politie, agent, moord, doden,

Moordenaar

Zo, weer een moord gepleegd.
In het toilet. Met mijn blote handen.

Na een eerste moord, lang geleden inmiddels, leek ik een soort van grens over te zijn.

Wij eigenlijk. Want mijn man heeft het ook hoor, die moordlust.

We liquideren dat het een lieve lust is. We draaien er onze hand of vuist niet voor om. Moord en doodslag wat de klok slaat. En ook een beetje dodelijk gif hier en daar schuwen we niet. gif, doden, beestjes, dieren, moorden

 

Ik loop nog steeds vrij rond, hoewel ik de schrik wel een beetje te pakken kreeg toen ik in 1 week 3 dagen achter elkaar met de politie wordt geconfronteerd.

Op mijn (vrije) dag 1 lag ik vrolijk in mijn niemendalletje in bed te sluimeren met een kopje thee, toen ik de bel hoorde. Het eerste wat op zo’n moment in me opkomt is dan toch: ‘politie!’
Nou nee, geintje, tuurlijk niet.

Maar zoontje deed de deur open. Hij moest zijn moeder halen, hoorde ik vanuit mijn sluimerholletje.

‘Mam, de politie aan de deur!’

politie, agent, moord, doden,
‘Verdraaid, dan toch, daar zul je ’t hebben’, dacht ik.
Ik schoot een fatsoenlijke broek aan en dat was meteen het enige wat er fatsoenlijk uitzag aan mij. Maar ja.

‘Schrik niet’, zei de agent geschrokken. ‘Ik kijk alleen of er ook braakschade aan jullie auto te zien is’, waarop hij een rondje om onze auto liep. ‘Wel schade maar geen braak’, dacht hij vermoedelijk.
Natuurlijk niet. Dûh, als ik dief was, zou ik ook wel een andere auto uitproberen. Zoals die andere auto in de buurt waar wij ’s nachts een onmenselijk hard alarm van hoorden afgaan. Zo’n alarm zit er bij ons geeneens op.

Maar goed, op dag 2 fietste ik op mijn gemakje al fluitend naar huis uit mijn werk. Ondertussen at ik een banaan. Hoe gezond was ik daar bezig. Tot er een bananenschil overbleef. En wat doe je dan met een lege bananenschil?

Juist, je kijkt schichtig om je heen, omdat je niet al te aso over wilt komen als zwerfvuilvervuiler, voor je de bananenschil met een sierlijk boogje in het groen laat belanden.
Ik had een optimistische bui blijkbaar, ik keek dit maal niet om me heen maar knikkerde de schil gewoon achteloos in de berm. Nog geen 10 seconden later stopte er een politieauto naast mij. Of het klopte dat ik net wat weggegooid had.

‘Ha, jawel, een bananenschil’, riep ik luchtig. banaan, schil, bananenschil, gooien, politie

Oke, wij dachten al…blabla…niet erg… organisch… prima…daag…

Hahahahahaha.
Fjoe.

En op dag 3… zag ik ergens een politieauto rijden onderweg.

Nou, dat was me wel een weekje dus. En ondertussen maar doormoorden he.

’t Zijn weliswaar maar dieren, beestjes die ik vermoord. Ja.

Maar rotbeestjes hoor; die eikenprocessierupsen, slakken, zilvervisjes, maden. En mieren. En vliegen. En teken.

Laatst zag ik zowaar voor het eerst een teek. Bij Jipje, tussen zijn ogen. Ik kriebelde hem zachtjes op zijn kop en voelde plots een pukkeltje, een gezwelletje. Ik krabde en keek en keek nog eens goed en zag daar een bolletje met hele kleine wriemelende pootjes. Ieuw!
Het goede nieuws was dat ik wel eindelijk voor het eerst de tekentang uit de verpakking kon halen. Ik moest met een speciaal voorwerpje de haartjes opzij duwen en het tangetje op de teek zetten. Ik heb nog een tijdje verdwaasd met de teek in het tangetje rondgelopen onderwijl ‘uh uh uhmme’ prevelend waarop ik het mormel uiteindelijk verdronken heb met stromend water uit de kraan in de gootsteen.

Wat betreft de mieren; iedere zomer verkeren we met dit volk in staat van oorlog. Twee jaar geleden liepen de mieren ergens via een geheime ingang aan de voorkant ons huis binnen. Wel zagen we zagen ze in colonne door de kamer in een keurige bocht richting de keuken lopen alwaar ze bij tegen aanrecht opklommen en bleven hangen bij allerhandige zoetigheid. ‘Bah’, vond ik dat. Maar zij vonden het wel lekker.

Het is natuurlijk niet zo dat ik meteen aan het massamoorden sla.
Ik heb eerst hele vredelievende oplossingen verzonnen en het boek ‘Oma weet raad’ er weer eens bijgehaald:
Ik heb, serieus!, krijtstreepjes getrokken door het hele huis,
Mieren-LOK-doosjes, ja hah, dom he, geplaatst…
Kopergeld gezocht en de stuivers en centen –weliswaar eurostuivers, maar dat zien die mieren toch niet dacht ik– op strategische plekken neergelegd
Ook nog de vloer abnormaal vaak gedweild (voor mijn doen) om geursporen uit te wissen.mieren portret

Maar verdraaid, ze waren me steeds te slim af.

Dus die zomer daarop namen we serieuze maatregelen. We pakten het probleem bij de bron aan en strooiden de giftigste giften in hun holletjes alwaar ze gelegerd waren, rondom ons huis. Hele volksstammen zijn heel effectief afgeslacht. Op een sporadische verdwaalde mier, ze zijn ons huis niet meer binnengedrongen.

