0

Hartverwarmend

rozen

 

 

 

Ik heb er vanaf vorig jaar alweer een jaar op gewacht maar nu is het eindelijk zover:
De dag die warmte brengt in deze koude wintermaanden, de 14e  februari, de dag van de liefde,  de dag waarop geliefden of stille aanbidders elkaar verrassen met een presentje, leukigheidje, liefdesbetuiging, je kunt het zo gek niet bedenken.
Ik kan echt heel veel bedenken.
Al meer dan 22 jaar hou ik hartstochtelijk veel van mijn eigenste man. En hij van mij. Alleen… is het niet af te lezen aan de verrassingen op Valentijnsdag. Traditiegetrouw doet hij op de 14e februari nadrukkelijk niet aan Valentijnsdag.
‘Ik hou elke dag van jou, dat commerciële gedoe erachter heb ik niet nodig’, zegt hij dan lief. ‘Bovendien is het voor je geheime liefde’ vindt hij en dat ben ik immers al jaren niet meer.

Mijn dochters hebben er geen boodschap aan, ‘wat een onzin’ en vooral ‘wat zielig voor mama’, hoor ik ze hardop denken. ‘Hij is niet echt romantisch mam, houdt hij wel echt van je’, vraagt oudste.
‘Nou, ja, hij houdt elke dag van me’ verklaar ik, ‘maar Valentijnsdag is commercieel, daar doet ie niet aan.’
’Krijg je niet eens een bosje bloemen dan?’
‘Jawel, maar juist op een andere dag’ zucht ik.

Ik ben wel super benieuwd wanneer dat is. Waarschijnlijk weer op mijn trouwdag.

Overigens moet ik heel eerlijk zeggen dat ik dit jaar zelf ook weer weinig moeite heb gedaan om de commercie te steunen.
Aaach, misschien koop ik vandaag nog wel een leuk bosje bloemen. Of een reep chocola, die we dan samen opeten. Altijd goed, hmm, heerlijk.lief

 

Mijn dochters maken er meer werk van, dat moet gezegd. Jongste dochter zat vanmorgen al met haar cadeautje in de folie klaar, om haar geliefde een prachtig presentje op school te kunnen overhandigen. Gisteren heeft ze al feestelijk geshopt, een fotolijstje waar nog een foto in moest en wat lekkers. We zijn er hier eigenlijk allemaal druk mee geweest, met het hele proces van haar cadeau.

En oudste heeft voor haar liefste een hele impulsieve aankoop gedaan waar ze al snel daarna spijt van had. Weer heel passend dus. Dat wordt ook een leuk verrassing.

Mijn jongens lijken te aarden naar hun vader, ik heb ze niet over geheime geliefden gehoord, laat staan cadeautjes.
Ze zullen de sneeuw niet laten smelten door hun warmbloedige liefdesacties.

Integendeel, in de zomer zal er hier nog sneeuw liggen.
Jongste zoon wil de sneeuw namelijk tot diep in de zomer vasthouden en bewaren.
Daarom ligt er nu een sneeuwbal in de diepvries. Het lijkt hem grandioos om in de zomer nog een sneeuwbal te kunnen gooien.
Het bleef nog even de vraag wie de gelukkige ontvanger zou worden. Gelukkig heeft hij de knoop niet lang daarna snel doorgehakt.
Toen oudste dochter mijmerde over de zomer, een nieuwe bikini en zonnen in de achtertuin, deelde hij heel warm mee: ‘Ik zal dan de sneeuwbal op jouw buik gooien!’
We verwachten uiteraard een buitengewoon blijde en gloeiende warme reactie.

winter_handschoenen_hart-2

0

Nieuw licht op september

september_072

De gouden gloed van zonlicht verwarmt de Nederlandse bodem. Het is ongekend warm voor een septembermaand. Ik herinner me niet ooit zo laat in het jaar actief te zijn geweest in een buitenzwembad (lees: loom dobberend afkoelen in het opgewarmde lauwe zwembadwater).

Ik herinner me trouwens überhaupt niet, ooit zo enthousiast te zijn geweest over de maand september.

