Ouwe hipster

ouder sloth mephisto

Ik word ouder. Dat is een gegeven.
Ik word nu echt oud.

Dat ik daar nu achter ben, ligt niet aan het feit dat ik onlangs 40 ben geworden.
Evenmin aan het feit dat dankzij die heuglijke mijlpaal van 40 jaren jong, een -door een paar grapjassen- 10 jaar te vroeg geplaatste opblaas-Sara in de tuin stond, waardoor ik van de schrik bijkans voortijdig in de overgang schoot.
Ook ligt het niet aan mijn dagelijkse confrontatie met mijn voorbij groeiende kinderen, waarbij kind 2 zijn kin op mijn kruin kan leggen, en hierbij hoofdschuddend constateert dat ik echt wel heel klein word.
Al deze dingen lachte ik tot voor kort fluitend weg, want dat zei immers niks.

Nee, het iets heel anders wat serieus aan de loop gaat met mijn leeftijd.

Aanleiding is eigenlijk diezelfde zoon, met dat lange 15-jarige lichaam.

mephisto3

Sinds kort heeft hij namelijk de moed opgevat om krantenbezorger te worden.
Enkel en alleen voor het geld. Uiteraard.
Waarom zou je anders op zo’n onmogelijk tijdstip om 5.00 uur ’s morgens al je bed uit stommelen om met veel lawaai steeds met de deur in (en uit) huis te vallen, om kranten in je fietstassen te stoppen, hierbij je moeder uit haar vredige slaap te halen, met handen zwart van de inkt de witte deuren van kamer, hal, keuken, bijkeuken, vol met grijze vingerafdrukken te stempelen. Dat kan niet anders zijn dan voor de inzameling voor het goede doel: Een Echt Goeie Computer.

Enige werklust juichen we uiteraard wel van harte toe maar van die vingerafdrukken werd ik niet zo heel blij dus ik zei voorzichtig: ‘Hé, Braham…’
Wanneer ik dat zeg, ‘He, Braham…’  weet puberzoon meestal niet hoe snel hij z’n t-shirt al ‘nananana’ roepend over zijn hoofd moet trekken. Dat soort opmerkingen wil hij bij voorbaat niet horen.

Dus kondigde ik tijdens de maaltijd maar aan dat ik vanaf NU liever geen vingerafdrukken op de deuren wilde zien.
Dus vanaf nu: € 0,10 per vingerafdruk.

‘Ha’ zei hij ‘die zijn niet van mij, dat heb ik niet gedaan’.
‘Jawel hoor’ zei ik
‘Nou, bewijs het maar’
‘Ik heb je vingerafdrukken vriend’

Oudste dochter wist: ‘Nou, straffen werkt meestal niet zo goed hoor’
‘Nee straffen werkt niet zo goed’, beaamde baasB.
‘Belonen werkt meestal beter’ zei dochter.
‘Ja!’ BaasB  veerde op ‘Belonen werkt stukken beter’ wist hij plotseling ook.
‘Je kunt beter € 0,50 geven voor elke dag zonder afdruk’, bedacht hij toen.

Leuk bedacht.

De volgende dag was het al raak, (theoretische) kassa voor mij:

vingerafdruk
Het deed duidelijk wel wat met mij, want mijn spelling zag er opeens niet meer zo autochtoon uit.

Maar het bijkomende voordeel was wel, eerlijk is eerlijk, iedere dag 1 of 2 overblijvende kranten. Dat was uiteindelijk dan wel weer heel fijn.
Met de eurotekens in zijn ogen bekeek zoon mij, zijn lezende moeder en zag opeens nog een extra bron van inkomsten, ik zat nu tenslotte steeds gratis zijn krantjes te lezen.

Ik ging er even niet op in.
Want wat las ik daar in die krant, en nou komt het, was de hele aanleiding voor mijn opkomende oud-voelende gevoel:

mephisto mephisto

 

 

 

 

 

 

‘Haha’, riep ik ongelovig. ‘Oh bah, oh bah. Mephisto. Nou dát geloof ik niet zo. Daar gaat toch echt niemand meer mee lopen?’

Tot mijn schrik riep mijn dochter van bijna 18, nadat ze het eens had bekeken vrolijk: ‘Oh ja hoor, dat kan ik me wel voorstellen. Ik vind ze eigenlijk best leuk!’

Best leuk?!

De Mephisto’s roepen bij mijn heel andere herinneringen op.
En ik vertelde haar over haar opa, die altijd met díe schoenen liep, gewoon, omdat ze zo lekker liepen. En dat hij dat ook altijd vertelde, dat ze zo geweldig liepen.
Dat ik ze altijd al afschuwelijk heb gevonden.
Ik vertelde haar over de, bij mijn herinnering aan Mephisto’s  horende strontgeur van mijn vaders schoenen, omdat hij overdag, toen hij als vertegenwoordiger bij boerderijen liep, die geur meenam naar huis. En dat die geur ook daarin bleef hangen.
Dat ik er alles aan had gedaan, toen ik haar leeftijd had, om mijn vader aan hippere acceptabele schoenen te helpen, en vertelde dat hij daar veel beter mee zou verkopen.
En dat het me uiteindelijk gelukkig wel gelukt was.
En dat het echt heel, maar dan ook heel erg zou zijn als zij ooit van die schoenen zou gaan dragen.
En dat haar opa haar verschrikkelijk zou uitlachen.