En dan hebben we nog de zilvervisjes. Wat een terror-beestjes zijn het. O-ver-al lopen ze, bij voorkeur in badkamer en toilet. Hoewel gemakkelijk dood te knijpen, toch vlug als water. En irritant hoor, ik voel me dan toch altijd een beetje bekeken daar op het toilet. Daar waar ik het liefst even alleen zit, loopt er altijd wel zo’n exemplaartje schijnbaar onschuldig – pompiedompiedom – rond.zilvervisje, moordenaarzilvervisje, moordenaarzilvervisje, moordenaar
Zo’n schepsel kan en mag eenvoudig niet langer blijven leven, er zit dan niks anders op dan deze meteen om te brengen.

Kortom;. ik heb voorlopig geen andere keuze dan te blijven omleggen, koud maken en executeren.

Ik zou het liever niet doen natuurlijk, een beetje begrip voor deze moordenaar dus… Want eerlijk is eerlijk; het – is – wel- killing hoor. Dat wel.

Advertenties

Het V-woord

En zo zit ik opeens weer in een krakend vers nieuw jaar. Met weer vele enkele goede voornemens, waar het tot nu toe uitstekend mee gaat.

Zo gaat dat, de oliebollen zijn op, kerstversiering is opgeruimd, mijn laatste thriller (van Jane Casey dit keer) is uit – de moordenaar zit vast, de handen zijn geschud, beste wensen uitgesproken en de koortsige vuurwerkgloed op de gezichten van mijn jongens is verdwenen.
De vrede keert weder. We kunnen weer een jaar (min 1 week) vooruit zonder waarschuwing op het verboden V-woord.

Want hoe irritant is het om onder het koken of nog erger; onder het oplossen van een paar lugubere moordzaken, steeds gestoord te worden met gezeur over V.uurwerk. Nee, doe mij maar een sappige moord. Niet in het echte leven uiteraard, maar ik ben gek op spanning en sensatie in een boek. Hoewel ik ook niet vies ben van een Scandinavische misdaadserie op tv of dvd.

thrillers, spannend, boek

Ik moet zeggen dat het qua gespreksonderwerpen tot aan de kerst nog wel behoorlijk vuurwerkvrij was. De vuurwerkfoldertjes had ik vakkundig weggewerkt, en dat leek z’n vruchten af te werpen.
De maaltijd op eerste kerstdag werd ook nog vredig doorgebracht met een discussie over ‘doodstraf wel of niet’, ‘hoe moet de doodstraf worden uitgevoerd’ (stoel, injectie of toch liever een kogel) en de keuze voor de laatste maaltijd, ‘het galgenmaal’.  galgenmaal
BaasB, die zich goed had ingelezen is in dit onderwerp, vertelde ons dat de ene gevangene koos voor een uitgebreid ontbijt of een maaltijd van KFC, terwijl een andere ter-dood-veroordeelde koos voor enkel een olijf-met-pit. Saillant detail is dat men de pit na z’n dood terug vond in de zak van zijn kostuum. Wie wat bewaard…
Uiteraard waren de meningen ook over dit alles weer zeer verdeeld.
BaasB zou het in dat geval wel weten; een flinke maaltijd uiteraard. Nonus als MacD-addict wil dan natuurlijk wat van de MAC. Mocht ze de doodstraf krijgen dan hè. Jaah…
Mij zou de eetlust wel vergaan op zo’n moment. Dacht ik hoor. Maar ik kan er nog even over nadenken.

Maar goed, toen het voorbij was met de kerst, was er nog maar 1 ding waar Billy aan kon denken. En over praten. En over zeuren. En herhalen. En herhalen. O ja dat had ik al gezegd HAHA.
Het verboden V-woord mocht dan niet meer gezegd, maar bleek ook geschreven en omschreven te kunnen worden.

vuurwerk, v, De oorlog was in de kleine man.
De weldaad van het leven in vrede lijkt mannen, groot en klein, op sommige momenten toch opeens bij de keel te grijpen. Bij gebrek aan echte beschietingen en veldslagen, worden vele kerels tegen het einde van het jaar helemaal wild bij het idee van gruwelijk zware knallen, wrede knappers, denderende explosies en meedogenloze lichtflitsen.

Gelukkig kwam er ook bij ons echt vuurwerk. Uit Duitsland gehaald zelfs. Dat hadden we 70 jaar geleden ook niet kunnen denken…
Wel jammer voor Billy, dat hij het voor 12 uur al op had. ’s Middags dus, 12 uur a.m. We hebben eigenlijk weinig spectaculairs gezien in het daglicht. Wel gehoord.
Uiteraard is het volstrekt onverantwoord om een 7-jarige vuurwerk te laten afsteken, dat vond ik ook toen ik nog geen jongens had. Maar ik heb dat losgelaten, het is niet tegen te houden.

Gelukkig kon Billy ook rond middernacht nog goed praten. En vragen. Zo wist hij her en der wat af te troggelen zodat hij vanaf 00.00 uur ook weer rottige knallers en vurige pijlen kon afsteken.
Nu de mistige kruitdamp is opgetrokken, wordt het weer een serene Kruid-hof (jaaa héb je ‘m?) van weleer. Het V-woord is in rook opgegaan en zal ik voorlopig niet meer horen.

Het is 2015. En ik kan verder met een volgende moord.      thriller, boek, spannend

Een heel vurig maar vredig 2015 toegewenst!