Was augustus voor mij altijd nog wel een echte blije zomermaand, met mijn verjaardag, waar ik overigens ook ieder jaar wel iets minder enthousiast over word, – maar goed een jaar erbij is toch iets om dankbaar voor te zijn-  september was toch altijd de maand van; echt weer beginnen, opstartende activiteiten, verrrplichtingen, rrr- in de maand ja, dát, dreiging van naderende herrfststorrmen, korrter wordende dagen, langerre donkerre nachten…

En nu  is het 2016, ik ben nog geen 40 maar voel de verandering komen, ik ben in transitie als het ware, ik voel dat ik helemaal om ga.
Die wereldwijde klimaatverandering heeft wat mindere kanten, maar laten we ook oog houden voor de mooie kant. Als dit het gevolg is tenminste.

Ik ben helemaal into the indian summer! Wat een heerlijkheid, zo’n zon die mijn huid verwarmt zonder het te verbranden, die stabiele warmte met late warme nachten, waarop we eindelijk met goed fatsoen eens buiten blijven zitten, nippend aan een koel biertje of rosé, net wat nog in het vat zit, want dát vliegt erdoor natuurlijk, haha.
Jaahaa, dát vliegt weI ja, die arme vliegjes hebben het natuurlijk wat moeilijker in deze tijd van het jaar, met vliegen, door al die webben.
Ik kan het dan nog wel hebben, zo’n ingenieus opgezette val in webvorm, op onverwachte plaatsen onverhoeds vastklevend in mijn gezicht en haar, met een druk trappelende spin bij mijn oor… Maar ben je van insect-formaat, dan is het wel even een ander verhaal.

spider-263279_1280
Je hoort mij overigens niet klagen over spinnen hoor, het zijn tenslotte heel ijverige schepseltjes, die ook recht hebben op hun bestaan. Dat ze dan net wat onhandige plekken opzoeken voor hun werkzaamheden is niet onoverkomelijk, alleen wel lastig.
Maar laten we wel wezen, zo’n spin kijkt toch anders naar de wereld dan, nou ja, ik bijvoorbeeld.

Wel denk ik overigens, dat ik met mijn nieuw aangepaste mening over de maand september, ook  moet wennen aan wat daar verder bij hoort.

Dat ik oppas dat ik niet te snel van slag raak, van winterse vooruitzichten bijvoorbeeld.

Hoewel ik ieder jaar in september wel weer, met een heel licht schokje de eerste zakken pepernoten waarneem, kan ik er doorgaans prima mee dealen.
Wel wisselend in succes, met name wat betreft voornemens om er niet té vroeg mee te beginnen, but… who cares.

Maar dat dit jaar voelde het als een buitengewoon eigenaardige droom.
Na een zwembadbezoek, aangenaam opgewarmd in het gouden zonlicht, van binnen nog nagloeiend, klepperde ik in een vrolijk zomerjurkje op mijn slippertjes de Appie binnen.   Terwijl ik, met de afdruk van de badhanddoek nog op mijn achterste, wat je uiteraard niet kon zien, een licht pijnlijke nek – door het te lang in dezelfde houding liggen lezen- met piekerige touwachtige haren en een walmpje van chloor en kokos-achtige zonnebrandolie-combinatie om mij heen, diep in gedachten (zoals je dat kunt zijn in de supermarkt) over al dan niet barbecue of gewoon een andere zomerse maaltijd met frisse salade, en o ja straks nog even wat ijs uit de diepvries…rondliep, signaleerde ik, gevoelig als ik ben voor chocola:
Chocoladenootjes.
Hmm, lekker. Chocolade. Nootjes.

??

Chocolade…

Peper…

Nootjes.

Pepernootjes?

Makkers staakt uw wild geraas, de maan schijnt door de bomen, wordt er aan de deur geklopt, wie zou dat zijn? Wat brengt hij jou en mij? Oh kom er eens kijken, ook al ben ik zwart als roet, zie het toch goed.

En voor het eerst in mijn leven… voelde ik totaal geen aandrang.
Niet.
Geen.

En dat is apart.
Overigens niet te verwarren met apartheid. (Hoewel we daarover later in het jaar nog kunnen discussiëren.)

En dat, lieve mensen, dat is dus het nieuwe september.

Dat je het even weet.

