan wachten… spannend…!
En terwijl ik me beneden zat te verkneukelen in afwachting van de eerste geschokte gillen en kreten….   …   …

Nou ja, niks dus.

De kinderen hebben waarschijnlijk zuchtend de beestjes uit hun bed geplukt en op hun nachtkastje neergelegd -en een paar in mijn bed-. Dat snoepgebit hebben ze gewoon in bed opgesabbeld. Grappig hoor mama.

Man bleek later het beestje bij mij op het kussen te hebben gelegd, waar ik het ’s nachts zuchtend vanaf haalde.

Maar in die categorie bleek het geintje met het pijltje dus niet te vallen. En als het om echt bloed en enge dingen gaat, haak ik meestal snel af. Wat dat betreft ben ik echt een flutheld. Ik draaide me snel om, je kunt tenslotte maar beter voorkomen dat je flauwvalt, en mompelde naar Man dat hij even moest kijken, wat ie natuurlijk al lang aan het doen was.
Man is gelukkig meer van het koelbloedige soort, bleef rustig en trok de pijl er snel en voorzichtig uit.
En zonder een spoortje bloed. Wat dan ook wel weer een beetje eng en verdacht was.
‘Ach, ik had er eerst even een foto van moeten maken’ zei hij daarna.
‘Ow, sukkel, da’s nou te laat’ zuchtte ik.
Het liep gelukkig dus allemaal goed af.

Zo kun je wel schrikken van je kinderen.

Want in diezelfde week reed ik in de auto naar huis, ik was nog maar enkele kilometers van huis verwijderd, toen mijn telefoon ging. Ik griste ‘m uit mijn tas en zag ik dat ik gebeld werd door ‘Thuis’, dus  nam ‘m snel op en riep: ‘ja met mij!’ zette de auto aan de kant zodat ik rustig de telefoon kon opnemen om te bellen…


Dus, ik nam op en schrok me een hoedje want ik hoorde een onbekende mannenstem aan de telefoon. Wát hij zei, kon ik eerst niet goed  verstaan. Hij had het over mijn portemonnee, of zijn ov kaart daar nog in zat, zoiets.

Huh?

‘Maar met wie spreek ik dan?’ vroeg ik verbaasd.

‘Jaha, hm, zucht, met Bram’.

Bram? Ooh, klinkt zijn stem-met-de-baard-in-de-keel zo aan de telefoon. ‘Ik kom eraan, ben al bijna thuis’ riep ik. baard-inkeel

Ja, ik heb wat te verduren als moeder, dat zie je maar weer.

Maar… meestal valt het mee.
En… de ene keer is het erger dan de andere keer.
Of, zoals het oude spreekwoord zegt:

Beter een baard in je keel dan een pijl in je hoofd.

1

Even lekker zuchten

Ik zie dat het rustig is op mijn blog. Geen idee hoe dat komt

De tijd vliegt. Enzo.

Er gebeuren genoeg leuke dingen, daar niet van.

Zoals deze opmerkelijk groeizame zomer. Waarin de langste dag opnieuw weer onopgemerkt voorbij is gevlogen zonder dat ik ´m intens heb kunnen beleven als een warme, zwoele en eindeloos durende midzomernacht. Waar ik midden in koude winternachten van droom.

Iets na deze stilletjes gepasseerde midzomernacht, passeerde een familieweekend, waarbij we met de doldwaze familie van ´s mans kant een midden-zomerlijke bijeenkomst hadden, om de verjaardagen van de ouders te vieren, op een sprookjesachtige rustige camping in Drenthe, die korte tijd ineens zinderde van bulderende stemmen en schaterend gelach.

DSC02288IMG_1087IMG_1072

Maar voor het zover was, zoals dat gaat met vakanties en weekendjes weg, heeft het weer heel wat voeten in aarde gehad om het volkje thuis te mobiliseren, aan te zetten tot inpakken en instappen.

Oudste moest tijdens het inpakken voortdurend praten en afscheid nemen van vriendje aan de telefoon. De anderen dachten wel bijzonder vaag na over hun in te pakken spullen en namen vooral weer onbelangrijke dingen mee.

Toen we uiteindelijk die vrijdag, een uur na geplande tijd, in de auto stapten, waren we er helemaal klaar voor. De lege gaten in de kofferbak vol tassen en spullen werden nog snel opgevuld door na geworpen schoenen.
Met zes mensen in de auto gepropt, Eddy-de-vogel-in-de-kooi bij BaasB. op schoot en Jip-de-hond die zenuwachtig kermend heen en weer sprong van achterbank op schoot naar voeten op de grond, vertrokken we vol goede moed.
Jip en Eddy zouden we onderweg afzetten bij het pension .

Vlak voor vertrek vond Man het het oliepeil opeens zorgelijk laag, zodat we na enkele kilometers al pauzeerden bij een tankstation, voor een slokje olie voor de auto. Daarna konden we opgewekt verder rijden, terwijl oudste dochter om de paar minuten verontrust meedeelde wat ze was vergeten.
Oeps ik ben mn hemd vergeten.
Onee, ik ben mn jas vergeten.
Ach, ik ben ook iets warms vergeten.
We reden natuurlijk gewoon verder.

Toen riep ze iets harder: ‘Oeps ik ben m’n slaapzak vergeten’.

gtsfregtss#%hmn..?&((DFjsdfajjj..!

Of, om BaasB. te citeren: grumble humpf 

Ik bleef overigens opmerkelijk kalm verder.

Man iets minder. Ja, iemand moet boos worden, hij keerde met piepende banden op de weg en zo reed de familie met fladderende vogel in de kooi en grommende hond die van schrik weer naar beneden sprong, ijlings terug.
Na enkele minuten zwijgen was iedereen weer wat gekalmeerd. De een na de ander durfde opeens op te noemen wat ze waren vergeten.

Ik ben ook m’n jas vergeten

Dan kan ik m’n onderbroeken nog pakken

En ik m’n zwemkleren.

En m’n lange broek.

Zo reden we zo’n 20 minuten na vertrek alweer de straat in, verbaasd begroet door een wegrijdende buurvrouw, die ons kort daarvoor nog had uitgezwaaid.

Uiteindelijk kwam alles goed en hadden we een geweldig leuk weekend.

IMG_1089

En om met Billyboy te spreken, die laatst opbiechtte: mam, weet je

Ik: hmm

Hij: nou ja, kijk

Ik: ja wat?

Hij: weet je wat ik eigenlijk heel lekker vind?

Ik: uhu?

Hij: het is vaak zo lekker om even heel hard te zuchten.

zucht