Mijn dochter keek me even twijfelend aan en zei:

‘Mam, weet je, aan deze reactie kan ik wel merken dat je nu echt ouder wordt. Zo was je nooit, maar echt…’

Geen idee waar mijn tolerantie was gebleven maar opeens zag ik zes paar Mephisto’s in de hal staan, in grote en kleine maatjes, voor elk een paar.

hipster

Ik vraag me nu af of ik dat wel goed heb gezien.

Misschien heb ik wel een leesbril nodig.

Advertenties

Kaaskop

Ik hou van kaas. Kaas is mijn guilty pleasure, heerlijk, hoe ouwer hoe beter.
Vet en ongezond, maar niets is zo lekker als kaas bij een glaasje wijn. Of op brood, of als ontbijt, of tussendoor, of tijdens het koken, of op de lasagne, of ’s avonds bij de borrel, of zomaar…
En ik ben niet de enige, hier in het huis.

Alleen, nu heeft jongste zoon gisteren een belangrijke ontdekking gedaan. Ik ben namelijk nog veel te jong voor kaas.

S: ´Zit er zoveel alcohol in de kaas?´ vroeg hij zich ongerust af.

Ik: ?

S: ‘Hier staat 48 +…’

jong belegen, 48+, kaas,
Jong, maar toch belegen…

Ik: ‘Dat zou wel heel sterk spul zijn’

S: ‘Zo oud ben ik nog niet’

Ik: ‘Nee zo oud ben je nog lang niet.’

S: ‘Dus ik mag nog geen kaas?’

Ik: ‘Hmm, nee. Nou, vooruit, een klein beetje dan.’

S: ‘En papa dan?’

Ik: ‘Zelfs papa mag nog geen kaas eten. HAHAHA’

…en ik ook nog lááááng niet.

Denk je al een beetje belegen te zijn, blijk je eigenlijk nog maar een snotneusje.

Over snotneusjes gesproken;

Ik heb leuk werk. Echt heel leuk. Ik klets een paar dagen in de week de hele dag door met kinderen en dat is reuze gezellig. Ondertussen leren ze er nog wat van en ik ook. Zo snijdt het kaasmes aan twee kanten.
Dat lijkt allemaal heel ontspannen, maar het is soms zwaar hoor.

Zoals vandaag, toen er een kind langskwam met een groen gelig kloddertje in een neusgat. We hebben heel gezellig gepraat en een spelletje gedaan maar ondertussen zag ik dat kloddertje wel zitten. Het gluurde vanuit het rechter neusgat geanimeerd naar buiten. Tot het wat begon te kriebelen, en het jongetje het met zijn hand uit over z’n wang smeerde.
Jaaaa….

Het volgende kind had ook snot in haar neusgat, maar dit was transparant. Ze ging met haar hand langs haar neus en pakte een blokje van het spel. Ik zag het doorzichtige snotspettertje op het blokje. Het bleef maar zitten. Ik heb haar maar gevraagd of ze zelf de blokjes weer wilde opruimen. Dat deed ze.

Even slikken en gewoon weer doorgaan.
Want daarna heb ik gezellig zitten kletsen met een 5 jarig jongetje met onbedwingbare graaf en peuterneigingen. Ik denk dat er veel zat, want hij deed er best lang over.
Na zulke sessies denk ik wel:’Ik heb echt zwaar werk. Lichamelijk niet, maar gééstelijk… naaah… En het is nog wel bijna zomer!’mask-man-with-snot

Want in de winter is het veel erger. Hoe vaak ik niet oog in oog zit met een schattig kinderneusje met daaronder een geel-groene 11, en flubbers die bij het inademen weliswaar verdwijnen maar elke uitademing keihard terug komen, om nog maar niet te spreken van al die snuivers en snorkers. Ja, ik moet wat kunnen hebben.

Natuurlijk heb ik altijd wel een pak tissues in de buurt, maar de meeste kinderen kunnen zoo slecht neuzen afvegen… ik weet niet wat erger is. Heel onsmakelijk.

Dit hele verhaal wordt trouwens wel erg onsmakelijk. Ik begrijp het helemaal als de meeste mensen inmiddels zijn afgehaakt.

Nee, doe dan maar een stukje kaas, heerlijk, dat heb ik dan wel verdiend na zo’n werkdag.
Met een glaasje wijn. Gelukkig ben ik al wel 18 +.

En wat betreft die kaas, tja…48+ is wel oud…

Gelukkig blijkt er ook 30+ te bestaan. voedingscentrum, kaas
En 20+ .

En 10+
Maar dat is natuurlijk eigenlijk snotneus-kaas.