 

 

/

3

Chocolalala

choco

De afgelopen dagen ben ik weer behoorlijk preventief bezig geweest. Ik heb gegeten tegen dreigende gezondheidsproblemen.

Eigenlijk doe ik dat al jaren, onbewust, wat zeg ik; mijn hele leven al. Maar sinds kort weet ik dat het nuttig is wat ik doe. Zonder schuldgevoel kan ik nu rustig dagelijks een portie chocola nemen.

Het laatste chocolade-nieuws te weten is, dat chocolade een remedie kan zijn bij een hardnekkige hoest.
Dat komt allemaal door de theobromine, die van nature in chocolade blijkt te zitten. Deze vermindert symptomen van hoest. In een reep pure chocolade zit al voldoende theobromine om effect te hebben op je hoest.
In het bericht las ik aan het eind nog, dat het ook ongewenste effecten kan hebben, zoals gewichtstoename. Maar dat laatste is natuurlijk onzin.

Jaren geleden bleek al dat er in chocola ook flavonols zit, wat het functioneren van de hersenen opvoert en ouderdom vertraagt. Verder wist ik inmiddels al dat het helpt bij het verlagen van de bloeddruk, waar ik dus geen last van heb. Het is goed voor je tanden en de antioxidanten in donkere chocolade remmen ook nog ’s vrije radicalen in het lichaam.
En als klap op de vuurpijl word je er nog ’s heel gelukkig van, doordat bepaalde stoffen die in chocola zitten ervoor zorgen dat endorfine wordt aangemaakt. Jawel.

Nu waai ik met vele gezondheidswinden mee, heb al menig superfood geprobeerd, E-nummers een hele korte tijd in de gaten gehouden, een tijdje suiker geminderd, heb zelfs het boek ‘broodbuik’ in huis gehad en wilde ik al bijna stoppen met brood eten. Het boek was alleen nog dikker dan mijn eigen broodbuik. En toen bleek dat ik zoveel bladzijden moest doornemen om te weten waarom ik geen brood meer zou moeten eten, vond ik het niet meer geloofwaardig. Dus die heb ik snel weer ingeleverd bij de bieb.

chocola

bron: Boeff

Mijn voorkeur gaat dan ook uit naar handige weetjes, en berichten als ‘dit blijkt plotseling supergezond te zijn’. Ik lees dat soort berichten graag. Met name in relatie tot chocolade. Het leuke is dan dat de rest van de gezinsleden deze berichten eindelijk ook eens ogenblikkelijk geloven. De leden van mijn huis hebben namelijk een behoorlijk ziekelijke zucht naar chocolade met mij gemeen.  Dit soort berichten gaan er hier dus in als de spreekwoordelijke zoete chocolade-koek.

Tegenover alle soorten berichten, fabels en feitjes, die ik thuis geestdriftig voorlees over gezondheid zoals: neem eens een koude douche, wok je groenten, smeer kokosolie op je huid, gebruik je ‘andere hand’ wanneer je eet, raak ’s ochtends met je handen je tenen aan, drink zuur in de ochtend staat Man doorgaans uiterst sceptisch; ‘dat had ik je ook wel kunnen vertellen’ of ‘ggh wat een onzin’ of ‘hou nou maar weer op‘ .
Behalve dan natuurlijk op berichten als: snuif mannenzweet op, heb regelmatig seks en ga op tijd naar bed, (in willekeurige volgorde…) daar kan ie zich dan wel weer prima in vinden.
En… bij positieve chocoladeberichten dus. Daar stemt hij dus meestal meteen hartgrondig mee in. ‘Natuurlijk, dat geloof ik wel. Heb je trouwens nog ergens chocola Tien?’.
niet meer…

Op zich heb ik momenteel totaal geen last van hoest. Maar dat kan natuurlijk komen door de chocola. Die theobromine remt alle potentiële hoestprikkels onmiddellijk. Het werkt vermoedelijk dus ook preventief. Vandaar.
Van stoppen met chocolade eten is voorlopig vanzelfsprekend geen sprake meer.

Derhalve ben ik van het laatste chocoladenieuws weer erg vrolijk, blij en gelukkig geworden. Geen idee hoe dat komt…
Nja, het zal die endorfine wel zijn.

