0

Wat zeg je?

Ik heb een Oost-Indisch verleden.
Dat zou je niet zeggen als je me ziet.

voc
En dat is nu ook wel voorbij hoor.

Ik ben namelijk een beetje doof. En nu echt.

Altijd gevaarlijk, als je roept dat je nooit ziek bent. Vroeg of laat krijgt een of ander virus je toch weer te pakken. En zo kwam bij mij een virus aanwaaien die mijn keel deed opzetten zodat ik vreselijke keelpijn kreeg en ik een dag niet kon praten.
Het was heel rustig die dag.
Gelukkig was de keelpijn na die dag verdwenen. Helaas steeg de zwelling een stukje op naar mijn oor. En een dicht oor is super lastig.

Vage mededelingen en haastige gesprekjes bleek ik plotseling niet meer te kunnen opvangen. De t.v. stond gisteren aan en ik verstond er niks van, besefte ik een tijd later pas.
Na 20 minuten vroeg ik aan Man-met-de-afstandsbediening of ie wat harder kon, want ik verstond er niks van. Verstoord keek hij mij aan.
Speciaal voor mij had hij op deze zender geduwd (omdat ik geen voetbal en actiefilm bliefde te zien) bleek ik dus al 20 min voor niks te hebben gekeken naar iets wat ik wilde volgen maar niet kon horen, en hij ook, naar iets wat hij niet wilde zien en wel moest horen.
‘Sorry,’ piepte ik ‘maar ik ben een beetje doof’.
‘Ja, Oost-Indisch zeker.’
Alsof ik voor mijn plezier koloniale trucjes zat uit te halen. Als ik dan ’s een beetje ziek ben, wel een beetje respect graag…

oostindisch

Eerder die avond, tijdens het eten, ving ik ook al iets niet goed op. Over het eten. Dat het lekker was ofzo. Maar dat moest ik wel zeker weten natuurlijk.
‘Huh, wat zei je?’ vroeg ik toen.
‘Dat dit hele lekkere snert is 10’ zei man.
‘Ze wou het gewoon nog ’s horen’ verdacht oudste dochter me.
‘Nou nee, mijn oor zit dicht, ik ben een beetje doof’, mompelde ik’.
‘Jaja Oost-Indisch zeker.’

Dat is wel verdrietig, om niet geloofd te worden. Om nu steeds beschuldigd te worden van Oost-Indische doofheid.
Vaak klopt het, maar nu ik op dit moment even echt slechthorend ben, voelt het zo oneerlijk.

Er zijn nu eenmaal dingen die ik graag wil horen.
Er zijn trouwens ook dingen die ik niet wil horen.
Ik bleek namelijk al misofonie te hebben, en kan ik sommige dingen heel moeilijk wegfilteren, zoals eetgeluiden, maar dit terzijde, zie: klik

Maar soms lukt dat filteren me best wel weer redelijk.
Zoals toen Billyboy me weer eens belaagde met zijn kletspraatjes, die overigens vaak heel gezellig zijn.
Goeie grappen en leuke verhalen, daar leg ik mijn werk en leesvertier graag voor aan de kant.

Maar als het gaat over computerspelletjes ,< gaap gaap>, You tube filmpjes die worden naverteld <zucht, haak af> en spannende voetbaltactieken <knikkebol- knikkebol> dan denk ik dat meestal wel op te kunnen vangen en combineren met goed getimede ’ja’s’  en ‘hm hm’s’ onder het lezen van een krant of boek.

Dat lukt helaas niet altijd even overtuigend.

‘He, luister je wel?’ vroeg hij af en toe waarschuwend.
‘Jajajaja, hm zeker’

Dus toen ik ondertussen een paar bladzijden verder was, wat overigens wel veel minder snel leest omdat ik steeds even uit m’n verhaal was om op gepaste momenten overtuigend gespeeld een verbaasde of instemmende blik te werpen, hoorde ik opeens een ander geluid vlak naast me.
Geluid als van pieptonen door het induwen van de toetsen van de telefoon.
Ik keek op en zag dat ik het goed had gehoord. Meneer zat zuchtend op de stoel en toetste overtuigende een reeks cijfers in.

‘Wie ga jij dan bellen?’ Vroeg ik verbaasd.
‘Hé? Oh…’
Had ik iets gemist? ‘Hé, wie bel je nou?’
‘Nou’, piep piep piep, ‘Ik bel even die man van Beter Horen’.

….

En dat… werkte heel goed toen.doof1

Maar misschien mag hij ‘m nu wel echt bellen.

oostindisch2

Advertenties