3

Handige cursus, deel 2

Voor u ligt de nieuwste cursus: ‘Hoe raak ik van alles kwijt.’ Wederom geheel gratis en geschikt voor iedereen.

In de wintereditie (klik) heeft u kunnen oefenen met het kwijtraken van handschoenen.

ei kwijt, curus, verliezen, vinden

Zoals beloofd, hoewel iets later dan aangegeven – maar wat geeft dat, ik was de tijd even kwijt… – hierbij de zomereditie:
´Hoe raak ik van alles kwijt?´ Maar, ik breid het uit met: ´Hoe krijg ik het weer terug?´
Laten we snel van start gaan, want de tijd dringt.

Hoe verlies ik in no-time mijn zongebruinde vakantiekleur na terugkeer uit warme zonnige vakantieoorden?

Dat is de vraag die ieder op de lippen brand in deze tijd van het jaar, met name op de lippen van de blanke neder -en medelander. Want foei, dat duurt me toch een partij lang om die bruine kleur weg te krijgen, nietwaar?
Net terug van je zonnige vakantie kun je nog denken; Vooruit, logisch met deze zomerse temperaturen en de almaar uitblijvende regen en kou, dat die kleur erop blijft zitten, het is niet anders. Toch wordt het in september zo langzamerhand onhoudbaar met het aanhoudende zonnige weer, dat vel blijft maar bruin… (heb ik iets gemist, zult u wellicht denken, jaaaa, dat denk ik ook wel eens).

Afijn, het is echt een serieus vraagstuk in Nederland…
uit de zonAllereerst is een zonnebrandolie of Sunblock in deze contreien natuurlijk van onschatbare waarde. Regelmatig insmeren helpt, zodat geen enkel zonnestraaltje meer vat zal krijgen op de huid.

Daarnaast is het raadzaam, hoe warm het ook is, te zorgen voor bedekkende kleding. Ook zal het dragen van een hoed een goede bijdrage leveren aan de terugkeer van het eens zo blanke velletje. Een burka kan inderdaad ja, maar dat is persoonlijk, het moet bij je passen.

De belangrijkste tip hierin is steeds: Wachten. En werken, vooral binnen, hoe meer binnen – hoe eerder de zongebruinde vakantiekleur zal verdwijnen.

Daarbij hebben we wel meteen aandacht voor de vraag: ‘Hoe krijg ik het terug?’ Want zo gaat dat; is het weg, dan wil je het juist weer terug.

Zoals in de winter-editie ook is aangegeven, u kunt de zaak prima omdraaien. Volg in dat geval bovenstaande tips juist niet op.

Maar ook hierbij is het kernwoord ‘wachten’ ook van groot belang.
Wanneer we maar lang genoeg wachten, soms heel lang, dan zien na een winterse periode de zon weer verschijnen. Ga dan onmiddellijk naar buiten, de zon in, zonder beschermingsfactor, laat staan die Sunblock, draag weinig bedekkende kleding en gooi de hoed over de heg.

Goed, we gaan verder met het ‘kwijt raken’.

Kwijt raken is iets waar ik persoonlijk best goed in ben, ook al zeg ik het zelf.
Dat is in aanvang natuurlijk prima, want teveel spullen, dat geeft alleen maar onrust in het hoofd.

Daarom is het verstandig om soms met je overbodige spullen op een rommelmarkt te staan.

Nu heb ik welbeschouwd een haat-liefde verhouding met de rommelmarkt. Ik loop er wel graag over en koop er ook graag wat. Maar erop staan met mijn spulletjes vindt ik, nu we het er toch over hebben, afschuwelijk. Gevolg is dat ik meestal met meer terug kom van de rommelmarkt dan ik ermee heen ben gegaan. Dit was dus niet de bedoeling.

Toen ik tijdens de laatste Koninginnedag-rommelmarkt ‘s maandags mijn portemonnee kwijt raakte, was dat nou ook weer niet de bedoeling.
Ik bezwoer dat het Echt De Allerlaatste Keer zou zijn dat we met onze spullen op de rommelmarkt zou staan. Zeker toen we verder eigenlijk weinig kwijt raakten. En het is nogal sneu om met je hele hebben en houden terug te keren naar huis. Minus een portemonnee.
De rompslomp die het geeft voor het aanvragen van nieuwe pasjes, rijbewijs.
En aangifte bij het politiebureau niet te vergeten; ‘Mevrouw weet u zeker dat het is gestolen?’
‘Jawel, heel zeker. Eerst zat het erin en toen ik ‘m wilde pakken was ie weg.
Nee, ik heb niemand gezien, maar ik keek denk ik net de andere kant op’.

Had ik de tip toegepast die als rode draad door de cursus heen loopt ‘Wachten’, dan had ik er nu veel relaxter bijgelopen.

Nog geen week later, op zondag in de kerk, bleek mijn portemonnee nog onder de stoel te liggen. Met alles er nog in uiteraard, zoals je mag verwachten in de kerk. O ja, toen had ik ‘m voor het laatst gebruikt bij de collecte.

Afgelopen zomer ben ik toch nog maar eens naar de rommelmarkt gegaan met tassen vol spullen, om het een kans te geven en vooral omdat dochter het zo graag wilde.
Toen we wilden vertrekken, bleek F-je ‘s nachts haar fiets verderop in de straat te hebben laten staan. ‘Haal ‘m maar snel op dan!’ riep ik.
Een hele tijd later, toen de heel Meppel zich al lang op kleedjes had geïnstalleerd, kwam ze teleurgesteld terug. De fiets stond er niet meer. Ze had er trouwens sowieso al geen zin meer in om op de rommelmarkt te staan.
Vloekend en tierend brulde kalm en rustig legde ik haar uit dat ze nu helemaal op de rommelmarkt moest staan en flink wat verkopen om die gejatte fiets terug te verdienen.
Daar fietste ik met volle tassen + een kind achterop op een onzalig vroeg tijdstip naar de binnenstad.
Na er een paar uurtjes te hebben gestaan zei mevrouwtje: ‘Ik ben er eigenlijk wel klaar mee’. ‘Dacht ik niet’, zei ik, ‘die 2 euro is nog lang niet genoeg, je blijft nog maar even staan’ en nam me meteen voor dat dit Echt de Allerlaatste keer zou zijn dat we hier stonden.
De dagen erop pasten we het ‘Wachten-principe’ toe. En verdraaid… daar stond de fiets een paar dagen later weer! Jawel!

Naast genoemde voorbeelden, is het ‘Wachten-principe’ uiteraard toepasbaar in vele zaken rondom kwijtraken en verdwijningen.
Hieronder nog enkele voorbeelden om het u goed eigen te maken.

  • Bij het verliezen of kwijtraken van het geduld: Wachten en een seconde of 10 hardop tellen is meestal toereikend voor de terugkeer hiervan. (of in ieder geval van een gedeelte).
  • Bij energie-verlies en andere vormen van vermoeidheid; Wachten, ga ondertussen lekker op uw fauteuil zitten of op stretcher of bed liggen. U zult zien; de energie keert langzaam gewoon weer terug.
  • Bij haarverlies, bijvoorbeeld door kappersbezoek, is geduldig wachten – ook al kan dat soms maanden duren- ook voldoende voor (gedeeltelijk) herstel en terugkeer van lengte en model in de oude staat.
  • Het kwijtraken van gewicht hoeft ook geen enkel probleem te zijn. Neem rustig plaats op een stoel wacht en doe verder zo weinig mogelijk.
    Wanneer u toch eens weg moet; negeer fiets en neem zoveel mogelijk de auto. Pak ondertussen een lekkere koek of stuk chocola om het wachten te veraangenamen. U zult zien, het gewichtsverlies is binnen afzienbare tijd ongedaan gemaakt.
    pomtiedom

Zo kan ik tal van voorbeelden opnoemen, maar de opdracht bij deze cursus is:

‘Bedenk zoveel mogelijk situaties om iets kwijt te raken.’ Probeer daarna onmiddellijk uit of het lukt. Voeg in gedachten, en daarna in de praktijk, het ‘Wachten-principe’ toe en u zult zien dat het meestal zal werken.
U zult verrast zijn!

De samensteller van de les wenst u wederom veel succes om het geleerde al dan niet in de praktijk te brengen.